Сӯй тавр омад магар рӯзӣ кулем
سوی طور آمد مگر روزی کلیم
Хуфта дар раҳ буд мискинии сқим
خفته در ره بود مسکینی سقیم
Заъфаши афкандаи зи по дар раҳгузор
ضعفش افکنده ز پا در رهگذار
Бистараш аз хоку болинаши зи хор
بسترش از خاک و بالینش ز خار
Чун кулем аллоҳро дар роҳ дид
چون کلیم الله را در راه دید
Нола ӣ ҷонсӯз аз дил бар кашид
ناله ی جانسوز از دل بر کشید
Кӣ кулем ҳақ чу сӯяш бигузарӣ
کی کلیم حق چو سویش بگذری
Ҳеҷат уфтад ки зи ман ёд оварӣ
هیچت افتد که ز من یاد آوری
Бози гӯйӣ ки дар ин раҳи як ғариб
باز گویی که در این ره یک غریب
Аз худ ва аз ҳар ду олам бе насиб
از خود و از هر دو عالم بی نصیب
Нотавону хастау бемор буд
ناتوان و خسته و بیمار بود
Бикс ва бемӯнис ва беёр буд
بیکس و بی مونس و بی یار بود
эй ту пайғомовар раби ҷалил
ای تو پیغام آور رب جلیل
Ҳам паёмӣ бар азин абди залил
هم پیامی بر ازین عبد ذلیل
Чун кулем илоҳи сӯй миқот шуд
چون کلیم اله سوی میقات شد
Гоҳи арза додан ҳоҷот шуд
گاه عرضه دادن حاجات شد
Гуфт бемории ғарибии биксӣ
گفت بیماری غریبی بیکسی
На парастории басар на мӯнисӣ
نه پرستاری بسر نه مونسی
Бар сари ин раҳи бхўорӣ хуфта аст
بر سر این ره بخواری خفته است
Худ ту огоҳӣ ҳар онч ӯ гуфта аст
خود تو آگاهی هر آنچ او گفته است
Бо ту эй донои сар ҳар сиррӣ
با تو ای دانای سر هر سری
Ман чаҳ гӯям зонка худ донотрӣ
من چه گویم زانکه خود داناتری
На ту донотар ки донои ҳз ту нест
نه تو داناتر که دانا حز تو نیست
Нотавони моу тавонои ҷуз ту нест
ناتوان ما و توانا جز تو نیست
Балки мо доноу донои туе
بلکه ما دانا و دانایی تویی
Мо тавоноу тавонои туе
ما توانا و توانایی تویی
Дар ҷавоб аз пешгоҳи кибриё
در جواب از پیشگاه کبریا
Боитоб омад ба Мӯсои ин Нидо :
باعتاب آمد به موسی این ندا:
Ҳон магӯ бемор ва беёру ғариб
هان مگو بیمار و بی یار و غریب
Онкиро ман ҳам ҳабибами ҳам табиб
آنکه را من هم حبیبم هم طبیب
Кӣ ғарибаст онкӣ дар кӯй манаст
کی غریب است آنکه در کوی منست
Маскану мأўоӣ ӯ сӯй манаст
مسکن و مأوای او سوی منست
Ҳам ҳабиби биксонми ҳам рақиб
هم حبیب بیکسانم هم رقیب
Ҳам давоӣ бе табибони ҳам табиб
هم دوای بی طبیبان هم طبیب
Ҳар ки беёраст ӯ ёрмнст
هر که بی یار است او یارمنست
Вонкаҳ гул меҷӯяд ӯ хормнст
وانکه گل میجوید او خارمنست
Ёр ӯ бошам ки ӯ ёряш нест
یار او باشم که او یاریش نیست
Бо баду неки ҷаҳон коряш нест
با بد و نیک جهان کاریش نیست
Дӯст бо ман дар ҳама офоқ ӯст
دوست با من در همه آفاق اوست
Ки на душман дорад ӯ касро на дӯст
که نه دشمن دارد او کس را نه دوست
Мӯсо омад боз ва гуфташ он сқим
موسی آمد باز و گفتش آن سقیم
Бози гӯ каз мо чаҳ гуфтӣ Эй кулем
باز گو کز ما چه گفتی ای کلیم
Бози гӯи конҷо чаҳ гуфтандат ҷавоб
باز گو کانجا چه گفتندت جواب
Бар сар лутфанд бо мо ё итоб
بر سر لطفند با ما یا عتاب
Ҳар чаҳро бишунид бовай боз гуфт
هر چه را بشنید باوی باز گفت
То бонҷоми сухани з оғоз гуфт
تا بانجام سخن ز آغاز گفت
Як ба як мегуфт ва як як мешунӯд
یک به یک میگفت و یک یک میشنود
Андаки андаки қӯт ҷон мефузуд
اندک اندک قوت جان میفزود
Сари басар чун огаҳӣ аз роз ёфт
سر بسر چون آگهی از راز یافت
Мурғи ҷонаши қӯт парвоз ёфт
مرغ جانش قوت پرواز یافت
Ҷои зи кохи тани бшҳр ҷон гирифт
جا ز کاخ تن بشهر جان گرفت
Шаҳри ҷон чаҳ маликат ҷонон гирифт
شهر جان چه ملکت جانان گرفت
Ҷон ки бо тан буд мағлуб тан аст
جان که با تن بود مغلوب تن است
Варна кӣ тоўўси шод аз гулхан аст
ورنه کی تاووس شاد از گلخن است
Рӯзу шаб аз ин ҷаҳони танро мадад
روز و شب از این جهان تن را مدد
Аз таомӣ ва шаробӣ мерасад
از طعامی و شرابی میرسد
Чон чу тоўўсии дарин гулхани ғариб
چان چو تاووسی درین گلخن غریب
Аз ғизоҳои гулистон бе насиб
از غذاهای گلستان بی نصیب
Қӯти ин кам вази он афзӯн шавад
قوت این کم وز آن افزون شود
Кӣ тавонад ҷони зи тан берун шавад
کی تواند جان ز تن بیرون شود
Қӯту қӯти тан аз обасту нон
قوت و قوت تن از آبست و نان
Нони ҷон илмасту обаши ишқи дон
نان جان علم است و آبش عشق دان
Беамал на нон бадаст ояд на об
بی عمل نه نان بدست آید نه آب
Беамал сустӣ фазояд хӯрду хоб
بی عمل سستی فزاید خورد و خواب
Ишқи оради зикри илми оради амал
عشق آرد ذکر علم آرد عمل
Ғофил ва коҳил набошад ҷузи дағал
غافل و کاهل نباشد جز دغل
Ин сухан бигзору зини раҳи бози гирд
این سخن بگذار و زین ره باز گرد
Бози гирди қисса ӣ оғози гирд
باز گرد قصه ی آغاز گرد
Зон ғариби роҳи тавру мурданаш
زان غریب راه طور و مردنش
Ҷони азин гулхани бглшни бурданаш
جان ازین گلخن بگلشن بردنش
Ҷони Мӯсои гашт бо ҳайрати қарин
جان موسی گشت با حیرت قرین
То барисам хеши созандаши дафин
تا برسم خویش سازندش دفین
Бозгашту қавмро огоҳ кард
بازگشت و قوم را آگاه کرد
Чанд тан багазеду азм роҳ кард
چند تن بگزید و عزم راه کرد
То баҷое шуд ки вирои дида буд
تا بجایی شد که ویرا دیده بود
Ёфт камтар ҳар чаҳ бар ҷустан фузуд
یافت کمتر هر چه بر جستن فزود
Қавм бо Мӯсои баҳри ҷониби давон
قوم با موسی بهر جانب دوان
То магар ёбанд азу ҷое нишон
تا مگر یابند ازو جایی نشان
Ин яке мегуфтгар гш барда аст
این یکی میگفت گر گش برده است
Ваон дигар гуфтӣ ки шераш хӯрда аст
وان دگر گفتی که شیرش خورده است
Ақли ҳайрон зон ҳуботи вазони мамот
عقل حیران زان حبات وزان ممات
Ишқи хандон буд аз ин тараот
عشق خندان بود از این ترهات
Ҳайрати Мӯсои фузунтар ҳар замон
حیرت موسی فزونتر هر زمان
Ҷониби водӣ эмин шуд равон
جانب وادی ایمن شد روان
К-эии худои ман азин кори шигифт
کای خدای من ازین کار شگفت
Дасти ҳайрати доман ҷонҳо гирифт
دست حیرت دامن جانها گرفت
Ошкорои сози ин рози ниҳон
آشکارا ساز این راز نهان
Ҷумларо аз банд ҳайронӣ Раҳон
جمله را از بند حیرانی رهان
Пас хитоб омад ба Мӯсо к-эй кулем
پس خطاب آمد به موسی کای کلیم
Дошт назд мо ватан ӯ аз қадим
داشت نزد ما وطن او از قدیم
Вақт он шуд кони ғариби мумтаҳан
وقت آن شد کان غریب ممتحن
Рахт аз ғурбати баради сӯии ватан
رخت از غربت برد سوی وطن
Ҳам замини ҷӯёӣ ӯ бади ҳам фалак
هم زمین جویای او بد هم فلک
Ҳам шаҷари ҳам ваҳши ваҳми тайру малик
هم شجر هم وحش وهم طیر و ملک
Ҳам Наимаш толиб омад ҳам ҷҳим
هم نعیمش طالب آمد هم جحیم
Ҳам зи кавсари об ӯ ҳам аз ҳмим
هم ز کوثر آب او هم از حمیم
На фалак дар хӯрд ҳамлаш на замин
نه فلک در خورد حملش نه زمین
На малики боваии раво будӣ қарин
نه ملک باوی روا بودی قرین
Толиби мо буд ҳам матлӯби мо
طالب ما بود هم مطلوب ما
Ҳам ҳабиби мо ва ҳам маҳбӯби мо
هم حبیب ما و هم محبوب ما
Бордодимши макон дар кӯии худ
باردادیمش مکان در کوی خود
Сохтимши маскании хуши сӯии худ
ساختیمش مسکنی خوش سوی خود
Нест аз эъҷози ишқи ин баси шигифт
نیست از اعجاز عشق این بس شگفت
Каз тани ошиқи хавос ҷон гирифт
کز تن عاشق خواص جان گرفت
Ошиқонро тани асири ҷон буд
عاشقان را تن اسیر جان بود
Ҷони асири ҷазба ӣ ҷонон буд
جان اسیر جذبه ی جانان بود
На чу ҷони мо ки аз ҳирсу ҳавас
نه چو جان ما که از حرص و هوس
Хосият аз хуй тан бигирифту бас
خاصیت از خوی تن بگرفت و بس
Мо ҳўснокон ки мамлук танем
ما هوسناکان که مملوک تنیم
Гарчи тоўўсими шод аз гулханем
گرچه تاووسیم شاد از گلخنیم
Карда ҷони покро мағлуби хок
کرده جان پاک را مغلوب خاک
эй дариғо эй дареғ аз ҷони пок
ای دریغا ای دریغ از جان پاک
Ҷисми поконро ту дар ин хокдон
جسم پاکان را تو در این خاکدان
Фориғ аз олоиши ин хоки дон
فارغ از آلایش این خاک دان
Дар маконанду маконишони ломакон
در مکانند و مکانشان لامکان
Дар заминанду заминашони осмон
در زمینند و زمینشان آسمان
Бедилон бо дилбарон пайваста анд
بیدلان با دلبران پیوسته اند
Тани бҷону ҷони бҷонон баста анд
تن بجان و جان بجانان بسته اند
Ошиқон дар тани хавос ҷон ниҳанд
عاشقان در تن خواص جان نهند
Куфрро хосият имон диҳанд
کفر را خاصیت ایمان دهند
Ошиқонро бо тан ва бо ҷон чаҳ кор
عاشقان را با تن و با جان چه کار
Ишқро бо куфр ва бо имон чаҳ кор
عشق را با کفر و با ایمان چه کار
Ишқ на каъбаи шиносад на кунишат
عشق نه کعبه شناسد نه کنشت
Ишқ на дӯзах гузорад на биҳишт
عشق نه دوزخ گذارد نه بهشت
Чист ҷинати хорӣ аз гулзори ишқ
چیست جنت خاری از گلزار عشق
Ваон сқри хокистарӣ аз нори ишқ
وان سقر خاکستری از نار عشق
Сӯзад аз як шуъла ар боъ Наим
سوزد از یک شعله ار باع نعیم
Шавед аз як ршҳаҳи атбоқи ҷҳим
شوید از یک رشحه اطباق جحیم
Хулду дӯзахи луқмае дар коми ишқ
خلد و دوزخ لقمه ای در کام عشق
Кавсару ғсоқ дар як ҷоми ишқ
کوثر و غساق در یک جام عشق
Динӣу уқбои бароа ӯ ду гом
دینی و عقبی براه او دو گام
Кофару муъмини ббзм ӯ ду ҷом
کافر و مؤمن ببزم او دو جام
Ман чаҳ гӯям ишқро шарҳу баён
من چه گویم عشق را شرح و بیان
Кончаҳ гӯям ишқ афзӯнаст аз он
کانچه گویم عشق افزونست از آن
Вақт шуд эй ишқ каз рӯй карам
وقت شد ای عشق کز روی کرم
Сӯй мо бигзорӣ аз ин раҳи қадам
سوی ما بگذاری از این ره قدم
эй мубораки мақдам эй фархундаи пай
ای مبارک مقدم ای فرخنده پی
То бкӣ аз мо напурсӣ то бкӣ
تا بکی از ما نپرسی تا بکی
эй ту ҳам Мӯсо ва ҳам синови тавр
ای تو هم موسی و هم سیناو طور
Ҳам анои аллоҳӣ ва ҳам нахлӣу нур
هم انا اللهی و هم نخلی و نور
эй ту ҳам пайғамбар ва ҳам худ паём
ای تو هم پیغمبر و هم خود پیام
Ҳам ту худ будӣ кулем ва ҳам калом
هم تو خود بودی کلیم و هم کلام
Хаста Эй дорад дарин водии мақом
خسته ای دارد درین وادی مقام
эй кулем аллоҳи ман зини раҳи хиром
ای کلیم الله من زین ره خرام
То бибинӣ пой то сари хастагӣ
تا ببینی پای تا سر خستگی
Нотавонии бинӣу ашкстгӣ
ناتوانی بینی و اشکستگی
Ҳам бетони бемор ва ҳам аз дили алил
هم بتن بیمار و هم از دل علیل
Ҳам бадал беёр ва ҳам аз ҷони залил
هم بدل بی یار و هم از جان ذلیل
Мондаи давр аз ёрӯи маҳҷӯр аз диёр
مانده دور از یارو مهجور از دیار
Дар ғарибии нотавонии хору зор
در غریبی ناتوانی خوار و زار
Худ сӯии худ ҳам бабр аз худ паём
خود سوی خود هم ببر از خود پیام
Ман чаҳ гӯям худ ту майдонӣ тамом
من چه گویم خود تو میدانی تمام
Бандагии сармоя ӣ озодагӣаст
بندگی سرمایه ی آزادگیست
Лек шарт бандагӣ афтодагӣаст
لیک شرط بندگی افتادگیست
То бадонеи роҳу расми бандагон
تا بدانی راه و رسم بندگان
Аз набии имшўни ҳўноро бихон
از نبی یمشون هونا را بخوان
Вази мрҳу зкбри безории талаб
وز مرح و زکبر بیزاری طلب
Гар азизӣ боядат хории талаб
گر عزیزی بایدت خواری طلب
Донад он кӯ дар хури ин зиллат аст
داند آن کو در خور این ذلت است
Анмои алъзти кадомин иззат аст
انما العزت کدامین عزت است
Бандагони хоҷа ӣ ҷони ҷаҳон
بندگان خواجه ی جان جهان
Хоҷа ӣ чарханд амири ахтарон
خواجه ی چرخند امیر اختران
Лек бо ёрон шафиқанду салим
لیک با یاران شفیقند و سلیم
Ҳам ътўФ ва ҳам рؤўФ ва ҳам ҳалим
هم عطوف و هم رؤوف و هم حلیم
Грмроишони рози ёрони калом
گرمرایشان راز یاران کلام
Бо итоб омад ҳамеи қолўои салом
با عتاب آمد همی قالوا سلام
Рӯз агар дар ҷамъи ёрони қоъднд
روز اگر در جمع یاران قاعدند
Шаби ҳама шаб қоиманду соҷднд
شب همه شب قائمند و ساجدند
Нест аз хавфи ҷҳими оромашон
نیست از خوف جحیم آرامشان
Рбнои асрФи зикри субҳу шомашон
ربنا اصرف ذکر صبح و شامشان
Рӯз бо халқанд дар назми маош
روز با خلقند در نظم معاش
Шаби зи зикри холиқи андари антъош
شب ز ذکر خالق اندر انتعاش
На ҳадиси мо дар ин рӯз ва шаб аст
نه حدیث ما در این روز و شب است
Кин сухани баси мъҷб ва мстғрб аст
کاین سخن بس معجب و مستغرب است
Рӯзро таъбир зоҳир карда ем
روز را تعبیر ظاهر کرده ایم
Номи ботинро з шаб оварда ем
نام باطن را ز شب آورده ایم
Бандагон дар бандагӣ мустағриқанд
بندگان در بندگی مستغرقند
Зоҳири андари халқу ботини боҳқнд
ظاهر اندر خلق و باطن باحقند
Бандагони онон ки нагузоранд асар
بندگان آنان که نگذارند اثر
Бо худо дар дили зи маъбудӣ дигар
با خدا در دل ز معبودی دگر
Аз худ ва аз азми худ бибрида анд
از خود و از عزم خود ببریده اند
Пас худо бар хештан бгзидаҳ анд
پس خدا بر خویشتن بگزیده اند
Бо худо хонд онкии худро , кофар аст
با خدا خواند آنکه خود را، کافر است
Кини маъаи аллоҳи алоҳо охир аст
کین مع الله الاها آخر است
Ҷузи з ҳақ набӯд чу дар онони асар
جز ز حق نبود چو در آنان اثر
Ҷузи зи ҳақи норинд дар кории назар
جز ز حق نارند در کاری نظر
Нзғзб оварда бар нафасии шикаст
نزغضب آورده بر نفسی شکست
На зи шаҳват бар зино багушӯда даст
نه ز شهوت بر زنا بگشوده دست
Вари бшҳў влҳўшон набӯд қиём
ور بشهو ولهوشان نبود قیام
Вар блғў уфтад гузари марди икром
ور بلغو افتد گذر مرد اکرام
Мҳтри зи азлҳў ва аз беҳудагӣ
محتر ز ازلهو و از بیهودگی
Дида дар ёди худои осӯдагӣ
دیده در یاد خدا آسودگی
Зикри оёти худои меҳрбон
ذکر آیات خدای مهربان
Кӣ гузорадашон чу кӯрону карон
کی گذاردشان چو کوران و کران
На ҳамин хоҳанд худро растгор
نه همین خواهند خود را رستگار
Дар дуо хоҳанд аз парвардгор
در دعا خواهند از پروردگار
Тоъати азўоҷу зрёти хеш
طاعت ازواج و ذریات خویش
Халқро ҳам пайрави тоъоти хеш
خلق را هم پیرو طاعات خویش
Ҳби лнои гӯйон аз онанд ва азин
هب لنا گویان از آنند و ازین
Рбнои аҷълнои эмом аламтқин
ربنا اجعلنا امام المتقین
Ишқи бозам сар зад аз савдои ёр
عشق بازم سر زد از سودای یار
Ктм маъдӯмаш надорад ошкор
کتم معدومش ندارد آشکار
Ишқ дорад ҷумла аз сари ниҳон
عشق دارد جمله از سر نهان
Каз наонаш ишқ мебошад аён
کز نهانش عشق میباشد عیان
Аз ҷафоҳои замонаи сӯхта
از جفاهای زمانه سوخته
Чашми ҳайрат дар бар ӯ дӯхта
چشم حیرت در بر او دوخته
Хок бар фарқасту боди андари дилаш
خاک بر فرق است و باد اندر دلش
Об дар чашмасту оташи дрглш
آب در چشم است و آتش درگلش
Чори унсурро набошад имтиҳон
چار عنصر را نباشد امتحان
Кунад бошад теғи ҳиммат бар забон
کند باشد تیغ همت بر زبان
Обу оташи андаруни ҷони мост
آب و آتش اندرون جان ماست
Боду хокаши ҷониби дукони мост
باد و خاکش جانب دکان ماست
Коҳи кӯҳии оташи андари об буд
کاه کوهی آتش اندر آب بود
Боду хокаши баҳри истисвоб буд
باد و خاکش بهر استصواب بود
Ҳасрат коҳӣ набошад бод ро
حسرت کاهی نباشد باد را
Каҳрабояш ёд дод устод ро
کهربایش یاد داد استاد را
Обро хокӣ фишону сайли банд
آب را خاکی فشان و سیل بند
Об бар оташ бизан то чанд чанд
آب بر آتش بزن تا چند چند