Зиҳии дорандаи авранги шоҳӣ
زهی دارنده اورنگ شاهی
Ҳўолтгоаҳи таъйиди илоҳӣ
حوالتگاه تایید الهی
Паноҳи салтанат , пушти хилофат
پناه سلطنت، پشت خلافت
зи теғат то адам , мӯеи масофат
ز تیغت تا عدم، مویی مسافت
Фаридуни дувум , ҷамшеди сонӣ
فریدون دوم، جمشید ثانی
Ғалат гуфтам ки ҳшўаст ин маъонӣ
غلط گفتم که حشو است این معانی
Фаридун буд тифлии гови пурвирд
فریدون بود طفلی گاو پرورد
Ту болиғи давлатии ҳам шер ва ҳам мард
تو بالغدولتی هم شیر و هم مرد
Ситади ҷамшедро , ҷон , мори заҳҳок
ستد جمشید را، جان، مارِ ضحاک
Туро ҷон бахшад аждарҳои афлок
ترا جان بخشد اژدرهای افلاک
Гар эшон доштандӣ тахт бо тоҷ
گر ایشان داشتندی تخت با تاج
Ту тоҷу тахт май бахше ба муҳтоҷ
تو تاج و تخت میبخشی به محتاج
Кунад ҳар паҳлавии хусрави нишоне
کند هر پهلوی خسرو نشانی
Ту худ ҳам хусравии ҳам паҳливонӣ
تو خود هم خسروی هم پهلوانی
Сулаймонро нигин буду турои дайн
سلیمان را نگین بود و ترا دین
Сикандар дошт ойӣна , ту ойин
سکندر داشت آیینه، تو آیین
Надиданд ончӣ ту дидӣ зи айём
ندیدند آنچه تو دیدی ز ایام
Сикандари зи оина , ҷамшед аз ҷом
سکندر ز آینه، جمشید از جام
Зиҳии малики ҷавонии хуррам аз ту
زهی ملک جوانی خرّم از تو
Асоси зиндагонии муҳкам аз ту
اساس زندگانی محکم از تو
Агар сад тахти худ бар пушт пел аст
اگر صد تخت خود بر پشت پیل است
Чу бенақш ту бошад тахт нил аст
چو بی نقش تو باشد تخت نیل است
Ба теғи оҳанӣн олам гирифтӣ
به تیغِ آهنین عالم گرفتی
Ба заррини ҷом , ҷой ҷам гирифтӣ
به زرین جام، جای جم گرفتی
Ба оҳан чун фароҳам шуд хазина
به آهن چون فراهم شد خزینه
Аз оҳан вақф кун бар обгина
از آهن وقف کن بر آبگینه
Ба дастурии ҳадисӣ чанд кӯтоҳ
به دستوری حدیثی چند کوتاه
Бихоҳам гуфт агар фармон диҳад шоҳ
بخواهم گفت اگر فرمان دهد شاه
Ман аз саҳари саҳари пайкони роҳам
من از سِحرِ سَحَر پیکان راهم
Ҷараси ҷунбони Њорутони шоҳам
جرسجنبانِ هاروتانِ شاهم
Нахустин мурғ будам ман дарин боғ
نخستین مرغ بودم من درین باغ
Гарм булбул кунӣ кинат вагар зоғ
گرم بلبل کنی کُنیَت و گر زاغ
Ба арзи бандагии дайри омадами дайр
به عرض بندگی دیر آمدم دیر
Вагар дайри омадами шери омадами шер
و گر دیر آمدم شیر آمدم شیر
Чаҳ хуш гуфт ин сухани пери ҷаҳонгард
چه خوش گفت این سخن پیر جهانگرد
Ки дайри ойу дурусти ой эй ҷавонмард
که دیر آی و درست آی ای جوانمرد
Дар ин андеша будам муддатӣ чанд
در این اندیشه بودم مدتی چند
Ки нзлии созам аз баҳри худованд
که نزلی سازم از بهر خداوند
Набудам тӯҳфаи чиполу фағфур
نبودم تحفهٔ چیپال و فغفور
Ки пеши орм , заминро бӯсам аз давр
که پیش آرم، زمین را بوسم از دور
Бад-ӣни муштии хаёли фикрати ангез
بدین مشتی خیال فکرتانگیز
Бисоти бӯсаро кардам шукри рез
بساط بوسه را کردم شکرریز
Агар чаҳ мӯри қурбонро нишоед
اگر چه مور قربان را نشاید
Малах назул сулаймонро нишоед
ملخ نزل سلیمان را نشاید
Набӯд обии ҷузи ин дар мағз меғам
نبود آبی جز این در مغز میغم
Вагар будӣ набӯдӣ ҷони дареғам
و گر بودی نبودی جان دریغم
Ба зарраи офтобиро ки гирад ?
به ذره آفتابی را که گیرد؟
Ба гунҷишкии уқобиро ки гирад ?
به گنجشکی عقابی را که گیرد؟
Чаҳ суди афсӯси ман каз кадхудое
چه سود افسوس من کز کدخدایی
Ҷузи ин мӯе надорам дар киёе
جز این مویی ندارم در کیایی
Ҳадиси онкӣ чун дили гоҳу бегоҳ
حدیث آنکه چون دل گاه و بیگاه
Мулозим нестам дар ҳазрати шоҳ
ملازم نیستم در حضرتِ شاه
Набошад бар малики пӯшидаи розам
نباشد بر ملک پوشیده رازم
Ки ман ҷуз бо дуо бо кас насозам
که من جز با دعا با کس نسازم
Низомии акдшӣ хилват нишин аст
نظامی اکدشی خلوتنشین است
Ки нимӣ сиркаи нимӣ ангабин аст
که نیمی سرکه نیمی انگبین است
зи табътар кушодаи чашмаи нӯш
ز طبعِ تر گشاده چشمهٔ نوش
Ба зуҳди хушк , бастаи бор бар дӯш
به زهد خشک، بسته بار بر دوش
Даҳони зуҳдам ар чаҳ хушк хонӣ аст
دهان زهدم ار چه خشک خانی است
Лисони рутабам , об зиндагонӣ аст
لسان رَطبَم، آب زندگانی است
Чу машк аз нофи азлат бӯ гирифтам
چو مشک از ناف عزلت بو گرفتم
Ба танҳоӣ чу анқо ху гирифтам
به تنهایی چو عنقا خو گرفتم
Гули базм аз чу ман хорӣ наёяд
گل بزم از چو من خاری نیاید
зи ман ғайр аз дуо корӣ наёяд
ز من غیر از دعا کاری نیاید
Надонам кард хизматҳои шоҳӣ
ندانم کرد خدمتهای شاهی
Магари лухтии суҷуди субҳгоҳӣ
مگر لختی سجود صبحگاهی
Ръўнт дар димоғ аз доми тарсам
رعونت در دماغ از دام ترسم
Тамаъ дар дили зи кори хоми тарсам
طمع در دل ز کار خام ترسم
Тамаъро хирқа бар хоҳам кашӣдан
طمع را خرقه بر خواهم کشیدن
Ръўнтро қабо хоҳам даридан
رعونت را قبا خواهم دریدن
Ману ишқӣ муҷаррад бошам онгоҳ
من و عشقی مجرد باشم آنگاه
Биёсоем чу муфрад бошам онгоҳ
بیاسایم چو مفرد باشم آنگاه
Сари худро ба фитрокат сипорам
سر خود را به فتراکت سپارم
зи фитрокат чу давлати сар бар орм
ز فتراکت چو دولت سر بر آرم
Гарми даври афканӣ дар бӯсам аз давр
گرم دور افکنی در بوسم از دور
Ва гар бинавозем нури алии нур
و گر بنوازیَم نُورٌ علی نور
Ба як хандаи ?герат бояд чу маҳтоб
به یک خنده گرت باید چو مهتاب
Шаби афрӯз ӣ кунам чун карами шаби тоб
شبافروزی کنم چون کِرمِ شبتاب
Чу давлат ҳар киро додӣ ба худ роҳ
چو دولت هر که را دادی به خود راه
Нбштӣ бар сараш ё мейр ё шоҳ
نِبِشتی بر سرش یا میر یا شاه
Чу чашми субҳ дар ҳар кас ки дидӣ
چو چشم صبح در هر کس که دیدی
Пилос зулмат аз вай дар кашидӣ
پلاسِ ظلمت از وی در کشیدی
Ба ҳар кишвар ки чун хуршед ронадӣ
به هر کشور که چون خورشید راندی
Заминро бадараи бадара зар фишондӣ
زمین را بدره بدره زر فشاندی
Зари афшонати ҳамаи солаи чунин бод
زر افشانت همه ساله چنین باد
Чу теғати ҳсни ҷонати оҳанӣни бод
که تیغت حصن و جانت آهنین باد
Ҷаҳон берун мабод аз ҳукму роят
جهان بیرون مباد از حکم و رایت
Замин холӣ мабод аз хоки поят
زمین خالی مباد از خاکِ پایت
Сарати зери кулоҳи хусравии бод
سرت زیر کلاه خسروی باد
Ба хусрави зодагони пуштати қавии бод
به خسرو زادگان پشتت قوی باد
Ба ҳар манзил ки машк афшон кунӣ роҳ
به هر منزل که مشکافشان کنی راه
Мунаввар бош чун хуршед ва чун моҳ
منور باش چون خورشید و چون ماه
Ба ҳар ҷониб ки рӯй оре ба тақдир
به هر جانب که روی آری به تقدیر
Рикобати бод чун давлат , ҷаҳонгир
رکابت باد چون دولت، جهانگیر
Ҷанобат бар ҳамаи офоқи Мансур
جنابت بر همه آفاق منصور
Сипоҳати қоҳиру аъдоати мақҳур
سپاهت قاهر و اعدات مقهور