Ту каз ибрати бад-ӣни афсонаи Монӣ
تو کز عبرت بدین افسانه مانی
Чаҳ пиндории магари афсонаи хуоне
چه پنداری مگر افسانه خوانی
Дарин афсона шартаст ашк рондан
درین افسانه شرطست اشک راندن
Гулобии талх бар ширин фишондан
گلابی تلخ بر شیرین فشاندن
Бҳкми онкии он кам зиндагонӣ
بحکم آنکه آن کم زندگانی
Чу гул бар бод шуд рӯзи ҷавонӣ
چو گل بر باد شد روز جوانی
Сабки рӯ чун бути қбчоқи ман буд
سبک رو چون بت قبچاق من بود
Гумон афтод худ коФоқи ман буд
گمان افتاد خود کافاق من بود
Ҳумоюни пайкарии нағзу хирадманд
همایون پیکری نغز و خردمند
Фиристода ба ман дороӣ дар банд
فرستاده به من دارای در بند
Прндши дръ ва аз дръи оҳанӣн тар
پرندش درع و از درع آهنینتر
Қабоаш аз перҳани танги остин тар
قباش از پیرهن تنگ آستینتر
Саронро гӯш бар молаши ниҳода
سران را گوش بر مالش نهاده
Маро дар ҳамсарии болаши ниҳода
مرا در همسری بالش نهاده
Чу таркон гашта сӯии кӯчи муҳтоҷ
چو ترکان گشته سوی کوچ محتاج
Ба туркӣ дода рахтамро ба торҷ
به ترکی داده رختم را به تارج
Агар шуд таркам аз харгаҳ наоне
اگر شد ترکم از خرگه نهانی
Худоёи тарки зодамро ту доне
خدایا ترک زادم را تو دانی