Чу субҳ аз хоби нӯшин сар баровард
چو صبح از خواب نوشین سر برآورد
Ҳалоки ҷони ширин бар сар оварад
هلاک جان شیرین بر سر آورد
Сиёҳӣ аз ҳабаши кофур май барад
سیاهی از حبش کافور میبرد
Шуд андари нимаи раҳи кофури дони хирад
شد اندر نیمهره کافوردان خرد
зи қалъаи зангӣ ӣӣ дар моҳ ме дид
ز قلعه زنگییی در ماه میدید
Чу ма дар қалъа шуд зангӣ бихандед
چو مه در قلعه شد زنگی بخندید
Бифармудаш ба расми шаҳриёрӣ
بفرمودش به رسم شهریاری
Киёнии Меҳдӣ аз авди қиморӣ
کیانی مهدی از عود قماری
Гирифтаи маҳдро дар таҳтаи зар
گرفته مهد را در تخته زر
Бар омўдаҳ ба марвориду гавҳар
بر آموده به مروارید و گوهر
Ба ойини мулӯки порсии аҳд
به آیین ملوک پارسی عهد
Бхўобониди хусравро дар он маҳд
بخوابانید خسرو را در آن مهد
Ниҳоди он маҳдро бар дӯши шоҳон
نهاد آن مهد را بر دوش شاهان
Ба Машҳади баради вақти субҳи гоҳон
به مشهد برد وقت صبحگاهان
Ҷаҳони дорон шуда як сари пиёда
جهانداران شده یکسر پیاده
Ба гирдогирди он маҳди истода
به گرداگرد آن مهد ایستاده
Қалами зи ангушти рафтаи борбад ро
قلم ز انگشت رفته باربد را
Бурӣда чун қалами ангушти худ ро
بریده چون قلم انگشت خود را
Бузурги умеди хирад умед гашта
بزرگامید خُرد امید گشته
Ба ларзоне чу барг бед гашта
به لرزانی چو برگِ بید گشته
Ба овози зғиФ афғон баровард
به آواز ضغیف افغان برآورد
Ки моро марги шоҳ аз ҷон баровард
که ما را مرگ شاه از جان برآورد
Паноҳу пушти шоҳони аҷами кӯ ?
پناه و پشت شاهان عجم کو؟
Сипаҳи солору шамшеру илми кӯ ?
سپهسالار و شمشیر و علَم کو؟
Куҷои кони хусрав дунёаш хонанд ?
کجا کان خسروِ دنیاش خوانند؟
Гуҳии парвизу гуҳ ксрош хонанд
گهی پرویز و گه کسراش خوانند
Чу дар роҳ раҳил омад рўорў
چو در راه رحیل آمد روارو
Чаҳ ҷамшед ва чаҳ касрӣ ва чаҳ хусрав
چه جمشید و چه کسری و چه خسرو
Кушодаи сари канизону ғуломон
گشاده سر کنیزان و غلامان
Чу сарвӣ дар миёни ширини хиромон
چو سروی در میان شیرین خرامان
Ниҳодаи гавҳари огӣни ҳалқа дар гӯш
نهاده گوهرآگین حلقه در گوش
Фиканда ҳалқаҳои зулф бар дӯш
فکنده حلقههای زلف بر دوش
Кашида серумаҳо дар наргиси маст
کشیده سرمهها در نرگس مست
Арӯсонанигор афканда бар даст
عروسانه نگار افکنده بر دست
Прндии зард чун хуршед бар сар
پرندی زرد چون خورشید بر سر
Ҳаририи сурх чун ноҳид дар бар
حریری سرخ چون ناهید در بر
Пас маҳди малики сар маст ме шуд
پسِ مهدِ مَلِک سرمست میشد
Касе кон фитна дид аз даст ме шуд
کسی کان فتنه دید از دست میشد
Кушодаи пой дар майдони аҳдаш
گشاده پای در میدانِ عهدش
Гирифтаи рақс дар поёни маҳдаш
گرفته رقص در پایانِ مهدش
Гумон афтод ҳар касро ки ширин
گمان افتاد هر کس را که شیرین
зи баҳри марг хусрав нест ғамгин
ز بهر مرگ خسرو نیست غمگین
Ҳамон шируияро низ ин гумон буд
همان شیرویه را نیز این گمان بود
Ки ширинро бар ӯ дили меҳрбон буд
که شیرین را بر او دل مهربان بود
Ҳамаи раҳи пой кӯбон мешуд он моҳ
همه ره پایکوبان میشد آن ماه
бад-инсон то ба гунбади хонаи шоҳ
بدینسان تا به گنبدخانه شاه
Пас ӯ дар ғуломону канизон
پس او در غلامان و کنیزان
зи наргис бар самани симоби резон
ز نرگس بر سمن سیمابریزان
Чу маҳди шоҳ дар гунбад ниҳоданд
چو مهد شاه در گنبد نهادند
Бузургон рӯй дар рӯй истоданд
بزرگان روی در روی ایستادند
Миёни дарбасти ширини пеши мӯбад
میان دربست شیرین پیش موبد
Ба фаррошӣ дарун омад ба гунбад
به فراشی درون آمد به گنبد
Дар гунбад ба рӯй халқ дар баст
در گنبد به روی خلق در بست
Сӯии маҳд малик шуд дашна дар даст
سوی مهد ملک شد دشنه در دست
Ҷигаргоҳи маликро меҳри бардошт
جگرگاه ملک را مهر برداشت
Бабўсед он даҳани ков бар ҷигар дошт
ببوسید آن دهن کاو بر جگر داشت
Бидон ойин ки дид он захмро риш
بدان آیین که دید آن زخم را ریش
Ҳамонҷои дашна Эй зад бар тани хеш
همانجا دشنهای زد بر تن خویش
Ба хӯни гарми шасти он хўобгаҳ ро
به خون گرم شست آن خوابگه را
Ҷароҳат тоза кард андоми шаҳ ро
جراحت تازه کرد اندام شه را
Пас оварад онгаҳе шаҳро дар оғӯш
پس آورد آنگهی شه را در آغوش
Лабаш бар лаби ниҳоду дӯш бар дӯш
لبش بر لب نهاد و دوش بر دوش
Ба неруии баланди овози бардошт
به نیروی بلند، آواز برداشت
Чунон кони қавм аз овозаш хабар дошт
چنان کان قوم از آوازش خبر داشت
Ки ҷон бо ҷону тан бо тани бпиўст
که جان با جان و تن با تن بپیوست
Тан аз даврӣу ҷон аз доварӣ раст
تن از دوری و جان از داوری رست
Ба базми хусрави он шамъи ҷаҳони тоб
به بزم خسرو آن شمع جهانتاب
Мубораки боди ширинро шукри хоб
مبارک باد شیرین را شکر خواب
Ба омурзиши расоади он ошноӣ
به آمرزش رساد آن آشنایی
Ки чун ӣнҷо расад гуяд дуое
که چون اینجا رسد گوید دعایی
Ки илоҳии тозаи дори ин хоки дон ро
کهالهی تازه دار این خاکدان را
Биёмурз ин ду ёри меҳрбон ро
بیامرز این دو یار مهربان را
Зиҳии ширину ширини мурдан ӯ
زهی شیرین و شیرینمردن او
Зиҳии ҷон додану ҷони бурдан ӯ
زهی جان دادن و جان بردن او
Чунин воҷиб кунад дар ишқи мурдан
چنین واجب کند در عشق مردن
Ба ҷонони ҷони чунин бояд супурдан
به جانان جان چنین باید سپردن
На ҳар ки ӯ зан буд номард бошад
نه هر کهاو زن بوَد، نامرد باشد
Зани он мардаст ки ӯ бедард бошад
زن آن مرد است که او بیدرد باشد
Басои раънои зино ки ӯ шер мард аст
بسا رعنا زنا کهاو شیرمرد است
Басои дебо ки шераш дар навард аст
بسا دیبا که شیرش در نورد است
Ғуборӣ бар дамид аз роҳи бедод
غباری بر دمید از راه بیداد
Шабихун кард бар насрину шамшод
شبیخون کرد بر نسرین و شمشاد
Бар омад абрӣ аз дарёии андӯҳ
بر آمد ابری از دریای اندوه
Фурӯ борид силии кӯҳ то кӯҳ
فرو بارید سیلی کوه تا کوه
з рӯй дашти бодӣ тунд бархест
ز روی دشت بادی تند برخاست
Ҳаворо кард бо хоки замини рост
هوا را کرد با خاک زمین راست
Бузургон чун шуданд огаҳи азин роз
بزرگان چون شدند آگه ازین راز
Бароварданд ҳолеи як сари овоз
برآوردند حالی یکسر آواز
Ки аҳсант эй замон вае замини зиҳ
که احسنت ای زمان و ای زمین زِه
Арӯсонро ба домодони чунин даҳ
عروسان را به دامادان چنین ده
Чу бошад мутриби зангӣу рӯсӣ
چو باشد مطرب زنگی و روسی
Нишоед кард азин беҳтари арӯсӣ
نشاید کرد ازین بهتر عروسی
Ду соҳиби тоҷро ҳам тахт карданд
دو صاحبتاج را همتخت کردند
Дар гунбад бар эшон сахт карданд
درِ گنبد بر ایشان سخت کردند
Вази онҷои бози пас гаштанди ғамнок
وز آنجا باز پس گشتند غمناک
Навиштанд ин мисли бар лавҳи он хок
نوشتند این مثل بر لوح آن خاک
Ки ҷузи ширин ки дар хок дурушт аст
که جز شیرین که در خاک درشت است
Касе аз баҳри каси худро накушта аст
کسی از بهر کس خود را نکشته است
Манеҳ дил бар ҷаҳон кин сарди нокас
منه دل بر جهان کاین سردْ ناکس
Вафо дорӣ нахоҳад кард бо кас
وفا داری نخواهد کرد با کس
Чаҳ бахшад мардро ин сифлаи айём ?
چه بخشد مرد را این سفله ایام؟
Ки як як бози нстонди саранҷом
که یک یک باز نستاند سرانجام؟
Ба сад навбат диҳад ҷонӣ ба оғоз
به صد نوبت دهد جانی به آغاز
Ба як навбат сетанд оқибати боз
به یک نوبت ستاند عاقبت باز
Чу бар поеи тилисмии печи пайчи
چو بر پایی طلسمی پیچ پیچی
Чу афтодӣ шикастии ҳеҷ ҳайчи
چو افتادی شکستی هیچ هیچی
Дарин чанбар ки муҳками шаҳри бандии сет
درین چنبر که محکم شهربندیست
Нишони даҳ гарданӣ ки ӯ бе камандии сет !
نشان ده گردنی کهاو بیکمندیست!
На бо чанбари тавон парвоз кардан
نه با چنبر توان پرواز کردن
На битавон банди чанбари боз кардан
نه بتوان بند چنبر باز کردن
Дарин чанбар , гушоиш чун намоем ?
درین چنبر، گشایش چون نماییم؟
Чу накушода сети кас , мо чун гушойем ?
چو نگشادهست کس، ما چون گشاییم؟
Ҳамон ба кандарин хоки хатарнок
همان به کاندرین خاک خطرناک
зи ҷавр хок биншинем бар хок
ز جور خاک بنشینیم بر خاک
Бгриим аз барои хеши як бор
بگرییم از برای خویش یکبار
Ки бар мо кам касе гиряд чу мо зор
که بر ما کم کسی گرید چو ما زار
Шунида ситам ки афлотӯни шабу рӯз
شنیدهستم که افلاطون شب و روز
Ба гиря доштӣ чашми ҷаҳони сӯз
به گریه داشتی چشم جهانسوز
Бпрсиднди азу кин гиря аз чист ?
بپرسیدند ازو کاین گریه از چیست؟
Бигуфто чашми кас беҳуда нагирист
بگفتا چشمِ کس بیهوده نگریست
Аз он гарем ки ҷисму ҷони дмсоз
از آن گریم که جسم و جانِ دمساز
Ба ҳам ху кардаанд аз дайри гуҳи боз
به هم خو کردهاند از دیرگه باز
Ҷудо хоҳанд гашт аз ошноӣ
جدا خواهند گشت از آشنایی
Ҳаме гарем бидон рӯзи ҷудоӣ
همیگریم بدان روز جدایی
Раҳеи хоҳӣ шудани кони раҳи дарози сет
رهی خواهی شدن کان ره درازست
Ба бебаррагӣ машав бебаргу сози сет
به بیبرگی مشو، بیبرگ و سازست
Ба пои ҷон туоне шуд бар афлок
به پایِ جان توانی شد بر افلاک
Раҳо кун шҳрбнди хок бар хок
رها کن شهربند خاک بر خاک
Магӯ « бар боми гардун чун тавон рафт ? »
مگو «بر بام گردون چون توان رفت؟»
Тавон рафт ар зи худ берун тавон рафт
توان رفت ار ز خود بیرون توان رفت
Бипурс аз ақли даври андеши густох
بپرس از عقل دوراندیش گستاخ
Ки « чун шояд шудан бар боми ин кох ? »
که «چون شاید شدن بر بام این کاخ؟»
Чунон ки зи ақли фатво май сетоне
چنان کهز عقل فتوی میستانی
Илм баркаш бар ин кохи киёнӣ
علَم برکش بر این کاخ کیانی
Хиради шайхи алшиўхи рои ту бас
خِرد شیخالشیوخ رایِ تو بس
Азу пресс ончӣ май пурсӣ на аз кас
ازو پرس آنچه میپرسی نه از کس
Сухан ки зи қавли он пер куҳан нест
سخن کهز قول آن پیر کهن نیست
Бар перон ваболаст , он сухан нест
برِ پیران وبال است، آن سخن نیست
Хиради пойу табиати банди пои сет
خرد پای و طبیعت بندِ پایست
Нафаси як як чу савҳони банди сои сет
نفَس یکیک چو سوهان بندسایست
Бад-ӣни заррини ҳисор он шуд барӯманд
بدین زرینحصار آن شد برومند
Ки аз худ барграфт ин оҳанӣни банд
که از خود برگرفت این آهنینبند
Чу ин хасмон ки аз ёрат бароранд
چو این خصمان که از یارت برآرند
Бар он коранд ки аз карт бароранд
بر آن کارند که از کارت برآرند
Азин хирман махӯр як донаи гоўрс
ازین خرمن مخور یک دانه گاوَرس
Бар ӯ май ларз ва бар худ низ май тарс
بر او میلرز و بر خود نیز میترس
Чу исои хари бурун бар зини танӣ чанд
چو عیسی خر برون بر زین تنی چند
Бимон дар пои говони хирманӣ чанд
بمان در پای گاوان خرمنی چند
Азин на гови пушти одамии хор
ازین نُه گاوپشت ِ آدمیخوار
Буна бар пушти гови афкани замини вор
بُنه بر پشت گاو افکن زمینوار
Агар Зуҳраи шӯй чун бозкоўӣ
اگر زُهره شوی چون بازکاوی
Дарин хрпштаҳи ҳам бар пушти говӣ
درین خرپشته هم بر پشت گاوی
Басои ташна ки бар пиндори беҳбуд
بسا تشنه که بر پندار بهبود
Фиреби шӯра Эй кардаш намаки суд
فریب شورهای کردش نمکسود
Басои ҳоҷӣ ки худро аз уштури андохт
بسا حاجی که خود را ز اشتر انداخت
Ки тлхкро зи тршк боз нашнохт
که تلخک را ز ترشک باز نشناخت
Ҳисори чарх чун зиндони сароеи сет
حصار چرخ چون زندانسراییست
Камар дар бастаи гардиши аждаҳоеи сет
کمر در بسته گِردش اژدهاییست
Чигуна талх набӯд айши он мард ?
چگونه تلخ نبوَد عیشِ آن مرد؟
Ки дам бо аждаҳое боядаш кард
که دَم با اژدهایی بایدش کرد
Чу баҳмани зини шаби ситони рахт бар банд
چو بهمن زین شبستان رخت بربند
Ҳарифӣ карданат бо аждаҳо чанд ?
حریفی کردنت با اژدها چند؟
?герат худ нест судии зини ҷудоӣ
گرت خود نیست سودی زین جدایی
На охири зи аждаҳои ёбии раҳоӣ ? !
نه آخر ز اژدها یابی رهایی ؟!
Чаҳ дории дӯсти онкаши вақти мурдан ?
چه داری دوست آنکش وقتِ مردن؟
Ба душмантар касе бояд супурдан
به دشمنتر کسی باید سپردن
Ба ҳурмати шӯи казин дайри мсилӣ
به حرمت شو کزین دیر مسیلی
Шавад исо ба ҳурмати хар ба силӣ
شود عیسی به حرمت خر به سیلی
Саломат боядат ? касро маёзор
سلامت بایدت؟ کس را میازار
Ки бадро дар иваз тезаст бозор
که بد را در عوض تیز است بازار
Аз он ҷунбиш ки дар нашав набот аст
از آن جنبش که در نشوِ نبات است
Дарахтонроу мурғонро ҳаёт аст
درختان را و مرغان را حیات است
Дарахти афкан буд кам зиндагонӣ
درختافکن بوَد کمزندگانی
Ба дарвешӣ кашад нахҷӣри бонӣ
به درویشی کشد نخجیربانی
Илм бификан ки олами танг ноӣ сет
علَم بفکن که عالم تنگنایست
Аннани даракаш ки мураккаби ланги пои сет
عنان درکش که مَرکب لنگپایست
Нафас бурдор азин ноӣ гулӯи танг
نفس بردار ازین نایِ گلو تنگ
Гиреҳ бигушоӣ азин пои куҳани ланг
گره بگشای ازین پایِ کهن لنگ
Ба мулкӣ дар чаҳ бояд сохтани ҷой ?
به ملکی در چه باید ساختن جای؟
Ки ғул бар гарданасту банд бар пой
که غل بر گردن است و بند بر پای
Азин ҳастӣ ки ёбад нестии зуд
ازین هستی که یابد نیستی زود
Бибояд шуд ба ҳаст ва нест хушнӯд
بباید شد به هست و نیست خشنود
зи молу малику фарзанду зану зӯр
ز مال و ملک و فرزند و زن و زور
Ҳама ҳастанд ҳамроҳи ту то гӯр
همه هستند همراه تو تا گور
Раванд ин ҳамРаҳон ғамнок бо ту
روَند این همرهانْ غمناک با تو
Наёяд ҳеҷ кас дар хок бо ту
نیاید هیچ کس در خاک با تو
РФиқонти ҳама бдсоз гирданд
رفیقانت همه بدساز گردند
зи ту ҳар як ба роҳӣ боз гирданд
ز تو هر یک به راهی باز گردند
Ба маргу зиндагӣ дар хобу мастӣ
به مرگ و زندگی در خواب و مستی
Туе бо хештан ҳар ҷо ки ҳастӣ
تویی با خویشتن هر جا که هستی
Азин муштии хаёли корвони зан
ازین مشتی خیالِ کاروانزن
Аннани бустони илм бар осмони зан
عنان بِستان علَم بر آسمان زن
Хилоф он шуд ки дар ҳар коргоҳӣ
خلاف آن شد که در هر کارگاهی
Мухолиф дид хоҳии боргоҳӣ
مخالف دید خواهی بارگاهی
Нафаси ков бар сипеҳр оҳанг дорад
نفس کاو بر سپهر آهنگ دارد
зи лаб то нофи майдон танг дорад
ز لب تا ناف میدان تنگ دارد
Бидиҳгар оқилии парвози худ ро
بده گر عاقلی پرواز خود را
Ки киштанд аз ту ба сад бори сад ро
که کُشتند از تو بِهْ صد بار صد را
Замин каз хӯни мо бокӣ надорад
زمین کز خون ما باکی ندارد
Ба бодаши даҳ ки ҷуз хокӣ надорад
به بادش ده که جز خاکی ندارد
Дило манишин ки ёрон барнишастанд
دلا منشین که یاران برنشستند
Буна бар банд ки эшон рахти бастанд
بنه بر بند که ایشان رخت بستند
Дарин киштӣ чу натавон дайри мондан
درین کشتی چو نتوان دیر ماندن
Бибояд рахт бар дарё фишондан
بباید رخت بر دریا فشاندن
Дарин дарёи сар аз ғам бар мёўр
درین دریا سر از غم بر میاور
Фурӯи хури ғӯтау дам бар мёўр
فرو خور غوطه و دم بر میاور
Бад-ӣни хӯбии ҷамолӣ ки одамии рост
بدین خوبیجمالی کهآدمی راست
Агар бар осмон бошад замии рост
اگر بر آسمان باشد زمی راست
БФрсоиди замину бишиканади санг
بفرساید زمین و بشکند سنگ
Намонад каси дарин пиғўлаҳи танг
نمانَد کس درین پیغوله تنگ
Паии ғӯлони дарин пиғўлаҳ бигзор
پی غولان درین پیغوله بگذار
Фириштаи шӯи қадами зин фарш бурдор
فرشته شو قدم زین فرش بردار
Ҷавонмардон ки дар дили ҷанги бастанд
جوانمردان که در دل جنگ بستند
Ба ҷону дили зи ҷони оҳанги растанад
به جان و دل ز جان آهنگ رستند
з ҷон кандан касе ҷон барад хоҳад
ز جانکندن کسی جان بُرد خواهد
Ки пеш аз додани ҷон мард хоҳад
که پیش از دادنِ جان مُرد خواهد
НаМонӣ гар бимонад ху бигирӣ
نمانی گر به ماندن خو بگیری
Бимирони хештанро то намирӣ
بمیران خویشتن را تا نمیری
Басои пайкар ки гуфтӣ оҳанӣн аст
بسا پیکر که گفتی آهنین است
Ба сад зорӣ кунун зер замин аст
به صد زاری کنون زیرِ زمین است
Гар андоми заминро бози ҷӯӣ
گر اندام زمین را باز جویی
Ҳамаи хок замин буданд гӯйӣ
همه خاک زمین بودند گویی
Куҷои ҷамшеду аФридўну заҳҳок ?
کجا جمشید و افریدون و ضحاک ؟
Ҳама дар хоки рафтанд эй хушо хок
همه در خاک رفتند ای خوشا خاک
Ҷигарҳо байн ки дар хуноб хок аст
جگرها بین که در خوناب خاک است
Надонам кин чаҳ дарёӣ ҳалок аст
ندانم کاین چه دریای هلاک است
Ки дидӣ комди ӣнҷои кӯси пелаш ?
که دیدی کآمد اینجا کوسِ پیلش؟
Ки брномди зи паии бонги раҳилаш ?
که برنامد ز پی بانگِ رحیلش؟
Агар дар хок шуд хокӣ ситам нест
اگر در خاک شد خاکی ستم نیست
Саранҷоми вуҷӯди ало адам нест
سرانجام وجود الا عدم نیست
Ҷаҳони байн то чаҳ осон мекунад маст
جهان بین تا چه آسان میکند مست
Фалаки байн то чаҳ хуррам мезанад даст
فلک بین تا چه خرم میزند دست
Низомӣ бас кун ин гуфтори хомӯш
نظامی بس کن این گفتار خاموش
Чаҳ гӯйӣ бо ҷаҳонии пунба дар гӯш ? !
چه گویی با جهانی پنبه در گوش؟!
Шикоятҳои олам чанд гӯйӣ ?
شکایتهای عالم چند گویی؟
Бапуш ин гиряро дар хандаи рӯе
بپوش این گریه را در خندهرویی
Чаҳ пеши оради замони кон дар нагардад ?
چه پیش آرد زمان کان در نگردد؟
Чаҳ афрозад замини кон бар нагардад ?
چه افرازد زمین کان بر نگردد؟
Дарахтиро ки бинии тозаи бехаш
درختی را که بینی تازه بیخش
Кунад рӯзии зи хушкии чори мехаш
کند روزی ز خشکی چار میخش
Баҳориро кунад гетӣ фурӯзӣ
بهاری را کند گیتیفروزی
Ба бодаш бар диҳад ногоҳ рӯзӣ
به بادش بر دهد ناگاه روزی
Диҳад бастанд ва орӣ надорад
دهد بستاند و عاری ندارد
Биҷуз доду ситад корӣ надорад
بجز داد و ستد کاری ندارد
Ҷиноятҳои ин на шишаи танг
جنایتهای این نُه شیشه تنگ
Ҳама дар шиша кун бар шишаи зани санг
همه در شیشه کن بر شیشه زن سنگ
Магар дар пои даври гарми кӣна
مگر در پایِ دورِ گرمکینه
Шикаста гардад ин сабзи обгина
شکسته گردد این سبز آبگینه
Бидиҳ дунё макун каз баҳри ҳеҷат
بده دنیا مکن کز بهر هیچت
Диҳад ин чархи пичопичи печат
دهد این چرخ پیچاپیچ پیچت
з худ бигузар ки бо ин чори пайванд
ز خود بگذر که با این چار پیوند
Нишоед раст азин ҳафт оҳанӣни банд
نشاید رست ازین هفت آهنینبند
Гул ва сангаст ин вайронаи манзил
گل و سنگ است این ویرانه منزل
Дарави моро ду дасту пой дар гул
درو ما را دو دست و پای در گل
Дарин санг ва дарин гули марди фарҳанг
درین سنگ و درین گِل مرد فرهنگ
На гул бар гул наад на санг бар санг
نه گِل بر گِل نهد نه سنگ بر سنگ