Мғнӣ бидон сози тимори сӯз
مغنی بدان سازِ تیمار سوز
Нишоти марои як замон бар фурӯз
نشاط مرا یک زمان بر فروز
Магари з он навой бришми навоз
مگر زآن نوایِ بریشمنواز
Бришми кашами рӯмро дар тароз
بریشم کشم روم را در طراز
Чунин гуяд он кордони файласуф
چنین گوید آن کاردان فیلسوف
Ки бар кори офоқ будаш вуқуф
که بر کارِ آفاق بودش وقوف
Ки Юнон нишинон он рӯзгор
که یوناننشینانِ آن روزگار
Сӯй зуҳд буданд омӯзгор
سوی زهد بودند آموزگار
зи дунёи нҷстндии осоишӣ
ز دنیا نجستندی آسایشی
Нирзидшони шаҳвати олоишӣ
نیرزیدشان شهوت آلایشی
Накардандӣ алои риёзатгар ӣ
نکردندی الا ریاضتگری
Ба бисёр донеу андаки хурӣ
به بسیار دانی و اندکخوری
Касе ки ба худ бар тавон доштӣ
کسی که به خود بر توان داشتی
зи табъи орзӯҳо ниҳон доштӣ
ز طبع آرزوها نهان داشتی
Накардӣ таматтуъ , нахурдӣ набед
نکردی تمتع، نخوردی نبید
Казин ҳар ду гардад хиради нопадид
کزین هر دو گردد خرد ناپدید
зи гирд омадани сари даройад ба гирд
ز گِرد آمدن سر درآید به گَرد
Чу сар боядат гирди офати магарад
چو سر بایدت گِردِ آفت مگرد
Бидонҷо расиданд аз он расму рой
بدانجا رسیدند از آن رسم و رای
Ки бархест бунёди шани зини саро ӣ
که برخاست بنیادشان زین سرای
зи хшгӣ ба дарё кашиданд бор
ز خشگی به دریا کشیدند بار
зи пайванди гаштанди парҳезгор
ز پیوند گشتند پرهیزگار
Занонро з мардон бипардохтанд
زنان را ز مردان بپرداختند
Ҷудогонаи шани киштӣ ӣӣ сохтанд
جداگانه شان کشتییی ساختند
Ба мардонагии хӯн худ рехтанд
به مردانگی خون خود ریختند
Бамурданд ва бо зан нёмихтанд
بمردند و با زن نیامیختند
Ба гетии чунин буд бунёди шан
به گیتی چنین بود بنیادشان
Ки тухма ба гетӣ барофтодашон
که تخمه به گیتی برافتادشان
Яке рӯзи фархунда аз субҳгоҳ
یکی روزِ فرخنده از صبحگاه
зи фарзонагон базмӣ орост шоҳ
ز فرزانگان بزمی آراست شاه
Чунон дод фармон ба солорбор
چنان داد فرمان به سالاربار
Ки бо ман надорад каси имрӯзи кор
که با من ندارد کس امروز کار
Фиристед ва хонед суқрот ро
فرستید و خوانید سقراط را
Нигаҳбони таркибу ахлот ро
نگهبان ترکیب و اخلاط را
Фиристодаи суқротро бозҷст
فرستاده سقراط را بازجست
зи шаҳ ёд кардаш ки ҷӯёӣ туаст
ز شه یاد کردش که جویای توست
Замонӣ ба даргоҳи хусрави хиром
زمانی به درگاهِ خسرو خرام
Бророӣ ҷома барафрӯз ҷом
برآرای جامه برافروز جام
Фиреби варои пер доно нахурд
فریب ورا پیر دانا نخورد
Фиребандагиро иҷобат накард
فریبندگی را اجابت نکرد
Бадв гуфт рӯ ба Искандар бигӯӣ
بدو گفت رو به سکندر بگوی
Ки ҳарчи андарин раҳ наёбӣ мҷўӣ
که هرچ اندرین ره نیابی مجوی
Ман онҷоеам венаи сухан равшан аст
من آنجاییام وین سخن روشن است
Гар ӣнҷои хаёлии сети он беман аст
گر اینجا خیالیست آن بیمن است
Марогар ба дасти оради эзади параст
مرا گر بهدست آرد ایزدپرست
Ҳам аз дарга эзад оем ба даст
هم از درگهِ ایزد آیم بهدست
Ҷавобӣ ки он кони фарҳанги сифт
جوابی که آن کانِ فرهنگ سفت
Фиристода шуд бо фиристанда гуфт
فرستاده شد با فرستنده گفت
Шаҳаншоҳро гашти равшан чу рӯз
شهنشاه را گشت روشن چو روز
Ки суқрот шамъӣаст хилват фурӯз
که سقراط شمعی است خلوت فروز
Наёбад ба дидори он шамъи роҳ
نیابد به دیدار آن شمع راه
Ҷузи он кас ки шаб хез бошад чу моҳ
جز آن کس که شبخیز باشد چو ماه
Сикандар ки дорандаи тоҷ буд
سکندر که دارندهٔ تاج بود
Ба дониши ҳамаи солаи муҳтоҷ буд
به دانش همه ساله محتاج بود
Замонӣ набӯдӣ ки фарзона Эй
زمانی نبودی که فرزانهای
зи гавҳари надодии бадви дона Эй
ز گوهر ندادی بدو دانهای
з ҳар донишии кони зи донандагон
ز هر دانشی کان ز دانندگان
Расондандӣ ӯро расонандагон
رساندندی او را رسانندگان
Суханҳои суқроти бедори ҳуш
سخنهای سقراطِ بیدار هوش
Писанд омадӣ мари забонро ба гӯш
پسند آمدی مر زبان را به گوش
Барон шуд дили дониши андеш ӯ
برآن شد دلِ دانشاندیش او
Ки оранди суқротро пеш ӯ
که آرند سقراط را پیش او
Намуданд кони пери хилвати паноҳ
نمودند کان پیرِ خلوتپناه
Бар омдшд халқ барбаст роҳ
بر آمدشدِ خلق بربست راه
Сар аз шуғли дунёи чунон тофтаи сет
سر از شغل دنیا چنان تافتهست
Ки дар гӯри гӯйӣ дарӣ ёфта сет
که در گور گویی دری یافتهست
зи хуишону ёрон ҷудоӣ гирифт
ز خویشان و یاران جدایی گرفت
Ба кунҷии хароб ошноӣ гирифт
به کنجی خراب آشنایی گرفت
Ҷаҳон гарчи кораш ба ҷон оварад
جهان گرچه کارش به جان آورَد
На мумкин ки сар дар ҷаҳон оварад
نه ممکن که سر در جهان آورَد
зи хӯн хӯрдани ҷонвар ху бурид
ز خون خوردنِ جانور خو برید
Пилосӣ бапушед ва дебо дарид
پلاسی بپوشید و دیبا درید
Кафии паст аз онҷо ки ғоят буд
کفی پست از آنجا که غایت بوَد
Шубони рӯзӣ ӯро кифоят буд
شبان روزی او را کفایت بود
Ҷузи эзад парастиданаш кор нест
جز ایزد پرستیدنش کار نیست
Ба наздик ӯ халқро бор нест
به نزدیک او خلق را بار نیست
Низомии сифат бо хирад ху гирифт
نظامی صفت با خرد خو گرفت
Низомии магар кин сифат зу гирифт
نظامی مگر کاین صفت زو گرفت
Ба шарҳӣ ки доданд аз он дайни паноҳ
به شرحی که دادند از آن دینپناه
Гроиндаҳ тар шуд бадви меҳри шоҳ
گرایندهتر شد بدو مِهر ِشاه
Чунин омадаи сети одамиро ниҳод
چنین آمدهست آدمی را نهاد
Ки оради Фромши кунонро ба ёд
که آرد فرامُشکنان را به یاد
Касе кови зи мардуми гурезанда тар
کسی کاو ز مردم گریزندهتر
Бадви майли мардуми ситезанда тар
بدو میل مردم ستیزندهتر
Чу суқроти меҳри худ аз халқи шаст
چو سقراط مهر خود از خلق شست
Ҳамаи халқи суқротро бозҷст
همه خلق سقراط را بازجُست
Басӣ хонд шоҳаш бар хештан
بسی خواند شاهش برِ خویشتن
Нашуд шоҳи анҷум бар он анҷуман
نشد شاهِ انجم بر آن انجمن
Чу з андоза шуд хоҳиши шаҳриёр
چو ز اندازه شد خواهشِ شهریار
Дили кордон дар наомад ба кор
دلِ کاردان در نیامد به کار
зи нози ҳунарманди таркона вааш
ز نازِ هنرمند ترکانهوَش
Раманда нашуд давлати нозукаш
رمنده نشد دولتِ نازکش
Шаҳ аз ҷумлаи устуворони хеш
شه از جمله استواران خویش
Яке муҳаррами хосро хонд пеш
یکی محرم خاص را خواند پیش
Фиристод наздики донои фароз
فرستاد نزدیک دانا فراز
Басии қисса ҳо гуфт бо ӯ ба роз
بسی قصهها گفت با او به راز
Ки наздики худ хўондмти борҳо
که نزدیک خود خواندمت بارها
Ниҳони доштам бо ту гуфтор ҳо
نهان داشتم با تو گفتارها
Иҷобат накардӣ , чаҳ буд аз қиёс ?
اجابت نکردی، چه بود از قیاس؟
Навозандаро ношудани ҳақи шинос ?
نوازنده را ناشدن حقشناس؟
Чарое зи даргоҳи мо гӯшаи гир ?
چرایی ز درگاه ما گوشهگیر؟
Биё , ё бигӯ ҳуҷҷатии дилпазир
بیا، یا بگو حجتی دلپذیر
Ба маъзӯрии хеш ҳуҷҷат намой
به معذوریِ خویش حجت نمای
Вагар нест ҳуҷҷат ба ҳоҷати бпоӣ
وگر نیست حجت به حاجت بپای
Фиристодаи паии мубораки зи роҳ
فرستادهٔ پی مبارک ز راه
Ба суқрот шуд , дод пайғоми шоҳ
به سقراط شد، داد پیغام شاه
Ҷаҳони дидаи донои ҳозири ҷавоб
جهاندیده دانایِ حاضرجواب
Чунин дод посух барои савоб
چنین داد پاسخ برای صواب
Кигар шаҳ маро хонд наздики худ
که گر شه مرا خواند نزدیک خود
Хирад чизҳо донад аз неку бад
خرد چیزها داند از نیک و بد
Намояд ки рафтани бадв рой нест
نماید که رفتن بدو رای نیست
Ки меҳри туро дар дилаш ҷой нест
که مهر تو را در دلش جای نیست
Чу дар ношудан ҳаст чандини далел
چو در ناشدن هست چندین دلیل
Ба бозӣ нашуд пеши каси Ҷабраил
به بازی نشد پیش کس جبرئیل
Марои рағбат онгаҳ падед омадӣ
مرا رغبت آنگه پدید آمدی
Ки пайғоми шаҳ бо калид омадӣ
که پیغام شه با کلید آمدی
Чу дар нофаи машк ошноӣ диҳад
چو در نافه مشک آشنایی دهد
Бар ӯ буии хуш бар гўоиӣ диҳад
بر او بوی خوش بر گوایی دهد
Дилиро ки бар дӯстӣ раҳбар аст
دلی را که بر دوستی رهبر است
Бурун аз забони ҳуҷҷатӣ дигар аст
برون از زبان حجتی دیگر است
Дарунӣ ки меҳр ошкоро кунад
درونی که مهر آشکارا کند
Мудорои фузун аз мудоро кунад
مدارا فزون از مدارا کند
Касоне ки наздик шаҳ муҳарраманд
کسانی که نزدیک شه محرمند
Ба базми андаруни шоҳро ҳамдаманд
به بزماندرون شاه را همدمند
Сӯй ман набенанд бар обу санг
سوی من نبینند بر آب و سنگ
Сутури марои пои азинҷости ланг
ستور مرا پای ازینجاست لنگ
Чунон май намояд ки дар базмгоҳ
چنان مینماید که در بزمگاه
Ба некии марои ёди новирди шоҳ
به نیکی مرا یاد ناورد شاه
Ки он роздори ан ки хизматгар над
که آن رازداران که خدمتگرند
Ба дили дӯстии сӯй ман нанигаранд
به دلدوستی سویِ من ننگرند
Дили шоҳро марди мардуми шинос
دل شاه را مرد مردمشناس
Ҳам аз мардум шоҳ гирад қиёс
هم از مردم ِ شاه گیرد قیاس
Агар хоссагонро забон ҳаст нарм
اگر خاصگان را زبان هست نرم
Ба умеди шаҳи дил тавон кард гарм
به امید شه دل توان کرد گرم
Вагар нарм ноед з гӯянда гуфт
وگر نرم ناید ز گوینده گفت
Дуруштӣ буд шоҳро дар наҳуфт
درشتی بوَد شاه را در نهفت
Ғносози гунбад чу бошад дуруст
غناسازِ گنبد چو باشد درست
Садои хуши орад ба аўтори суст
صدای خوش آرد به اوتارِ سست
зи гунбад чу як рукн гардад хароб
ز گنبد چو یک رکن گردد خراب
Хуши овозро нохуш ояд ҷавоб
خوشآواز را ناخوش آید جواب
Ҳар он нек ва бад коед аз дар бурун
هر آن نیک و بد کاید از در برون
Ба доро ӣ дарга буд раҳнамӯн
به دارای درگه بوَد رهنمون
Ту хуонеи марои пардаи дорони роз
تو خوانی مرا پردهداران راز
Ба сарҳангӣ аз парда доранд боз
به سرهنگی از پرده دارند باز
Нигар то ба тӯфони зи дарёии об
نگر تا به طوفان ز دریای آب
Дар ин кашмакаш чун намоями шитоб ?
در این کشمکش چون نمایم شتاب؟
Мисол ончунон шуд ки дарёии жарф
مثال آنچنان شد که دریای ژرف
Намояд ки дрҳости моро шигарф
نماید که دُرهاست ما را شگرف
Наҳангон дарё гушойанд чанг
نهنگان دریا گشایند چنگ
Ки ҷӯяд гуҳар дар даҳони наҳанг ?
که جوید گهر در دهان نهنگ؟
Чигуна шавам бар дарӣ нур бош ?
چگونه شوم بر دری نور باش؟
Ки бошад бар ӯ ин ҳама давр бош
که باشد بر او این همه دور باش
Бар шоҳ агар сӯратам бад кунанд
برِ شاه اگر صورتم بد کنند
Халлоқат на бар ман ки бар худ кунанд
خلاقت نه بر من که بر خود کنند
зи халқи ҷаҳони бандаеро чаҳ бок ?
ز خلق جهان بندهای را چه باک؟
Ки бандади камари пеши яздони пок
که بندد کمر پیش یزدان پاک
Дар ин бандагии хоҷаи тошми ту ро
در این بندگی خواجهتاشم تو را
Гар оем ба ту , банда бошам ту ро
گر آیم به تو، بنده باشم تو را
Бибин эй Сикандар ба тақвими рост
ببین ای سکندر به تقویم راست
Ки ин нуктаро иртифоъ аз куҷост ? !
که این نکته را ارتفاع از کجاست؟!
Фиристодаи шаҳриёр аз буриш
فرستادهٔ شهریار از بَرَش
Бар шоҳ шуд хонд дарс аз буриш
برِ شاه شد خواند درس از برش
Тибқи пӯши бардошт аз хон дар
طبقپوش برداشت از خوان دُر
з дар домани шоҳро кард пар
ز دُر دامن شاه را کرد پر
Шаҳ аз гўҳроФшони он кони ганҷ
شه از گوهرافشانِ آن کانِ گنج
зи гавҳар бромўдн омад ба ранҷ
ز گوهر برآمودن آمد به رنج
Писанд омадаш кони суханҳои чуст
پسند آمدش کان سخنهای چُست
Ба даъвии гуҳ ҳуҷҷат омад дуруст
به دعویگه حجت آمد درست
Чу донист ков ҳаст хилвати гароӣ
چو دانست کاو هست خلوتگرای
Пиёда ба хлўтгаҳ ш кард рой
پیاده به خلوتگهش کرد رای
Шуд он ганҷро дид дар гӯша Эй
شد آن گنج را دید در گوشهای
з бетӯшае сохтаи тӯша Эй
ز بی توشهای ساخته توشهای
зи шуғли ҷаҳони гашти машғӯли хоб
ز شغل جهان گشت مشغول خواب
Бросўдаҳ аз тобиши офтоб
برآسوده از تابش آفتاب
Тамошоӣ ӯ дар дилаш кор кард
تماشای او در دلش کار کرد
Ба поиш биҷунбанд ва бедор кард
به پایش بجنباند و بیدار کرد
Бадв гуфт бархез ва бо ман бисоз
بدو گفت برخیز و با من بساز
Ки то аз ҷаҳонат кунам бе ниёз
که تا از جهانت کنم بینیاز
Бихандед донои казин доварӣ
بخندید دانا کزین داوری
Ба ар ҷузи маниро ба даст оварӣ
به ار جز منی را بهدست آوری
Касе ков наад дил ба муштии гё
کسی کاو نهد دل به مشتی گیا
Нагардад ба гирди ту чун Асия
نگردد به گِرد تو چون آسیا
Чу қурс ҷӯин ҳаст ҷонпарвар м
چو قرص جوین هست جانپرورم
Ғами гардаи гандумин чун хӯрам ?
غم گِردهٔ گندمین چون خورم؟
Бар он роҳрави ним ҷӯ бор нест
بر آن راهرو نیمجو بار نیست
Ки ӯро яке ҷӯ дар анбор нест
که او را یکی جو در انبار نیست
Марои к-эйам аз коҳи баррагии сутӯҳ
مرا کایم از کاهبَرگی ستوه
Чаҳ бояд гарони бори гаштан чу кӯҳ ?
چه باید گرانبار گشتن چو کوه؟
Дигарбора шаҳ гуфт каз молу ҷоҳ
دگرباره شه گفت کز مال و جاه
Таманно чаҳ дории ту эй никхўоаҳ ?
تمنا چه داری تو ای نیکخواه؟
Ҷавобаш чунин дод донои давр
جوابش چنین داد دانای دور
Ки бо чун манӣ бар минбори ҷавр
که با چون منی بر مینبار جور
Ман аз ту ба ҳиммати тавонгари терм
من از تو به همت توانگرترم
Ки ту беш хор ӣ , ман андак хӯрам
که تو بیشخواری، من اندکخورم
Ту бо инки дории ҷаҳонии чунин
تو با اینکه داری جهانی چنین
Нае сайри дили ҳам зи хуонеи чунин
نهای سیردل هم ز خوانی چنین
Марои ин яке жандаи солхўрд
مرا این یکی ژندهٔ سالخورد
Гарони сетӣ ар нестии гарму сард
گرانستی ار نیستی گرم و سرد
Ту бо ин гаронӣ ки дар бор туаст
تو با این گرانی که در بار توست
Талабкор ӣ ман куҷо кор туаст ?
طلبکاریِ من کجا کار توست؟
Дигар бора пурсед аз ӯ шаҳриёр
دگر باره پرسید از او شهریار
Ки ту кистӣ ман кӣам дар шумор
که تو کیستی من کیام در شمار
Чунин дод посухи сухангӯ ӣ пер
چنین داد پاسخ سخنگوی پیر
Ки фармон даҳам ман , ту фармон пазир
که فرماندهام من، تو فرمانپذیر
Барошуфт шаҳ зон ҳадиси дуруст
برآشفت شه زان حدیث درست
Наоне суханро даруни бозҷст
نهانی سخن را درون بازجست
Хирадманди посух чунин дод боз
خردمند پاسخ چنین داد باز
Ки бар шаҳи гушойам дар бастаи боз
که بر شه گشایم درِ بسته باز
Марои банда Эй ҳаст номаши ҳаво
مرا بندهای هست نامش هوا
Дил ман бидон бандаи фармонраво
دل من بدان بنده فرمانروا
Ту онӣ ки он бандаро банда Эй
تو آنی که آن بنده را بندهای
Парастори моро парастанда Эй
پرستارِ ما را پرستندهای
Шаҳ аз рои доно ӣ борӣки байн
شه از رای دانای باریکبین
зи хиҷлат сарафканда шуд бар замин
ز خجلت سرافکنده شد بر زمین
Бадв гуфт худ нури симои ман
بدو گفت خود نور سیمای من
Гувоҳи сет бар покии рои ман
گواهست بر پاکی رای من
зи покон чу покӣ ҷудоӣ макун
ز پاکان چو پاکی جدایی مکن
Намурда замин озмоиӣ макун
نمرده زمین آزمایی مکن
Дигар раҳи ҷавобяш чун сим дод
دگر ره جوابیش چون سیم داد
Ки симоб дар гӯш натавон ниҳод
که سیماب در گوش نتوان نهاد
Чу покӣу покиза рое кунӣ
چو پاکی و پاکیزه رایی کنی
Чаро даъвӣ чорпое кунӣ ?
چرا دعویِ چارپایی کنی؟
Ки ҳар чорпое ки оради шитоб
که هر چارپایی که آرد شتاب
Ба пои андари орад касеро зи хоб
به پای اندر آرد کسی را ز خواب
Чу ман хуфтаеро ту бедори мард
چو من خفتهای را تو بیدار مرد
Набоист аз ин гӯна бедор кард
نبایست از این گونه بیدار کرد
Ту каз хоби моро бар ошуфта Эй
تو کز خواب ما را بر آشفتهای
Кунӣ хуфтаи бедор ва худ хуфта Эй
کنی خفته بیدار و خود خفتهای
Бад-ӣни хоби харгӯшу хуии паланг
بدین خواب خرگوش و خوی پلنگ
зи шерон бедор бурдор чанг
ز شیرانِ بیدار بردار چنگ
Шикории талаби кофтад аз тири ту
شکاری طلب کافتد از تیر تو
Ҳужабр ӣ чу ман нест нахҷӣри ту
هژبری چو من نیست نخجیر تو
Дил шаҳ бидон достонҳои гарм
دل شه بدان داستانهای گرم
Чу мум аз пазирндагии гашти нарм
چو موم از پذیرندگی گشت نرم
Ба хоҳиши чунон хости кони ҳӯшманд
به خواهش چنان خواست کان هوشمند
зи панд ш диҳад ҳалқае гӯши банд
ز پندش دهد حلقهای گوشبند
Шуд он талхӣ аз пери парҳезгор
شد آن تلخی از پیرِ پرهیزگار
Ба ширин забонӣ даромад ба кор
به شیرینزبانی درآمد به کار
Аз он панди ков сарбаландӣ диҳад
از آن پند کاو سربلندی دهد
Бигуфт ончӣ ӯ сӯдмандӣ диҳад
بگفت آنچه او سودمندی دهد
Ки чун оҳани дасти пирои ту
که چون آهنِ دستپیرایِ تو
Пазироӣ сӯрат шуд аз рои ту
پذیرای صورت شد از رای تو
Туоне ки равшан кунӣ сина ро
توانی که روشن کنی سینه را
Дар ӯ ореи ойини ойӣна ро
در او آری آیین آیینه را
Чу бурдани туоне зи оҳани ту занг
چو بردن توانی ز آهن تو زنگ
Ки то ҷой гирад дар ӯ нақшу ранг
که تا جای گیرد در او نقش و رنگ
Дили покро занг пардоз кун
دل پاک را زنگپرداز کن
Бар ӯ рози рӯҳонӣон боз кун
بر او راز روحانیان باز کن
Сияҳ кун равони бидонадяш ро
سیه کن روانِ بداندیش را
Бишӯй аз сиёҳии дили хеш ро
بشوی از سیاهی دل خویش را
Забонӣаст ҳар кови сияҳи дил буд
زبانی است هر کاو سیهدل بوَد
На ҳар зангӣ ӣӣ хоҷаи мқбл буд
نه هر زنگییی خواجه مقبل بود
Ба савдо ӣ зангӣ машав раҳнамӯн
به سودای زنگی مشو رهنمون
Муфарраҳи нигар каз лаби оради бурун
مفرح نگر کز لب آرد برون
Сиёҳӣ кунӣ сӯхтаи шӯ чу бед
سیاهی کنی سوخته شو چو بید
Ки дандон бадв кард зангии сипед
که دندان بدو کرد زنگی سپید
Магар ки оинаи зангӣ аз оҳан аст
مگر کهآینهٔ زنگی از آهن است
Ки бо он сиёҳии дилаш равшанаст ? !
که با آن سیاهی دلش روشن است؟!
Аз онҷо хабар дод кори озмоӣ
از آنجا خبر داد کار آزمای
Ки нўшобро дар сиёҳии сети ҷой
که نوشاب را در سیاهیست جای
Буруни ой чун нуқраи зи олӯдагӣ
برون آی چون نقره ز آلودگی
зи нуқраи биомузи полудагӣ
ز نقره بیاموز پالودگی
Димоғӣ каз олӯдагии гашти пок
دماغی کز آلودگی گشت پاک
Бчрбд бар ин гунбади дўднок
بچربد بر این گنبد دودناک
Нҳонхонаҳ субҳгоҳӣ шавад
نهانخانهٔ صبحگاهی شود
Ҳарамгоҳи сар илоҳӣ шавад
حرمگاه سرّ الهی شود
зи ту давр кардани зи равзани ниқоб
ز تو دور کردن ز روزن نقاب
Ба равзани дроФтодн аз офтоб
به روزن درافتادن از آفتاب
Чароғӣ ба дарюза бар карда гир
چراغی به دریوزه بر کرده گیر
Қафоеи зи боди ҳавои хӯрдаи гир
قفایی ز باد هوا خورده گیر
Имории каши нур хуршед бош
عماریکشِ نور ِخورشید باش
зи тарки иморӣ бар умед бош
ز ترکِ عماری بر امید باش
Ту дар пок мекун зи хошоку хор
تو در پاک میکن ز خاشاک و خار
Талабкор султон машав зинҳор
طلبکار سلطان مشو زینهار
Чу султон шавад сӯии нахҷӣргоҳ
چو سلطان شود سوی نخجیرگاه
Дарӣ рафта бинад Фрўшстаҳи роҳ
دَری رُفته بیند فروشسته راه
Чу доне ки омад ба меҳмони фурӯд
چو دانی که آمد به مهمان فرود
Ба нохондаи меҳмон бар аз мо дуруд
به ناخوانده مهمان بر از ما درود
Гар ое бар ин дар далерӣ макун
گر آیی بر این در دلیری مکن
Таманнои боло ва зерӣ макун
تمنای بالا و زیری مکن
Ба ҷони шӯи пазирндаи базми хос
به جان شو پذیرندهٔ بزم خاص
Ки танро з дарбон набинӣ халос
که تن را ز دربان نبینی خلاص
Ба кафши гули олӯда бар тахти шоҳ
به کفش گل آلوده بر تخت شاه
Нишоед шудан , кафш бификан ба роҳ
نشاید شدن، کفش بفکن به راه
Чу ҳам косаи шоҳ хоҳӣ нишаст
چو همکاسهٔ شاه خواهی نشست
Бпирои нохун , Фрўшўии даст
بپیرای ناخن، فروشوی دست
Киро Зуҳрагар худ буд шарзаи шер ?
کهرا زَهره گر خود بود شرزه شیر؟
Ки бар тахти султони хиромади далер ?
که بر تخت سلطان خرامد دلیر؟
Ки ширӣ ки бар тахт ӯ бахта шуд
که شیری که بر تخت او بخته شد
Ҳам аз ҳайбати тахт ӯ таҳта шуд
هم از هیبت تخت او تخته شد
Касе кови даройад ба даргоҳи ту
کسی کاو درآید به درگاه تو
Хӯрд силӣ ар гум кунад роҳи ту
خورد سیلی ار گم کند راه تو
Бибин то туро сар ба даргоҳ кист
ببین تا تو را سر به درگاهِ کیست
Дили тарснокат назаргоҳ кист
دل ترسناکت نظرگاهِ کیست
Гар ин дар занӣ , камтарин банда бош
گر این در زنی، کمترین بنده باش
Гар ин пои дорӣ сарафканда бош
گر این پای داری سرافکنده باش
Вагарнаи ту худ шоҳӣу шаҳриёр
وگرنه تو خود شاهی و شهریار
Туро бо саги посбонон чаҳ кор ?
تو را با سگ پاسبانان چهکار؟
Ту гармӣ макунгар ман аз хуии гарм
تو گرمی مکن گر من از خویِ گرم
Нагуфтам туро гуфтаниҳои нарм
نگفتم تو را گفتنیهای نرم
Дили тофта ки ӯ замини тафта буд
دل تافته کهاو زمینتفته بود
Ба ҷосӯсии осмони рафта буд
به جاسوسی آسمان رفته بود
Кунун ки омад аз осмон бар замин
کنون کهآمد از آسمان بر زمین
Раҳ оварадаш он буду раҳи барадаши ин
رهآوردش آن بود و رهبردش این
Чу гуфт ин суханҳои парвардаи пер
چو گفت این سخنهای پرورده پیر
Сухан дар дил шоҳ шуд ҷойгир
سخن در دل شاه شد جایگیر
Барафрӯхта рӯй чун офтоб
برافروختهروی چون آفتاب
Сӯии базм худ кард хусрави шитоб
سوی بزم خود کرد خسرو شتاب
Бифармуд то марди котиби сиришт
بفرمود تا مرد کاتب سرشت
Ба оби зари он нуктаҳоро набшат
به آب زر آن نکتهها را نبشت