Як бор нахонданд ва нагуфтанд куҷое

یک بار نخواندند و نگفتند کجایی

То чанд тавон рафтан то хондаи баҷое

تا چند توان رفتن تا خوانده بجایی

Тарсами зи харобии дил эй дӯст ки гӯйанд

ترسم ز خرابی دل ای دوست که گویند

Ин хона набӯдаст дар он хонаи худоӣ

این خانه نبودست در آن خانه خدایی

То ғайр шавад шоди зи озурдагии ман

تا غیر شود شاد ز آزردگی من

Донистаи змни пурсӣ козрдаҳ чарое

دانسته زمن پرسی کازرده چرایی

Бар ҳар ки ситам рафт бибояд Карамӣ кард

بر هر که ستم رفت بباید کرمی کرد

Шодам ки биҷуз ман накунад дӯсти ҷафое

شادم که بجز من نکند دوست جفایی

Сар гашта шитобони зи пят то бкии ин халқ

سر گشته شتابان ز پیت تا بکی این خلق

Бигзор бигӯем ки дар хона ӣ мое

بگذار بگوییم که در خانه ی مایی

Ин водӣ ишқаст на ҷўлонгаҳи шоҳон

این وادی عشق است نه جولانگه شاهان

ӣнҷост ки бахшанд шаҳиро бгдоиӣ

اینجاست که بخشند شهی را بگدایی

Ҳар каси бмроди дили худ шоди бчизист

هر کس بمراد دل خود شاد بچیزیست

Моиему ғами ёр , худоёи ту гўоиӣ

ماییم و غم یار،خدایا تو گوایی

Моро тамаъӣ аз ту ҷуз ин нест ки рӯят

ما را طمعی از تو جز این نیست که رویت

Аз даври бубинему бигӯеми дуое

از دور ببینیم و بگوییم دعایی

Чандон ки малулии зи нишот ӯ зтў хурсанд

چندان که ملولی ز نشاط او زتو خرسند

Ҷузи меҳри хатое нау ҷузи ҷаври атое

جز مهر خطایی نه و جز جور عطایی