Шоҳиди ғайбӣ ки худ мастур буд

شاهد غیبی که خود مستور بود

Буд худ ойӣна , худ манзур буд

بود خود آیینه، خود منظور بود

Ишқ чун машшотагӣ оғоз кард

عشق چون مشاطگی آغاز کرد

Парда аз рӯй накӯяш боз кард

پرده از روی نکویش باز کرد

Аз нахусти ойӣнае пешаши ниҳод

از نخست آیینه‌ای پیشش نهاد

Оина аз сӯрати хешаши ниҳод

آینه از صورت خویشش نهاد

Акс рӯй хеш дар ойӣна дид

عکس روی خویش در آیینه دید

Гарчи аз аксаш шуд ойӣнаи падед

گرچه از عکسش شد آیینه پدید

Бар ҷамолаши ҳасанӣ аз нави хости ишқ

بر جمالش حسنی از نو خواست عشق

Рӯйиш аз ҳар гӯна Эй орост ишқ

رویش از هر گونه‌ای آراست عشق

Пас парешон кард зулфи мшкбўӣ

پس پریشان کرد زلف مشکبوی

Дар ҳиҷоби зулф пинҳон кард рӯй

در حجاب زلف پنهان کرد روی

Гарчи мо маҳрӯм аз рӯй вайем

گرچه ما محروم از روی وییم

Ҳам асири зулф дилҷӯй вайем

هم اسیر زلف دلجوی وییم

Токунӯн ойӣна аш бошад ба пеш

تاکنون آیینه‌اش باشد به پیش

Ишқи мибозди ҳаме бо акси хеш

عشق میبازد همی با عکس خویش

Ошиқаст ӯ бо сад истиғноу ноз

عاشق است او با صد استغنا و ناز

Ишқи каси дидаи сет беаҷзу ниёз

عشق کس دیده‌ست بی عجز و نیاز

Сабр аз аксаш чу натавонади ҳабиб

صبر از عکسش چو نتواند حبیب

Акс кӣ аз асл битавонад шикеб

عکس کی از اصل بتواند شکیب