Чун Суҳайли ҷамоли баҳромӣ
چون سهیل جمال بهرامی
Аз адими Ямани ситади хомӣ
از ادیم یمن ستد خامی
Рӯй мунзар аз он нишоту Наим
روی منذر از آن نشاط و نعیم
Ёфт онч аз Суҳайл ёфт адим
یافت آنچ از سهیل یافت ادیم
Гашти нӯъмону мунзар аз ҳунари ш
گشت نعمان و منذر از هنرش
Ин ба шафқати бародари он падараш
این به شفقت برادر آن پدرش
Падарӣ ва бародарӣ бигзор
پدری و برادری بگذار
Он раҳе , венаи ғулом дар ҳамаи кор
آن رهی، وین غلام در همه کار
Ин рақибаш ба дониш омӯз ӣ
این رقیبش به دانش آموزی
Ваон рафиқаш ба маҷлиси афрӯз ӣ
وان رفیقش به مجلسافروزی
Ин ба илми устуворӣ аш дода
این به عِلم استواریاش داده
Ва он нишоти саворӣ аш дода
وآن نشاطِ سواریاش داده
То чунон шуд бузургии баҳром
تا چنان شد بزرگی بهرام
Каз заминаш бар осмон шуд ном
کز زمینش بر آسمان شد نام
Кораши ало май ва шикор набӯд
کارش الا می و شکار نبود
Бо дигар корҳош кор набӯд
با دگر کارهاش کار نبود
Мурдаи гӯр буд дар нахчир
مردهٔ گور بود در نخچیر
Мурдаро кӣ буд зи гӯри гзир ?
مرده را کی بود ز گور گزیر؟
Ҳар куҷои тираш аз камон бишитофт
هر کجا تیرش از کمان بشتافت
Гӯри чашмии зи чашм гӯрӣ ёфт
گور چشمی ز چشم گوری یافت
Ашқрии бодпоӣ будаш чуст
اشقری بادپای بودش چست
Ба так осӯда ва ба гоми дуруст
به تک آسوده و به گام درست
Пари баровардаи пой аз андомаш
پر برآورده پای از اندامش
Даст пуркун шикаста аз гомаш
دستِ پَرکن شکسته از گامش
Раҳи навардӣ ки чун нбштии роҳ
رهنوردی که چون نبشتی راه
Гӯии барадии зи меҳру қурсаи зи моҳ
گوی بُردی ز مهر و قرصه ز ماه
Карда бо ҷунбиши фалаки хешӣ
کرده با جنبشِ فلک خویشی
Бодро дода манзилии пешӣ
باد را داده منزلی پیشی
Печи сад мор дода буд дамаш
پیچ صد مار داده بود دمش
Гӯри сад гӯри канда буд самаш
گور صد گور کنده بود سُمش
Шаҳ бирав тохтӣ ба вақти шикор
شه برو تاختی به وقت شکار
Бо дигар мураккабаш набӯдӣ кор
با دگر مرکبش نبودی کار
Ашқри гӯри сам чу зин кардӣ
اشقرِ گور سُم چو زین کردی
Гӯр бар гардиш офарин кардӣ
گور بر گَردش آفرین کردی
Боз монадӣ ба так сутурон ро
باز ماندی به تک ستوران را
Сифтӣ аз сами сарин гӯрон ро
سفتی از سم سرین گوران را
Вақт вақте ки аз малолати кор
وقت وقتی که از ملالت کار
Зин бирав кардӣ он ҳажири савор
زین برو کردی آن هژیر سوار
Гаштӣ аз наъл ӯ шкорстон
گشتی از نعل او شکارستان
Нақш бар нақш чун нгорстон
نقش بر نقش چون نگارستان
Бештар зонка санг дорад вазн
بیشتر زانکه سنگ دارد وزن
Пуштаҳо рехтии зи гӯру гавазн
پشتهها ریختی ز گور و گوزن
Рӯй саҳро ба зери сами сутур
روی صحرا به زیر سم ستور
Гӯри гаштии зи баси гриўаҳи гӯр
گور گشتی ز بس گریوه گور
Шаҳ бар он ашқри гриўаҳи навард
شه بر آن اشقر گریوه نورد
Каз шитобаш надид гардуни гирд
کز شتابش ندید گردون گرد
Чун каманд шикор бигирифтӣ
چون کمند شکار بگرفتی
Гӯри зинда ҳазор бигирифтӣ
گور زنده هزار بگرفتی
Бештари гӯр ки оваред ба банд
بیشتر گور کهآورید به بند
ё ба бозу фиканд ё ба каманд
یا به بازو فکند یا به کمند
Гӯр агар сад гирифт пштопшт
گور اگر صد گرفت پشتاپشت
Камтар аз чори сола ҳеҷ накишт
کمتر از چار ساله هیچ نکشت
Хӯни он гӯр карда буд ҳаром
خون آن گور کرده بود حرام
Ки набӯдаш чаҳор соли тамом
که نبودش چهار سال تمام
Номи худ доғ кард бар рониш
نام خود داغ کرد بر رانش
Дод сарҳангӣ биёбонаш
داد سرهنگی بیابانش
Ҳарки зон гӯри доғдори яке
هرکه زان گور داغدار یکی
Зинда бигирифтӣ аз ҳазор яке
زنده بگرفتی از هزار یکی
Чун ки доғи малик бар ӯ дидӣ
چون که داغ مَلِک بر او دیدی
Гирди озор ӯ нгрдидӣ
گرد آزار او نگردیدی
Бӯса бар доғгоҳ ӯ додӣ
بوسه بر داغگاه او دادی
Бандӣ ӣиро з банд бикшодӣ
بندییی را ز بند بگشادی
Мо ки бо доғ ном султонем
ما که با داغ نام سلطانیم
Хтлии он ба ки хуш тарк ронем
خَتلی آن به که خوشتَرَک رانیم
Ончунон гўрхон ба кӯҳ ва ба роғ
آنچنان گورخان به کوه و به راغ
Гӯр ки доғ дид раст зи доғ
گور که داغ دید رست ز داغ
Дар чунин гўрхонаҳ мӯрӣ нест
در چنین گورخانه موری نیست
Ки бирав доғи даст зӯрӣ нест
که برو داغ دست زوری نیست
Рӯзии андари шикоргоҳи Яман
روزی اندر شکارگاه یمن
Бо далерони он диёру дмн
با دلیران آن دیار و دمن
Шаҳ ки баҳром гӯр шуд номаш
شه که بهرام گور شد نامش
Гӯии барад аз сипеҳру баҳромаш
گوی برد از سپهر و بهرامش
намезад аз нузҳати шикори нафас
میزد از نزهت شکار نفس
Мунзари ши пеш буду нӯъмони пас
منذرش پیش بود و نعمان پس
Ҳар яке дар шикваи пайкар ӯ
هر یکی در شکوه پیکر او
Мондаи ҳайрон аз пой то сар ӯ
مانده حیران از پای تا سر او
Гардӣ аз давр ногаҳон бархест
گردی از دور ناگهان برخاست
Ки осмон бо замин яке шуд рост
کهآسمان با زمین یکی شد راست
Ашқр ангехт шаҳриёри ҷавон
اشقر انگیخت شهریار جوان
Сӯии он гирд шуд чу боди равон
سوی آن گرد شد چو باد روان
Дид ширӣ кашида панҷаи зӯр
دید شیری کشیده پنجه زور
Дар нишаста ба пушту гардани гӯр
در نشسته به پشت و گردن گور
То зи боло дар орадаш ба замин
تا ز بالا در آردش به زمین
Шаҳ камон барграфт ва кард камӣн
شه کمان برگرفت و کرد کمین
Тирӣ аз ҷаъбаи суфтаи пайкони ҷуст
تیری از جعبه سفته پیکان جست
Дар зиҳ овараду дркшиди дуруст
در زه آورد و درکشید درست
Суфта бар сифти шер ва гӯр нишаст
سفته بر سفت شیر و گور نشست
Сифт ва аз ҳардуи сифти беруни ҷуст
سفت و از هردو سفت بیرون جست
То ба сӯфор дар замин шуд ғарқ
تا به سوفار در زمین شد غرق
Пеши тирии чунон чаҳ дръ ва чаҳ дрқ
پیش تیری چنان چه درع و چه درق
Шеру гӯри аўФтоду гашти ҳалок
شیر و گور اوفتاد و گشت هلاک
Тир то пар нишаст дар дили хок
تیر تا پَر نشست در دل خاک
Шоҳи кон тир баргушод зи шаст
شاه کان تیر برگشاد ز شست
Истод ва камон гирифт ба даст
ایستاد و کمان گرفت به دست
Чун араби захмии ончунон диданд
چون عرب زخمی آنچنان دیدند
Дар аҷами шоҳӣ аш писандиданд
در عجم شاهیاش پسندیدند
Ҳаркии дида бар он шикор задӣ
هرکه دیده بر آن شکار زدی
Бӯса бар даст шаҳриёр задӣ
بوسه بر دست شهریار زدی
Баъд аз он шери зӯри хондандаш
بعد از آن شیر زور خواندندش
Шоҳи баҳроми гӯри хондандаш
شاه بهرام ِ گور خواندندش
Чун расиданди сӯии шаҳри фароз
چون رسیدند سوی شهر فراز
Қиссаи шеру гӯри гашти дароз
قصهٔ شیر و گور گشت دراز
Гуфт мунзар ба корфармоён
گفت منذر به کارفرمایان
То ба паргори сӯрати ороён
تا به پرگار صورت آرایان
Дар хўрнқ нигоштанд ба зар
در خَوَرْنَق نگاشتند به زر
Сӯрати гӯри зеру шери з бар
صورت گور زیر و شیر ز بَر
Шаҳ зада тиру ҷустаи зи андўи шикор
شه زده تیر و جسته ز اندو شکار
Дар замин ғарқ гашта то сӯфор
در زمین غرق گشته تا سوفار
Чун нигорандаи ин рақами бнгошт
چون نگارنده این رقم بنگاشت
Ҳарки он дид ҷонвари пиндошт
هرکه آن دید جانور پنداشت
Гуфт бар дасти шаҳриёри ҷаҳон
گفت بر دست شهریار جهان
Офаринҳои кирдигори ҷаҳон
آفرینهای کردگار جهان