Шоҳи мо каз лавҳу курсии боҷи хост

شاه ما کز لوح و کرسی باج خواست

Ин замони афсонаи миъроҷи хост

این زمان افسانهٔ معراج خواست

Ҷома ҳастӣ худ чун чок кард

جامهٔ هستی خود چون چاک کرد

Фарши роҳ аз атлас афлок кард

فرش راه از اطلس افلاک کرد

Мақсад ӯ ишқ ва ҳам мақсӯди ишқ

مقصد او عشق و هم مقصود عشق

Раҳбар ӯ ишқ ва ҳам раҳ буд ишқ

رهبر او عشق و هم ره بود عشق

На ба ҷое ё маконеи рафта буд

نه به جایی یا مکانی رفته بود

То макони ломаконии рафта буд

تا مکان لامکانی رفته بود

Бо шабии торику роҳии баси дароз

با شبی تاریک و راهی بس دراز

Шуд сафари мушкили абри аҳли муҷоз

شد سفر مشکل ابر اهل مجاز

Лек ҷо будаш дар онҷо аз нахуст

لیک جا بودش در آنجا از نخست

Сӯии мо ногуҳ аз онҷои роҳи ҷуст

سوی ما ناگه از آنجا راه جست

Сӯии мо зонҷо чу азм роҳ кард

سوی ما زانجا چو عزم راه کرد

Дидаро бедору дил огоҳ кард

دیده را بیدار و دل آگاه کرد

Аз нишони роҳҳо пурсида буд

از نشان راهها پرسیده بود

Пурсишӣ чаҳ як ба якро дида буд

پرسشی چه یک به یک را دیده بود

Бози сӯии манзил оғоз рафт

باز سوی منزل آغاز رفت

Аз ҳамон роҳӣ ки омад боз рафт

از همان راهی که آمد باز رفت

Роҳ ӯ роҳи диёри хеш буд

راه او راه دیار خویش بود

Мақсад ӯ кӯии ёри хеш буд

مقصد او کوی یار خویش بود

На ҳамин як шаб ки донеи рафта буд

نه همین یک شب که دانی رفته بود

Рӯзҳо шабҳо наоне рафта буд

روزها شب‌ها نهانی رفته بود