Сабк бош эй насими субҳ гоҳе
سبک باش ای نسیم صبح گاهی
ТФзл кун бидон фурсат ки хоҳӣ
تفضل کن بدان فرصت که خواهی
Заминро бӯсаи даҳ дар базми шоҳӣ
زمین را بوسه ده در بزم شاهی
Ки дорад бар сурайёи боргоҳӣ
که دارد بر ثریا بارگاهی
Ҷаҳони бахши офтоби ҳафт кишвар
جهانبخش آفتاب هفت کشور
Ки дайну давлат аз вай шуд Музаффар
که دین و دولت از وی شد مظفر
Шаҳи машриқ ки мағрибро паноҳ аст
شه مشرق که مغرب را پناه است
Қизили шаҳ ки афсари ши болой моҳ аст
قزلشه کهافسرش بالای ماه است
Чу Меҳдӣ гарчи шуд мағриби всоқш
چو مهدی گرچه شد مغرب وثاقش
Гузашт аз сари ҳади машриқи итоқш
گذشت از سر حد مشرق یتاقش
Нигинашгар наад як нақш бар мум
نگینش گر نهد یک نقش بر موم
Хароҷ аз чин сетанд ҷузят аз рӯм
خراج از چین ستاند جزیت از روم
Агар хоҳад ба оби теғи гули ранг
اگر خواهد به آب تیغ گل رنگ
برارد равад рӯс аз чашмаи занг
برآرد رود روس از چشمهٔ زنگ
Гараш бояд ба як фатҳи илоҳӣ
گرش باید به یک فتحِ الهی
Фурӯ шавед зи ҳндстони сиёҳӣ
فرو شوید ز هندستان سیاهی
зи бими вай ки ҷавр аз давр барда аст
ز بیم وی که جور از دور برده است
Чу барқ ар фитнае зодааст мурда аст
چو برق ار فتنهای زاده است مرده است
Чу абр аз ҷўдҳоӣ бе дареғаш
چو ابر از جودهای بیدریغش
Ҷаҳони равшан шуда монанди теғаш
جهان روشن شده مانند تیغش
Сахои абр чун бигушоед аз банд
سخای ابر چون بگشاید از بند
Ба сад тарӣ фишонд қатрае чанд
به صد تری فشاند قطرهای چند
Бубахшад даст ӯ сад баҳри гавҳар
ببخشد دست او صد بحر گوهر
Ки дар бахшиш нагардад нохунаш тар
که در بخشش نگردد ناخنش تر
Ба хуршедӣ сарираш ҳаст мавсуф
به خورشیدی سریرش هست موصوف
Ба ма бар карда маърӯфяши маърӯф
به مه بر کرده معروفیش معروف
Замин ҳафтаст вагар ҳафтод будӣ
زمین هفت است و گر هفتاد بودی
Агар хокаш набӯдӣ бод будӣ
اگر خاکش نبودی باد بودی
Зуҳалгар нестии ҳиндӯии ин ном
زحل گر نیستی هندوی این نام
Бад-ӣни перӣ дар афтодӣ азин бом
بدین پیری در افتادی ازین بام
Арасро дар биёбон ҷӯш бошад
ارس را در بیابان جوش باشد
Чу дар дарё расад хомӯш бошад
چو در دریا رسد خاموش باشد
Агар душмани расонади сар ба афлок
اگر دشمن رساند سر به افلاک
Бад-ӣни дарга чаҳ бӯсади ҷузи сари хок ?
بدین درگه چه بوسد جز سر خاک؟
Агар сад кӯҳ дар бандад ба бозу
اگر صد کوه در بندد به بازو
Набошад санг бо зари ҳам тарозу
نباشد سنگ با زر هم ترازو
Аз он мнсўҷи ковро давр дода аст
از آن منسوج کاو را دور داده است
Ба чори арқони камарбандӣ фитода аст
به چار ارکان کمربندی فتاده است
Взони халъат ки иқболаш бурӣда аст
وزآن خلعت که اقبالش بریده است
Ба ҳафт ахтари каллаи ворӣ расида аст
به هفت اختر کلهواری رسیده است
Вазони оташ ки алмосаш фурӯзад
وزان آتش که الماسش فروزد
Адугар оҳанӣн бошад бисӯзад
عدو گر آهنین باشد بسوزد
Чу дев аз оҳанаши душмани гурезад
چو دیو از هیبتش دشمن گریزد
Ки бар ҳар шахс ки уфтад брнхизд
که بر هر شخص کهافتد برنخیزد
зи теғии кончнон гардан гузорад
ز تیغی کآنچنان گردن گذارد
Чаҳ хоради хасм агар гардани нхорд
چه خارد خصم اگر گردن نخارد
Зкол аз дӯди хасмаш авд гардад
زکال از دود خصمش عود گردد
Ки миррӣх аз занб масъӯд гардад
که مریخ از ذنب مسعود گردد
Ҳётш бо масеҳои ҳам рикоб аст
حیاتش با مسیحا همرکاب است
Сабӯҳаш то қиёмат дар ҳисоб аст
صبوحش تا قیامت در حساب است
Ба обу ранги теғаши бардаи тафзил
به آب و رنگ تیغش برده تفضیل
Чу нилӯфари ҳам аз диҷлаи ҳам аз нил
چو نیلوفر هم از دجله هم از نیل
Ба ҳар ҳоҷат ки халқ оғоз карда
بههر حاجت که خلق آغاز کرده
Дарӣ дорад чу дарё боз карда
دلی دارد چو دریا؛ بازکرده
Кас аз дарёӣ фазлаш нест маҳрӯм
کس از دریای فضلش نیست محروم
зи дарвеши хазар то манъами рӯм
ز درویش خزر تا منعم روم
Пай мӯрӣаст аз кин то ба меҳраш
پی موری است از کین تا به مِهرَش
Сар мӯеаст аз сар то сипеҳраш
سر مویی است از سر تا سپهرش
Ҳар он мӯрӣ ки ёбад бар дараш бор
هر آن موری که یابد بر درش بار
Сулаймоняш бояд навбатии дор
سلیمانیش باید نوبتیدار
Ҳар он пашша ки бархезад зи роҳаш
هر آن پشه که برخیزد ز راهش
Сари намруди зебади боргоҳаш
سر نمرود زیبد بارگاهش
зи нофи нуктаи номаши машки резад
ز ناف نکته نامش مشک ریزد
Чу сунбул хӯрд аз оҳӯи машки хезад
چو سنبل خورد از آهو مشک خیزد
зи идрокаши Уториди хӯша чин аст
ز ادراکش عطارد خوشهچین است
Магари худ номи хонаши хӯша зин аст
مگر خود نام خانش خوشه زین است
Чу бар дарё занад теғи плолк
چو بر دریا زند تیغ پلالک
Ба моҳӣ гов гуяд Киеви ҳолк
به ماهیگاو گوید کیف حالک
Гар аз наълаши ҳилол андоза гирад
گر از نعلش هلال اندازه گیرد
Фалакро ҳалқа дар дарвоза гирад
فلک را حلقه در دروازه گیرد
Замираши корўонсолор ғайб аст
ضمیرش کاروانسالار غیب است
Тавоноро зи доноӣ чаҳ айб аст
توانا را ز دانایی چه عیب است
Ба маҷлисгар май ва соқӣ намонад
به مجلس گر می و ساقی نماند
Чу боқӣ монад ӯ боқӣ намонад
چو باقی ماند او باقی نماند
Аз он ӯҳда ки дар сар дорад ин аҳд
از آن عهده که در سر دارد این عهد
Бад-ӣни Меҳдии тавон растан аз ин маҳд
بدین مهدی توان رستن از این مهد
Агар тӯфони бодӣ сҳмнок аст
اگر طوفان بادی سهمناک است
Сулаймонии чунин дорӣ чаҳ бок аст
سلیمانی چنین داری چه باک است
Агар худ мор заҳҳокӣ занад неш
اگر خود مار ضحاکی زند نیش
Чу дар хайл Фаридунӣ миндиш
چو در خیل فریدونی میندیش
Бар аҳли рӯзгор аз ҳар қиронӣ
بر اهل روزگار از هر قرانی
Наомад бе ситамкории замонӣ
نیامد بیستمکاری زمانی
зи хсФи ин қирони моро чаҳ бим аст
ز خسف این قران ما را چه بیم است
Ки дорои додгари довар раҳим аст
که دارا دادگر داور رحیم است
Қирониро ки бо ин дод бошад
قرانی را که با این داد باشد
Чу фол аз бод бошад , бод бошад
چو فال او مبارکباد باشد
Ҷаҳон аз даргааши тоқӣ камина аст
جهان از درگهش طاقی کمینه است
Бар ин тоқи осмони ҷом обгина аст
بر این طاق آسمان جام آبگینه است
Бар он авҷ аз чу мо гардӣ чаҳ хезад ?
بر آن اوج از چو ما گردی چه خیزد؟
Ки абр онҷо расад обаши бирезад
که ابر آنجا رسد آبش بریزد
Бар он дарга чу фурсати ёбӣ эй бод
بر آن درگه چو فرصت یابی ای باد
Биор ин хоҷа тоаш хешро ёд
بیار این خواجهتاش خویش را یاد
Замин бӯсӣ кун аз роҳи ғуломӣ
زمین بوسی کن از راه غلامی
Чунон гӯ кин чунин гуяд Низомӣ
چنان گو کاین چنین گوید نظامی
Ки гар будам зи хизмати даври як чанд
که گر بودم ز خدمت دور یک چند
Набудам фориғ аз шуғли худованд
نبودم فارغ از شغل خداوند
Чу шуд пардохта дар силки авроқ
چو شد پرداخته در سِلک اوراق
Мусаҷҷал шуд баноми шоҳи офоқ
مسجل شد بنام شاه آفاق
Чу донистам ки ин ҷамшеди сонӣ
چو دانستم که این جمشید ثانی
Ки бодаш то қиёмати зиндагонӣ
که بادش تا قیامت زندگانی
Агар барг гулӣ бинад дар ин боғ
اگر برگ گلی بیند در این باغ
Баноми шоҳ офоқаш кунад доғ
بنام شاه آفاقش کند داغ
Марои ин раҳнамӯнӣ бахт фармуд
مرا این رهنمونی بخت فرمود
Ки то шаҳ бошад аз ман бандаи хушнӯд
که تا شه باشد از این بنده خشنود
Шнидстм ки давлати пешае буд
شنیدستم که دولت پیشهای بود
Ки бо Юсуфи рухяш , андешае буд
که با یوسف رُخیش، اندیشهای بود
Чунон дар кори он дилдори дили баст
چنان در کار آن دلدار دل بست
Ки аз тимори кор хештан раст
که از تیمار کار خویشتن رست
Чунон дар дили нишонди он длстон ро
چنان در دل نشاند آن دلستان را
Ки бо ҷонаш мусалсал кард ҷон ро
که با جانش مسلسل کرد جان را
Гараш сад боғ бахшидандӣ аз нур
گرش صد باغ بخشیدندی از نور
Набардии миннати як хӯшаи ангур
نبردی منت یک خوشه انگور
Чу додандӣ гулӣ бар дасти ёраш
چو دادندی گلی بر دست یارش
Рух аз шодӣ шудӣ чун навбаҳораш
رخ از شادی شدی چون نوبهارش
Ба ҳукми онкии ёр ӯро чу ҷон буд
به حکم آنکه یار او را چو جان بود
Мудом аз шодӣ ӯ шодмон буд
مدام از شادی او شادمان بود
Муроди шаҳ ки мақсӯд ҷаҳон аст
مراد شه که مقصود جهان است
Ба айна бо бародари ҳам чунон аст
به عینه با برادر هم چنان است
Мабод ин дарҷи давлатро навардӣ
مباد این درج دولت را نوردی
Мефитод андари ин нўшоби гардӣ
میفتاد اندر این نوشاب گردی
Ҷамолаши боди доими олами афрӯз
جمالش باد دایم عالم افروز
Шабаши миъроҷи боду рӯзи наврӯз
شبش معراج باد و روز نوروز
Бақадр онкии бод аз зулфи мшгин
بقدر آنکه باد از زلف مشگین
Гуҳӣ Ҳиндӯстон созад гуҳии чин
گهی هندوستان سازد گهی چین
Ҳамаи таркон чин боданд ҳиндӯаш
همه ترکان چین بادند هندوش
Мабод аз чинёни чинӣ бар абрӯаш
مباد از چینیان چینی بر ابروش
Ҳасудаши бастаи банди ҷаҳони бод
حسودش بستهٔ بند جهان باد
Чу гардад дӯсти басташи парниёни бод
چو گردد دوست بستش پرنیان باد
Мутӣъашро з май пари боди киштӣ
مطیعش را ز مِی پُر باد کشتی
Чу ёғии гашти бодаши тези даштӣ
چو یاغی گشت بادش تیز دشتی
Чунин нзлӣ ки ёбии пари мъониш
چنین نزلی که یابی پرمعانیش
Мубораки бод бар ҷону ҷавоняш
مبارکباد بر جان و جوانیش