Худоёи туе бандаро дастгир

خدایا تویی بنده را دستگیر

Буд бандаро аз худои ногузир

بود بنده را از خدا ناگزیر

Туе холиқ бӯда ва бӯданӣ

تویی خالق بوده و بودنی

Бибахшоӣ бар хоки бахшӯданӣ

ببخشای بر خاک بخشودنی

Ба бахшоиш хеш ёрем даҳ

به بخشایش خویش یاریم ده

зи ғавғоӣ худ растгорем даҳ

ز غوغای خود رستگاریم ده

Туро хоҳам аз ҳар Муродӣ ки ҳаст

تو را خواهم از هر مرادی که هست

Ки ояд ба ту ҳар Муродӣ ба даст

که آید به تو هر مرادی به دست

Дилиро ки аз худ накардӣ Гумиш

دلی را که از خود نکردی گمش

На аз чархи тарсад на аз анҷумаш

نه از چرخ ترسد نه از انجُمش

Чу ту ҳастӣ аз чарху анҷум чаҳ бок

چو تو هستی‌، از چرخ و انجم چه باک‌؟

Чу ҳаст осмон бар замини рези хок

چو هست آسمان بر زمین ریز خاک

Ҷаҳонии чунин хубу хуррами сиришт

جهانی چنین خوب و خرم‌سرشت

Ҳўолт чаро шуд бақо бар биҳишт ?

حوالت چرا شد بقا بر بهشت‌؟

Аз ин хубтар худ набошад дигар

از این خوب‌تر خود نباشد دگر

Чу он хубтар гуфтӣ он хубтар

چو آن خوب‌تر گفتی‌، آن خوب‌تر

Дар он равза хуб кун ҷои мо

در آن روضهٔ خوب کن جای ما

Бабри нақши нохӯбӣ аз рои мо

ببر نقش ناخوبی از رای ما

На ман чора хеш донам на кас

نه من چارهٔ خویش دانم‌، نه کس

Ту доне чунон кун ки донеу бас

تو دانی‌، چنان کن که دانی و بس

Талабкори ту ҳар касе бар умед

طلبکار تو هر کسی بر امید

Яке дар сиёҳ ва яке дар сипед

یکی در سیاه و یکی در سپید

Бидон то збоғ ту ёбад барӣ

بدان تا ز باغ تو یابد بری

Тазаррӯъи кунон ҳар касе бар дарӣ

تضرع‌کنان هر کسی بر دری

Набинам ман он Зуҳра дар хештан

نبینم من آن زَهره در خویشتن

Ки гӯям туро ин ва он даҳ ба ман

که گویم تو را این و آن ده به من

Кунам ҳоҷат аз ҳар касе ҷустуҷӯӣ

کنم حاجت از هر کسی جستجوی

Чу ёбам ту бахшанда бошӣ на ӯй

چو یابم‌، تو بخشنده باشی نه اوی

Ту мустағнӣ аз ҳар чаҳ дар роҳ туаст

تو مستغنی از هر‌چه در راه توست

Ниёзи ҳамаи сӯй даргоҳ туаст

نیاز همه سوی درگاه توست

Сурӯши марои дев мардум макун

سروش مرا دیو مردم مکن

Сари ришта аз роҳи худ гум макун

سر رشته از راه خود گم مکن

Чу бар ошнои кушодии дирам

چو بر آشنایی گشادی درم

Макун хоки бегонагии барсарам

مکن خاک بیگانگی بر سرم

Ба чашми ман аз худ фурӯғии расон

به چشم من از خود فروغی رسان

Ки ёбам фироқии зи чашми касон

که یابم فراغی ز چشم کسان

Чу парвонаи шаби чароғи туам

چو پروانهٔ شب‌چراغ توام

Чунон дон ки мурғии зи боғи туам

چنان دان که مرغی ز باغ توام

Мубин гарчи хирадами ман зердаст

مبین گرچه خردم من‌ِ زیردست

Бузургам кун охир бузургят ҳаст

بزرگم کن آخر بزرگیت هست

Ман он зарра дар хирадам аз дидаи давр

من آن ذره خردم از دیده دور

Ки неруии ту бар ман афканди нур

که نیروی تو بر من افکند نور

Ба неруии ту чун падеди омадам

به نیروی تو چون پدید آمدم

Дар ганҷҳоро калиди омадам

در‌ِ گنج‌ها را کلید آمدم

Басари барадами аввали бисоти сухан

به‌سر بردم اول بساط سخن

Дигар раҳ кунам тозаи дарҷи куҳан

دگر ره کنم تازه دُرج کهن

Ба аввали сухани додеми дастгоҳ

به اول سخن دادی‌ام دستگاه

Ба охири қадам низ бинмоӣ роҳ

به آخر قدم نیز بنمای راه

Сафойии даҳ ин хоки торик ро

صفایی ده این خاک تاریک را

Ки ба бинад ин роҳи борӣк ро

که به بیند این راه باریک را

Баронам казин раҳи бад-ӣни тангноӣ

برانم کزین ره بدین تنگنای

Ба хушнӯдии ту занами дасту пой

به خشنودی تو زنم دست و پای

Ҳифозати чунон бод дар кори ман

حفاظت چنان باد در کار من

Ки хушнӯди гардии зи гуфтори ман

که خشنود گردی ز گفتار من

Чу аз роҳ хушнӯдӣ оем ?бирт

چو از راه خشنودی آیم برت

Напечам сар аз қавли пайғамбарат

نپیچم سر از قول پیغمبرت