Шабии торики нур аз моҳи барда
شبی تاریک نور از ماه برده
Фалакро ғӯли вор аз роҳи барда
فلک را غولوار از راه برده
Замона бо ҳазорон даст бе зӯр
زمانه با هزاران دست، بیزور
Фалак бо сад ҳазорон дидаи шбкўр
فلک با صد هزاران دیده، شبکور
Шҳншаҳи пойро бо банди заррин
شهنشه پای را با بند زرین
Ниҳода бар ду симини соқи ширин
نهاده بر دو سیمین ساق شیرین
Бути занҷири мӯӣ аз симгуни даст
بت زنجیرموی از سیمگون دست
Ба занҷири зараш бар муҳра май баст
به زنجیر زرش بر مهره میبست
зи шафқати соқҳои банди соиш
ز شَفْقَت ساقهای بند سایش
Ҳаме молида ва мебӯсед поиш
همیمالید و میبوسید پایش
Ҳикоятҳои мҳронгиз ме гуфт
حکایتهای مهرانگیز میگفت
Ки бар бонги ҳикояти хуш тавон хуфт
که بر بانگ حکایت خوش توان خفت
Ба ҳар лафзии даҳани пар нӯш ме дошт
به هر لفظی دهن پر نوش میداشت
Бар овози шҳншаҳ гӯш ме дошт
بر آواز شهنشه گوش میداشت
Чу хусрав хуфт ва камтар шуд ҷавобаш
چو خسرو خفت و کمتر شد جوابش
Ба ширини ҳам сироят кард хобаш
به شیرین هم سرایت کرد خوابش
Ду ёри нозанин дар хоби рафта
دو یار نازنین در خواب رفته
Фалаки бедор ва аз чашми оби рафта
فلک بیدار و از چشم آب رفته
Ҷаҳон мегуфт комади фитнаи сармаст
جهان میگفت کامد فتنه سرمست
Сиёҳӣ бар лабаши мсмор май баст
سیاهی بر لبش مسمار میبست
Фурӯд омад зи равзани деви чеҳр ӣ
فرود آمد ز روزن دیو چهری
Набӯда дар сиришташи ҳеҷ меҳр ӣ
نبوده در سرشتش هیچ مهری
Чу қассоб аз ғазаби хӯнии нишоне
چو قصاب از غضب خونینشانی
Чу нФот аз бирават оташ фишонӣ
چو نفاط از بروت آتشفشانی
Чу дузди хона бар колои ҳамеи ҷуст
چو دزد ِ خانهبر کالا همیجست
Сарири шоҳро болои ҳамеи ҷуст
سریر شاه را بالا همیجست
Ба болин шаҳ омад теғ дар мушт
به بالین شه آمد تیغ در مشت
Ҷгргоҳш дариду шамъро кишт
جگرگاهش درید و شمع را کشت
Чунон зад бар ҷгргоҳши сари теғ
چنان زد بر جگرگاهش سر تیغ
Ки хӯн бурҷаст азу чун оташ аз меғ
که خون برجست ازو چون آتش از میغ
Чу аз моҳӣ ҷудо кард офтобӣ
چو از ماهی جدا کرد آفتابی
Бурун зад сари зи равзан чун уқобӣ
برون زد سر ز روزن چون عقابی
Малик дар хоби хуши паҳлуи дарида
ملک در خواب خوش پهلو دریده
Кушодаи чашм ва худро куштаи дида
گشاده چشم و خود را کشته دیده
зи хунаши хўобгаҳи тӯфони гирифта
ز خونش خوابگه طوفان گرفته
Дилаш аз тишнагӣ аз ҷони гирифта
دلش از تشنگی، از جان گرفته
Ба дили гуфто ки ширинро зи хўшхўоб
به دل گفتا که شیرین را ز خوشخواب
Кунам бедор ва хоҳам шарбатии об
کنم بیدار و خواهم شربتی آب
Дигар раҳ гуфт бо хотири наҳуфта
دگر ره گفت با خاطر نهفته
Ки ҳаст ин меҳрбон шабҳо нахуфта
که هست این مهربان شبها نخفته
Чу бинад бар ман ин бедоду хорӣ
چو بیند بر من این بیداد و خواری
Нхсбди дигар аз фарёду зорӣ
نخسبد دیگر از فریاد و زاری
Ҳамон ба кин сухан ногуфта бошад
همان به کاین سخن ناگفته باشد
Шавам ман мурда ва ӯ хуфта бошад
شوم من مرده و او خفته باشد
Ба талхии ҷон чунон дод он вафодор
به تلخی جان چنان داد آن وفادار
Ки ширинро накард аз хоби бедор
که شیرین را نکرد از خواب بیدار
Шукуфтаи гулбунии бинӣ чу хуршед
شکفته گلبنی بینی چو خورشید
Ба сарсабзии ҷаҳонро дода умед
به سرسبزی جهان را داده امید
Барояд ногуҳи абрии тунду сармаст
برآید ناگه ابری تند و سرمست
Ба хӯни рези раёҳини теғ дар даст
به خونریز ریاحین تیغ در دست
Бидон сахтии фурӯи боради тагаргӣ
بدان سختی فرو بارد تگرگی
Каз он гулбун намонад шоху баррагӣ
کزآن گلبن نمانَد شاخ و برگی
Чу гардад боғбони хуфтаи бедор
چو گردد باغبانِ خفته بیدار
Ба боғи андар на гул бинад на гулзор
به باغ اندر نه گل بیند نه گلزار
Чаҳ гӯйӣ каз ғами гул хӯн наризад
چه گویی کز غم ِ گل خوننریزد؟
Чу гули резади гулобӣ чун наризад
چو گل ریزد، گلابی چون نریزد؟
зи баси хӯн каз тан шаҳ рафт чун об
ز بس خون کز تن شه رفت چون آب
Дар омад наргиси ширини зи хўшхўоб
در آمد نرگس شیرین ز خوشخواب
Дигар шабҳо ки бахташи ёри гаштӣ
دگر شبها که بختش یار گشتی
Ба бонг ноӣу неи бедори гаштӣ
به بانگ نای و نی بیدار گشتی
Фалак бингар чаҳ сардӣ кард ин бор
فلک بنگر چه سردی کرد این بار
Ки хӯни гарм шоҳаш кард бедор
که خون گرم شاهش کرد بیدار
Парешон шуд чу мурғи тоби дида
پریشان شد چو مرغ تابدیده
Ки буд он саҳмро дар хоби дида
که بود آن سهم را در خواب دیده
Паранд аз хобгоҳи шоҳи бардошт
پرند از خوابگاه شاه برداشت
Яке дарёӣ хӯн дид оҳи бардошт
یکی دریای خون دید؛ آه برداشت
зи шаб май ҷусти нури офтобӣ
ز شب میجست نور آفتابی
Дариғо чашмаш омад дар харобӣ
دریغا چشمش آمد در خرابی
Сарирӣ дид сар бетоҷ карда
سریری دید سر بیتاج کرده
Чароғии равғанаш тороҷ карда
چراغی روغنش تاراج کرده
Хазина дар кушодаи ганҷи барда
خزینه در گشاده گنج برده
Сипаҳи рафтаи сипаҳсолори мурда
سپه رفته سپهسالار مرده
Ба гиряи соъатии шабро сияҳ кард
به گریه ساعتی شب را سیه کرد
Басӣ бигирист вонгаҳи азм раҳ кард
بسی بگریست وانگه عزم ره کرد
Гулобу машк бо анбари бромихт
گلاب و مشک با عنبر برآمیخت
Бар он андом хӯн олуд май рехт
بر آن اندام خونآلود میریخت
Фурӯи шасташ ба гулоб ва ба кофур
فرو شستش به گلاب و به کافور
Чунон каз равшанӣ метофт чун нур
چنان کز روشنی میتافت چون نور
Чунон базмӣ ки шоҳонро тарозанд
چنان بزمی که شاهان را طرازند
Бсозидш каз он беҳтар насозанд
بسازیدش، کز آن بهتر نسازند
Чу шаҳро карда буд ороишии чуст
چو شه را کرده بود آرایشی چست
Ба кофуру гулоби андом ӯ шаст
به کافور و گلاب اندام او شست
Ҳамон ороиши худ низ нав кард
همان آرایش خود نیز نو کرد
Бад-ӣни андешаи сад дилро гарав кард
بدین اندیشه صد دل را گرو کرد
Дили шируияи ширинро ббоист
دل شیرویه شیرین را ببایست
Валикин бо касе гуфтани ншоист
ولیکن با کسی گفتن نشایست
Наоне кас фиристодаш ки хуш бош
نهانی کس فرستادش که خوش باش
Яке ҳафтаи дарин ғам боркаш бош
یکی هفته درین غم بارکش باش
Чу ҳафта бугзарад моҳи ду ҳафта
چو هفته بگذرد، ماه دوهفته
Шавад дар боғи ман чун гули шукуфта
شود در باغ من چون گل شکفته
Худовандии даҳум бар ҳар гуруҳаш
خداوندی دهم بر هر گروهش
зи хусрав бештар дорам шиквааш
ز خسرو بیشتر دارم شکوهش
Чу ганҷаши зери зар пӯшида дорам
چو گنجش زیر زر پوشیده دارم
Калиди ганҷҳо ӯро сипорам
کلید گنجها او را سپارم
Чу ширини ин суханҳоро ниўшид
چو شیرین این سخنها را نیوشید
Чу сирка тунд шуд чун ме Биҷӯшед
چو سرکه تند شد، چون می بجوشید
Фиребаш дод то бошад шикебаш
فریبش داد، تا باشد شکیبش
Ниҳоди он куштании дил бар фиребаш
نهاد آن کشتنی دل بر فریبش
Пас онгаҳ ҳар чаҳ буд асбоби хусрав
پس آنگه هرچه بود اسباب خسرو
зи мансӯхи куҳан то кисвати нав
ز منسوج کهن تا کسوت نو
Ба муҳтоҷону маҳрӯмон Нидо кард
به محتاجان و محرومان ندا کرد
зи баҳри ҷони шоҳаншаҳ фидо кард
ز بهر جان شاهنشه فدا کرد