Даргузаштӣ аз ман эй раби раҳим

درگذشتی از من ای رب رحیم

Бозгаштами ман ба исёни қадим

بازگشتم من به عصیان قدیم

Чун надидӣ чорае дар кори ман

چون ندیدی چاره‌ای در کار من

Гаштӣ аз раҳмати ту худ саттори ман

گشتی از رحمت تو خود ستار من

То набинад айби ман ғайр аз ту кас

تا نبیند عیب من غیر از تو کس

Пардаҳо бастӣ ба корами пеш ва пас

پرده‌ها بستی به کارم پیش و پس

эй ту саттори уюби бандагон

ای تو ستار عیوب بندگان

Айби моу ҳасан худ кардӣ ниҳон

عیب ما و حسن خود کردی نهان

Гар наме бастии ту бар рӯй накӯ

گر نمی‌بستی تو بر روی نکو

Пардаҳо аз нуру зулмати ту ба ту

پرده ها از نور و ظلمت تو به تو

Ҳушҳо дар парда мастӣ набӯд

هوشها در پردهٔ مستی نبود

Нестҳо дар ҷилва ҳастӣ набӯд

نیستها در جلوهٔ هستی نبود

намегушӯдӣ пардагар аз рӯй хеш

می‌گشودی پرده گر از روی خویش

наменамӯдигар рухи некӯии хеш

می‌نمودی گر رخ نیکوی خویش

Некуӣ бар халқи пайдои мишдӣ

نیکویی بر خلق پیدا میشدی

Кас ба зиштӣ аз чаҳ пайдои мишдӣ

کس به زشتی از چه پیدا میشدی

Ман ки дидаи ситам ба худ сатторят

من که دیده‌ستم به خود ستاریت

Кӣ шавам навмед аз ғаффорят

کی شوم نومید از غفاریت

Халқро бастии зи айбами чашму гӯш

خلق را بستی ز عیبم چشم و گوش

эй худои айби ман аз худ ҳам бапуш

ای خدا عیب من از خود هم بپوش