Чу қуфли озмоиӣ ба ҳирмис расед

چو قفل‌آزمایی به هرمس رسید

зи занҷир хое даромад калид

ز زنجیر خایی درآمد کلید

Аз он пештари кони гиреҳ боз кард

از آن پیشتر کان گره باز کرد

Сухан бар дуои шаҳ оғоз кард

سخن بر دعای شه آغاز کرد

Ки бар ҳар чаҳ шояд кушодани зи банд

که بر هر چه شاید گشادن ز بند

Дилу рои шаҳи боди фирӯзманд

دل و رای شه باد فیروزمند

Фалаки боди гарданда бар ком ӯ

فلک باد گردنده بر کام او

Магар дод аз ин хусравии ном ӯ

مگر داد از این خسروی نام او

Чу шаҳро чунин омадаи сети ихтиёр

چو شه را چنین آمده‌ست اختیار

Ки нақулӣ диҳад шох ҳар миваи бор

که نُقلی دهد شاخ هر میوه بار

Марои ҳам з фармон набояд гузашт

مرا هم ز فرمان نباید گذشت

Кунун сӯй пурсиш кунам бозгашт

کنون سوی پرسش کنم بازگشت

Аз онгаҳ ки барадам ба андешаи роҳ

از آنگه که بردم به اندیشه راه

Дар ин тоқ пирӯза кардам нигоҳ

در این طاق پیروزه کردم نگاه

Баронам ки ин тоқи дарёи шиква

برآنم که این طاق دریا شکوه

Муъаллақ чу дӯдии сет бар авҷи кӯҳ

معلق چو دودی‌ست بر اوج کوه

Ба болои дӯдии чунин ҳавлнок

به بالای دودی چنین هولناک

Фурӯзандаи нурии сети софӣу пок

فروزنده نوری‌ست صافی و پاک

Ниқобии сети ин дӯд дар пеши нур

نقابی‌ست این دود در پیش نور

Даричаи даричаи з ҳам гашта давр

دریچه دریچه ز هم گشته دور

з ҳар рахна каз дӯд раҳ ёфта сет

ز هر رخنه کز دود ره یافته‌ست

Ба андозаи нурии буруни тофтаи сет

به اندازه نوری برون تافته‌ست

Ҳамон анҷум аз моҳ то офтоб

همان انجم از ماه تا آفتاب

Фурӯғӣ сет коед бурун аз ниқоб

فروغی‌ست کاید برون از نقاب

Вуҷӯд офариниш бидонам дуруст

وجود آفرینش بدانم درست

Надонам ки чун офарид аз нахуст

ندانم که چون آفرید از نخست