Мғнии бророи лаҳнии дуруст
مغنی برآرای لحنی درست
Ки ин нест моро хатоеи нахуст
که این نیست ما را خطایی نخست
Бидон лаҳни бурдани тавон бомдод
بدان لحن بردن توان بامداد
Ҳамаи лаҳнҳои ҷаҳонро зи ёд
همه لحنهای جهان را ز یاد
Флотўн чу дар рафтан омад чаҳ гуфт
فلاطون چو در رفتنآمد چه گفت
Ки мо низ дар хок хоҳем хуфт
که ما نیز در خاک خواهیم خفت
Чунон шуд ҳикоят дар он марзу бум
چنان شد حکایت در آن مرز و بوم
Ки болиғтарин каси манам зи аҳли рӯм
که بالغترین کس منم زاهل روم
Чу дар пардаи марг раҳ ёфтам
چو در پردهٔ مرگ رهیافتم
з ҳар пардае рӯй бартофтам
ز هر پردهای روی برتافتم
Бидон Тифли монам ки ҳангоми хоб
بدان طفل مانم که هنگام خواب
Ба гаҳвора хобаш ояд шитоб
به گهوارهٔ خوابش آید شتاب
Ба хуфтани маниш раҳнамӯн оядаш
به خفتن مَنَش رهنمون آیدش
Надонад ки ин хоб чун оядаш
نداند که این خواب چون آیدش
Дарин чори табъи мухолифи ниҳод
درین چار طبعِ مخالفنهاد
Ки об омаду оташу хоку бод
که آب آمد و آتش و خاک و باد
Чигуна тавон ростӣ ёфтан
چگونه توان راستی یافتن
зи кажӣ бибояд Аннан тофтан
ز کژی بباید عنان تافتن
Буд чори девори он хонаи суст
بوَد چار دیوار آن خانه سست
Ки бунёдаш аввал набошад дуруст
که بنیادش اول نباشد درست
Гузашт аз сад ва сездаҳ соли ман
گذشت از صد و سیزده سالِ من
Ба даҳ солагон монад аҳволи ман
به ده سالگان مانَد احوال من
Ҳамон орзӯ хоҳӣам дар сар аст
همان آرزو خواهیام در سر است
Куҳан ман шудам , орзӯ навтар аст
کهن من شدم، آرزو نوتر است
Бад-ӣни орзӯ чун замонии гузашт
بدین آرزو چون زمانی گذشت
Фалаки фарш ӯ низ ҳам дрнўшт
فلک فرش او نیز هم درنوَشت
Мғнӣ ба ёди ор бар ёди ман
مغنی به یاد آر بر یاد من
Сурӯдӣ бар оҳанги фарёди ман
سرودی بر آهنگ فریاد من
Бикун шодам аз шодии он сурӯд
بکن شادم از شادی آن سرود
Магар бигузарам зоби ин ҳафт равад
مگر بگذرم زاب این هفت رود
Чу волисро сар даромад ба хоб
چو والیس را سر درآمد به خواب
ДроФкнди киштӣ ба тӯфони об
درافکند کشتی به طوفان آب
Нишаста рафиқони ёригараш
نشسته رفیقان یاریگرش
Ба ёрӣгарӣ чун фалак бар сараш
به یاریگری چون فلک بر سرش
Чу бар нотавон ёфт тимори даст
چو بر ناتوان یافت تیمار دست
Танумандро нотавонии шикаст
تنومند را ناتوانی شکست
зи неруии толеъи хабари бози ҷуст
ز نیروی طالع خبر باز جست
Банноҳои аўтодро ёфт суст
بناهای اوتاد را یافت سست
Ситораи дил аз дод бардошта
ستاره دل از داد برداشته
Ситамгар шуда дод бгзоштаҳ
ستمگر شده داد بگذاشته
Ба он ҳам нишинон ки буданд пеш
به آن همنشینان که بودند پیش
Хабар дод аз андозаи умри хеш
خبر داد از اندازه عمر خویش
Чунин гуфт коимн мабошед кас
چنین گفت کایمن مباشید کس
Аз ин ҳафт ҳиндӯии кӯҳлии ҷарас
از این هفت هندوی کحلی جرس
Ки ин ахтарон гарчи фаррух пайанд
که این اختران گرچه فرخ پیند
зи нофаррухӣ низ холӣ наянд
ز نافرخی نیز خالی نیند
Чу наҳси аўФтди даври сайёрагон
چو نحس اوفتد دور سیارگان
Буд даври даври стмкоргон
بود دور دور ستمکارگان
Шумори ситам то наёяд ба сар
شمار ستم تا نیاید به سر
Ба гетӣ наёяд касе додгар
به گیتی نیاید کسی دادگر
Чу бози ахтар саъд ёбад қирон
چو باز اختر سعد یابد قران
Ба некӣ расад кори неки ахтарон
به نیکی رسد کار نیکاختران
Фалак то расӣдан бидон бозгашт
فلک تا رسیدن بدان بازگشت
Варақҳои мо борӣ андар навишт
ورقهای ما باری اندر نوشت
Чу гуфт ин , паноҳандаро кард ёд
چو گفت این، پناهنده را کرد یاد
Фурӯбаст лаб , дидаи барҳами ниҳод
فروبست لب، دیده برهم نهاد