Мғнӣ биор он навой ғариб

مغنی بیار آن نوای غریب

Нави ойинтар аз нолаи андалеб

نو آیین‌تر از نالهٔ عندلیب

Навое ки дар ваии навое буд

نوایی که در وی نوایی بود

Навое на каз бенавоӣ буд

نوایی نه کز بینوایی بود

Хнидаҳ чунин шуд дар ақсои рӯм

خُنیده چنین شد در اقصای روم

Ки бесимӣ омад зи бегонаи бум

که بی‌سیمی آمد ز بیگانه‌بوم

Ба кам муддатӣ шуд чунон сими санҷ

به کم مدتی شد چنان سیم‌سنج

Ки шуд хоҷаи корвонҳои ганҷ

که شد خواجهٔ کاروان‌های گنج

Каси огаҳ на кони ганҷи дарёи шиква

کس آگه نه کان گنج دریا‌شکوه

зи дарё бар ӯ ҷамъ шуд ё зи кӯҳ

ز دریا بر او جمع شد یا ز کوه

Яке номаш аз кон кунӣ май кушод

یکی نامش از کان‌کنی می‌گشاد

Яке тӯҳмати раҳи занӣ май ниҳод

یکی تهمت ره‌زنی می‌نهاد

Саранҷомаш озод нагузоштанд

سرانجامش آزاد نگذاشتند

Ба шоҳи ҷаҳон қисса бардоштанд

به شاه جهان قصه برداشتند

Ки омад тиҳии дастӣ аз роҳи давр

که آمد تهی‌دستی از راه دور

На дар кӣсаи равнақ , на дар косаи нур

نه در کیسه رونق‌، نه در کاسه نور

Ба таърихи яксол ё беш ва кам

به تاریخ یکسال یا بیش و کم

Ба даст овареда сети чандини дирам

به‌دست آوریده‌ست چندین درم

Кигар шаҳ гуморд бар он даҳ дабир

که گر شه گمارد بر آن دَه دبیر

зи тафсили он оҷиз ояд замир

ز تفصیل آن عاجز آید ضمیر

Яке нонвои марди бади бенаво

یکی نانوا مرد بُد بینوا

На обии равон ва на нонеи раво

نه آبی روان و نه نانی روا

Кунун лаълу гавҳар фурӯшӣ кунад

کنون لعل و گوهر فروشی کند

Хирад кӣ дар ин раҳ хамӯшӣ кунад ?

خرد کی در این ره خموشی کند؟

На пеша на бозоргонӣ на заръ

نه پیشه نه بازارگانی نه زرع

Чунин мояро чун буд аслу фаръ ? !

چنین مایه را چون بود اصل و فرع‌؟!

Савоб ончунон шуд ки шоҳи ҷаҳон

صواب آنچنان شد که شاه جهان

Аз аҳвол ӯ боз ҷӯяд ниҳон

از احوال او باز جوید نهان

Ҷаҳондор фармуд кони зоди мард

جهاندار فرمود کان زاد‌مرد

Фурӯ шавед аз домани хеши гирд

فرو‌شوید از دامن خویش گرد

Ба хилват кунад шоҳро дстбўс

به خلوت کند شاه را دستبوس

зи тшниъи Бернарди овои кӯс

ز تشنیع برنارد آوای کوس

Дирами дори мқбл ба фармони шоҳ

درم‌دار‌ِ مقبل به فرمان شاه

Ба хизмат равон шуд сӯии боргоҳ

به خدمت روان شد سوی بارگاه

Дарун рафт ва бӯсед шаҳро замин

درون رفت و بوسید شه را زمین

Замини бӯс чун кард хонд офарин

زمین بوس چون کرد خواند آفرین

Чу шоҳи ҷаҳонаш ҷавон дид бахт

چو شاه جهانش جوان دید بخت

Ҷўонбхтро хонд наздики тахт

جوانبخت را خواند نزدیک تخت

Басии неку бади мардро кард ёд

بسی نیک و بد مرد را کرد یاد

Суханҳо казу ганҷ шояд кушод

سخن‌ها کزو گنج شاید گشاد

Ки мардии азизӣу озоди чеҳр

که مردی عزیزی و آزاد‌چهر

Ба фархундагӣ дар ту дидаи сипеҳр

به فرخندگی در تو دیده سپهر

Шунидам чу ӣнҷои ватани сохтӣ

شنیدم چو اینجا وطن ساختی

Ба як рӯзаи рӯзии нпрдохтӣ

به یک روزه روزی نپرداختی

Кунун рахту бунгоҳат онҷо расед

کنون رخت و بنگاهت آنجا رسید

Ки натавонадаши корвон ҳо кашид

که نتواندش کاروان‌ها کشید

Бибояд чунин ганҷро дастранҷ

بباید چنین گنج را دسترنج

Вагарнаи ман аввалӣ тар оем ба ганҷ

وگرنه من اولی‌تر آیم به گنج

Агар рост гуфтӣ ки чунаст ҳол

اگر راست گفتی که چونست حال

зи ман эминӣ , ҳам ба сари ҳам ба мол

ز من ایمنی‌، هم به سر هم به مال

Вагар бар дурӯғи афкании ин асос

وگر بر دروغ افکنی این اساس

Сару моли бустонам аз носипос

سر و مال بستانم از ناسپاس

Ниўшндаҳ чун дид каз хашми шоҳ

نیوشنده چون دید کز خشم شاه

Биҷуз ростӣ нест ӯро паноҳ

بجز راستی نیست او را پناه

Замини бӯси шаҳи тоза тар кард боз

زمین‌بوس‌ِ شه تازه‌تر کرد باز

Чунин гуфт к-эии шоҳи оҷизи навоз

چنین گفت کای شاه عاجز‌نواز

Надидаи ҷаҳони нақши бедоди ту

ندیده جهان نقش بیداد تو

Ба некӣ шуда дар ҷаҳони ёди ту

به نیکی شده در جهان یاد تو

Раият з додат чунон дилхуш над

رعیت ز دادت چنان دلخوش‌ند

Кигар ҷон бихоҳӣ ба пешати кашанд

که گر جان بخواهی به پیشت کشند

Марои молу неъмати замин зод туаст

مرا مال و نعمت زمین‌زاد توست

Ҳам аз дода ту ҳам аз дод туаст

هم از دادهٔ تو هم از داد توست

Агар май пазирии зи ман ҳар чаҳ ҳаст

اگر می‌پذیری ز من هر چه هست

Бигӯ то барафшонам аз ҷумлаи даст

بگو تا برافشانم از جمله دست

Ба камтари ғуломии даҳуми шоҳ ро

به کمتر غلامی دهم شاه را

Занами бӯсаи ин хоки даргоҳ ро

زنم بوسه این خاک درگاه را

Чу шаҳ гуфт ки аҳволи худ бози гӯй

چو شه گفت که‌احوال خود باز گوی

Бигӯям ки ин об чун шуд ба ҷӯй

بگویم که این آب چون شد به جوی

Ман аввал ки ӣнҷои расидами фароз

من اول که اینجا رسیدم فراز

Тиҳӣ даст будам з ҳар баргу соз

تهی‌دست بودم ز هر برگ و ساز

Диламро ғам бе навоеи шикаст

دلم را غم بی‌نوایی شکست

Гирифтам раҳи нонвойӣ ба даст

گرفتم ره نانوایی به‌دست

Вазони пеша низам навое набӯд

وزان پیشه نیزم نوایی نبود

Ки дар кору касбам вафое набӯд

که در کار و کسبم وفایی نبود

Ба шаҳрӣ ки довар буд паии фарох

به شهری که داور بوَد پی‌فراخ

Шавад дахл бар нонвои хушки шох

شود دخل بر نانوا خشک شاخ

з ҳар сӯи саросема май тохтам

ز هر سو سراسیمه می‌تاختم

Ба бе баррагии он барг ме сохтам

به بی‌برگی آن برگ می‌ساختم

Зании доштами қонеъу созгор

زنی داشتم قانع و سازگار

Қазоро шуд он зани зи ман бордор

قضا را شد آن زن ز من باردار

Ба сахтии ҳамеи гашт бар мо сипеҳр

به سختی همی‌گشت بر ما سپهر

Шуд аз меҳри гардандаи як бораи меҳр

شد از مهر گردنده یک‌باره مهر

Зани покдомантар аз буии машк

زن پاکدامن‌تر از بوی مُشک

Шкибндаҳ бо ман ба як нони хушк

شکیبنده با من به یک نان خشک

Чу омад гуҳ зодан ӯро фароз

چو آمد گه‌ِ زادن او را فراز

Ба кшгинаҳ гармаш омад ниёз

به کشگینهٔ گرمش آمد نیاز

зи чизе ки дорад ба хӯрдани бсич

ز چیزی که دارد به خوردن بسیچ

Набудам ба ҷузи хӯн дар он хонаи ҳеҷ

نبودم به جز خون در آن خانه هیچ

Ману зан дар он хона танҳоу бас

من و زن در آن خانه تنها و بس

Маро гуфт к-эии шӯии фарёди рас

مرا گفت کای شوی فریاد رس

Агар шўрбоиӣ ба чанг оварӣ

اگر شوربایی به چنگ آوری

Ман мурдаро бози ранг оварӣ

من مرده را باز رنگ آوری

Вагарнаи чунон дон ки рафтам зи даст

وگرنه چنان دان که رفتم ز دست

Стмгораҳ шуд боду киштии шикаст

ستمگاره شد باد و کشتی شکست

Чу ман дидам он нозанинро чунон

چو من دیدم آن نازنین را چنان

Бурун рафтам аз хонаи зории кунон

برون رفتم از خانه زاری‌کنان

зи сомон ба сомони ҳамаи кӯйу шаҳр

ز سامان به سامان همه کوی و شهر

Давидам магар ёбам аз тӯшаи баҳр

دویدم مگر یابم از توشه بهر

Надидам дарии кон на дар баста буд

ندیدم دری کان نه در بسته بود

Ки сахтӣ ба ман сахти пайваста буд

که سختی به من سخت پیوسته بود

Расидам ба вайронае даври даст

رسیدم به ویرانه‌ای دور دست

Дарави даргаӣ бо замин гашта паст

درو درگهی با زمین گشته پست

Басии гирд вайрона кардам тавоф

بسی گِرد ویرانه کردم طواف

Шитобанда чун дев дар ҳар шикоф

شتابنده چون دیو در هر شکاف

Сарое куҳан ёфтам солхўрд

سرایی کهن یافتم سالخورد

Дарӣ дар нишаста бар ӯ дӯду гирд

دری در نشسته بر او دود و گرد

Дар ӯ оташии равшани афрӯхта

در او آتشی روشن افروخته

Бар ӯ ҳемаи харворҳо сӯхта

بر او هیمه خروار‌ها سوخته

Сияҳи зангӣ ӣӣ дидам оташи параст

سیه زنگی‌یی دیدم آتش‌پرست

Сафолини сабуеи пар аз май ба даст

سفالین سبویی پر از می به‌دست

Бар оташ ниҳода луед ӣ фарох

بر آتش نهاده لوید‌ی فراخ

Намаки суди фарбеҳ дар ӯ шохи шох

نمک‌سود فربه در او شاخ شاخ

Чу зангӣ маро дид бар ҷусти зуд

چو زنگی مرا دید بر‌جست زود

Бипечед бар худ ба кирдори дӯд

بپیچید بر خود به کردار دود

Ба ман бонги барзад ки эй диўзод

به من بانگ برزد که‌ای دیوزاد

Шабихуни ман чунат омад ба ёд ?

شبیخون من چونت آمد به یاد‌؟

Ту дуздӣ ва ман низ дузд , ин равои сет ?

تو دزدی و من نیز دزد‌، این روا‌ست؟

Ба дуздӣ шудани пеши дуздони хатои сет

به دزدی شدن پیش دزدان خطا‌ست

Ман аз ҳавли зангӣу тимори хеш

من از هول زنگی و تیمار خویش

Фрўмондми ошуфта дар кори хеш

فروماندم آشفته در کار خویش

Забон баргушодам ба ойини занг

زبان برگشادم به آیین زنگ

Дуо гуфтам оварадам ӯро ба чанг

دعا گفتم آوردم او را به چنگ

Ки аз бенавоӣ ва бе моиагӣ

که از بینوایی و بی‌مایگی

Гирифтам дар ин сояи ҳамсоягӣ

گرفتم در این سایه همسایگی

Ҷавонмардӣ чун ту широФкнӣ

جوانمردی‌ِ چون تو شیرافکنی

Шунидам ба афсона аз ҳар танӣ

شنیدم به افسانه از هر تنی

Нахонда ба меҳмони ту тохтам

نخوانده به مهمان تو تاختم

Сари хеш дар пояти андохтам

سر خویش در پایت انداختم

Магар каз ту корам ба ҷое расад

مگر کز تو کارم به جایی رسد

Дар ин бенавоӣ навое расад

در این بینوایی نوایی رسد

Чу зангии забони маро чарб дид

چو زنگی زبان مرا چرب دید

Взони гӯнаи гуфтор ширин шунид

وزآن گونه گفتار شیرین شنید

Аз он чарбу ширин раҳо кард ҳарб

از آن چرب و شیرین رها کرد حرب

Ки душман фиребаст ширину чарб

که دشمن‌فریب‌ است شیرین و چرب

Бигуфто хурии бода ? донеи сурӯд ?

بگفتا خوری باده‌؟ دانی سرود‌؟

Бигуфтам балӣ , пешам оварад равад

بگفتم بلی‌، پیشم آورد رود

Аз ӯ бстдм равад ошиқи навоз

از او بستَدَم رود عاشق‌نواز

з бесозиаш пардаи бастам ба соз

ز بی‌سازی‌اش پرده بستم به ساز

Сари захма бар равад багумоштам

سر زخمه بر رود بگماشتم

Сурӯдии фарибандаи бардоштам

سرودی فریبنده برداشتم

Даровардам ӯро ба бонгу хурӯш

درآوردم او را به بانگ و خروش

Чу диягӣ ки аз гармӣ ояд ба ҷӯш

چو دیگی که از گرمی آید به جوش

Гуҳӣ хӯрд райҳонӣ ӣӣ зон суфол

گهی خورد ریحانی‌یی زان سفال

Гуҳии кӯфти пое ба умеди мол

گهی کوفت پایی به امید مال

Задам захмае чанд зангии фиреб

زدم زخمه‌ای چند زنگی‌فریب

Буруни барадам аз ҷони зангии шикеб

برون بردم از جان زنگی شکیب

Ҳарифона бо ман даромад ба кор

حریفانه با من درآمد به کار

Чу сармаст шуд кард рози ошкор

چو سرمست شد کرد راز آشکار

Ки имшаб дар ин кохи вайронаи ранг

که امشب در این کاخ‌ِ ویرانه‌رنگ

Ба умед молӣ гирифтам диранг

به امید مالی گرفتم درنگ

Дигар зангӣ ӣӣ ҳаст ҳамзоди ман

دگر زنگی‌یی هست همزاد من

Ки мехӯрданаш нест бе ёди ман

که مِی خوردنش نیست بی‌یاد من

Яке ганҷ дон ёфтем аз наҳуфт

یکی گنج‌دان یافتیم از نهفت

Ки ҳеҷ аждаҳо ӣяш бар сар нахуфт

که هیچ اژدها‌ییش بر سر نخفت

Магари мо , ки ҳастем чун аждаҳо

مگر ما‌، که هستیم چون اژدها

з дил карда озарм ҳар каси раҳо

ز دل کرده آزرم هر کس رها

Буд солӣ акнӯн казон кони ганҷ

بوَد سالی اکنون کزان کان گنج

Хӯрем ва надорем худро ба ранҷ

خوریم و نداریم خود را به رنج

Ман ӣнҷо нишастам чунин бе ҳам?ил

من اینجا نشستم چنین بی‌همال

Дигар зангеи рафтаи ҷӯёии мол

دگر زنگیی رفته جویای مال

зи ганҷинаи он ҳамаи симу зар

ز گنجینهٔ آن همه سیم و زر

Ҳамоно ки як пуштаи монда дигар

همانا که یک پشته مانده دگر

Чу имшаб раседӣ ту меҳмони мо

چو امشب رسیدی تو مهمان ما

Равонаст ҳукми ту бар ҷони мо

روان است حکم تو بر جان ما

Ба шартӣ ки чун ояд он раҳи навард

به شرطی که چون آید آن ره‌نورد

Кашад гавҳари сурху ёқӯти зард

کشد گوهر سرخ و یاقوت زرد

Ту дар кунҷи кошонаи пинҳони шӯй

تو در کنج کاشانه پنهان شوی

Шкибндаҳ чун шахси биҷони шӯй

شکیبنده چون شخص بیجان شوی

Ки ман дар дил он дорам эй ҳӯшманд

که من در دل آن دارم ای هوشمند

Ки он аждаҳоро расонами газанд

که آن اژدها را رسانم گزند

Ҳар он ганҷи корд ба танҳо барам

هر آن گنج کارَد به تنها برم

Ба кунҷӣ нишинам ба танҳо хӯрам

به کنجی نشینم به تنها خورم

Туро низ аз он қисматии бомдод

تو را نیز از آن قسمتی بامداد

Даҳум то дилат гардад аз ганҷи шод

دهم تا دلت گردد از گنج شاد

Ману зангии андари сухани гарми рой

من و زنگی اندر سخن گرم‌ ِ رای

Ки ногуҳ ба гӯш омад овози пой

که ناگه به گوش آمد آواز پای

зи ҷои ҷустам ва дар хазидам ба кунҷ

ز جا جستم و در خزیدم به کنج

Гуҳии хор дар хотири ми гуҳи туранҷ

گهی خار در خاطر‌م گه ترنج

Даромад сияҳи чеҳрае чун згол

درآمد سیه‌چهره‌ای چون زگال

Ба пушт андар оварда як пуштаи мол

به پشت اندر آورده یک پشته مال

Ниҳодаш ба сахтии зи гардан ба зер

نهادش به سختی ز گردن به زیر

Бару гардании сахт чун тунди шер

بر و گردنی سخت چون تند شیر

Аз он пеши кони пуштаро боз кард

از آن پیش کان پشته را باز کرد

Яке нима зон шўрбо боз хӯрд

یکی نیمه زان شوربا باز خورد

Нигаҳ кард ҳамзод ӯ хуфта буд

نگه کرد همزاد او خفته بود

Ҳамон кард бо ӯ ки ӯ гуфта буд

همان کرد با او که او گفته بود

Бузади теғи пӯлод бар гарданаш

بزد تیغ پولاد بر گردنش

Сарашро бияфканад дар доманаш

سرش را بیفکند در دامنش

Ман аз бим аз онон ки уфтами зи пой

من از بیم از آنان که افتم ز پای

Дигар бораи худро гирифтам биҷой

دگر‌باره خود را گرفتم بجای

Чу зангии сари ёри худро бурид

چو زنگی سر یار خود را برید

Танишро ба ханҷари зи ҳам брдрид

تنش را به خنجر ز هم بردرید

Яке нима дар баст ва бар зад ба дӯш

یکی نیمه در بست و بر زد به دوش

Бурун рафт ва ман монда беақлу ҳуш

برون رفت و من مانده بی‌عقل و هوش

Пас аз муддатии кони баромади дароз

پس از مدتی کان برآمد دراز

Нигаҳ кардам омад дигар бораи боз

نگه کردم آمد دگر باره باز

Дигар нимаро ҳамчунон кард хирад

دگر نیمه را همچنان کرد خرد

Ба ойини пешина дар басту барад

به آیین پیشینه در‌بست و برد

Чу дидам ки ҳанҷор ӯ давр буд

چو دیدم که هنجار او دور بود

Шаб аз ҷумлаи шабҳои диҷўр буд

شب از جمله شب‌های دیجور بود

Бидон ганҷ , пӯён шудам чун уқоб

بدان گنج‌، پویان شدم چون عقاب

Сӯии пушта мол кардам шитоб

سوی پشتهٔ مال کردم شتاب

Ба пушт андар оварадам он пушта ро

به پشت اندر آوردم آن پشته را

Чу зангӣ дигар зангии кушта ро

چو زنگی دگر زنگی کشته را

Вазони шўрбои соғарии гарми ҷӯш

وزان شوربا ساغری گرم‌جوش

Рабӯдами сӯй хона рафтам хамӯш

ربودم سوی خانه رفتم خموش

Чунон омадами сӯии айвони хеш

چنان آمدم سوی ایوان خویش

Ки ҷузи давлатам кас науфтод пеш

که جز دولتم کس نیفتاد پیش

Чу дар хона рафтам ба неруии бахт

چو در خانه رفتم به نیروی بخت

Ниҳодами зи дили бор ва аз пушти рахт

نهادم ز دل بار و از پشت رخت

Ба гӯш омад овози навзоди ман

به گوش آمد آواز نوزاد من

Вазони шод тар шуд дили шоди ман

وزان شاد‌تر شد دل شاد من

Ба зан додам он шўрборо бихӯрад

به زن دادم آن شوربا را‌ بخوَرد

Пас аз сабр кардани басӣ шукр кард

پس از صبر کردن بسی شکر کرد

зи фарзанд фархунда додам хабар

ز فرزند فرخنده دادم خبر

Писар буд ва бошад писари тоҷи сар

پسر بود و باشد پسر تاج سر

Кушодами гиреҳи рахти сарбаста ро

گشادم گره رخت سربسته را

Ба марҳами расонадами дили хаста ро

به مرهم رساندم دل خسته را

Чаҳ дидам ? яке ганҷи конӣ дар ӯ

چه دیدم‌؟ یکی گنج کانی در او

зи ёқӯту зар ҳар чаҳ доне дар ӯ

ز یاقوت و زر هر چه دانی در او

Ба ганҷии чунон , кон гавҳар шудам

به گنجی چنان، کان ِگوهر شدم

Вазони шаб чу дарё тавонгар шудам

وزان شب چو دریا توانگر شدم

Ба фарзанди фаррухи дилами шоди гашт

به فرزند فرخ دلم شاد گشت

Ки бо гавҳару ганҷи ҳамзоди гашт

که با گوهر و گنج همزاد گشت

Ҳамаи моли ман зон шаб омад падед

همه مال من زان شب آمد پدید

Ки шаб бо гуҳари бади гуҳар бо калид

که شب با گهر بُد گهر با کلید

Чунин буд гӯяндаро саргузашт

چنین بود گوینده را سرگذشت

Сухани комади онҷои варақ дар навишт

سخن کامد آنجا ورق در نوشت

Шаҳ аз вақти мавлуди фарзанд ӯ

شه از وقت مولود فرزند او

Хабари ҷуст ва аз ҳоли пайванд ӯ

خبر جُست و از حال پیوند او

Шуд он гавҳарии мард ва аз ҷои хеш

شد آن گوهری مرد و از جای خویش

Намӯдори он толеъ оварад пеш

نمودار آن طالع آورد پیش

Шаҳи он нусхаро ҳам бдонсон ки буд

شه آن نسخه را هم بدانسان که بود

Ба волис доно фиристод зуд

به والیس دانا فرستاد زود

Ки аҳволи ин толеъ аз ҳар чаҳ ҳаст

که احوال این طالع از هر چه هست

Чунон кун ки зи ахтари оре ба даст

چنان کن که ز اختر آری به دست

Баду нек ӯро наоне биҷавӣ

بد و نیک او را نهانی بجوی

Чу ёбии ниҳон ошкоро бигӯӣ

چو یابی نهان آشکارا بگوی

Чу омад ба волиси фармони шоҳ

چو آمد به والیس فرمان شاه

Сӯй ахтарон кард некӯи нигоҳ

سوی اختران کرد نیکو نگاه

Назар кардан ҳар яке бози ҷуст

نظر کردن هر یکی باز‌جُست

Шуд аҳволи пӯшида бар ваии дуруст

شد احوال پوشیده بر وی درست

Набшат ва фиристод аз онҷо ки дид

نبشت و فرستاد از آنجا که دید

На зи онҷо ки аз кас ҳикоят шунид

نه ز آنجا که از کس حکایت شنید

Чу шаҳи номаи ҳукм волис хонд

چو شه نامهٔ حکم والیس خواند

Дар он ҳукми нома шигифтӣ бимонад

در آن حکم‌نامه شگفتی بماند

Намӯдори толеъ чунон карда буд

نمودار طالع چنان کرده بود

Аз он нақшҳо каз пас парда буд

از آن نقش‌ها کز پس پرده بود

Ки ин бонавои нонвои зодае сет

که این بانوا نانوا زاده‌ای‌ست

Ки аз нур давлат навододае сет

که از نور دولت نواداده‌ای‌ست

Ба бебаррагӣ аз модар андохта

به بی‌برگی از مادر انداخته

Чу зода , фалаки барг ӯ сохта

چو زاده‌، فلک برگ او ساخته

Падар гашта фаррухи зи парвоз ӯ

پدر گشته فرّخ ز پرواز او

Тавонгари зи пирӯзии роз ӯ

توانگر ز پیروزی راز او

Ҳамоно ки чун зода бошад биҷой

همانا که چون زاده باشد بجای

Ниҳода буд бар сари ганҷи пой

نهاده بوَد بر سر گنج پای

зи ғайрат шаҳ омад чу дарё ба ҷӯш

ز غیرت شه آمد چو دریا به جوش

Лутф кард бо марди гавҳари фуруш

لُطُف کرد با مرد گوهر‌فروش

Пас онгоҳ бисёр бнўохтш

پس آنگاه بسیار بنواختش

Яке аз надимони худ сохташ

یکی از ندیمان خود ساختش