Худовандӣ ки халлоқ алўҷўд аст
خداوندی که خلاقالوجود است
Вуҷӯдаш то абади файёз ҷӯад аст
وجودش تا ابد فیاض جود است
Қадӣмӣ ки аввалаш матлаъ надорад
قدیمی کهاولش مطلع ندارد
Ҳакимӣ ки охири ш мақта надорад
حکیمی کهآخرش مقطع ندارد
Тасарруф бо сафоташ лаб бидӯзад
تصرف با صفاتش لب بدوزد
Хирадгар дам занад ҳоле бисӯзад
خرد گر دم زند حالی بسوزد
Агар ҳар зоҳидӣ кандар ҷаҳони сет
اگر هر زاهدی کاندر جهانست
Ба дӯзах дар кашад ҳукмаши равони сет
به دوزخ در کشد حکمش روانست
Вагар ҳар осӣ ӣӣ ков ҳаст ғамнок
و گر هر عاصییی کاو هست غمناک
Фиристад дар биҳишт , аз кисташ бок ?
فرستد در بهشت، از کیستش باک؟
Худовандяшро иллат сабаб нест
خداوندیش را علت سبب نیست
Даҳу гир аз худовандон аҷаб нест
ده و گیر از خداوندان عجب نیست
Ба як пашша кашад пели афсарӣ ро
به یک پشه کشد پیل افسری را
Ба мӯрӣ бар диҳад пайғамбарӣ ро
به موری بر دهد پیغمبری را
зи симурғии баради қуллоби корӣ
ز سیمرغی بَرَد قلاب کاری
Диҳад парвонаеро қалби дорӣ
دهد پروانهای را قلب داری
Сипос ӯро кун ар соҳиби сипосӣ
سپاس او را کن ار صاحب سپاسی
Шиносои баси он ковро шиносӣ
شناسایی بس آن کاو را شناسی
з ҳар ёдӣ ки бе ӯ , лаб бигардон
ز هر یادی که بیاو، لب بگردان
зи ҳарч он нест ӯ , мазҳаб бигардон
ز هرچ آن نیست او، مذهب بگردان
Ба ҳар даъвӣ ки бинмое илоҳ ӯст
بههر دعوی که بنمایی اله اوست
Ба ҳар маънӣ ки хоҳӣ подшоҳ ӯст
بههر معنی که خواهی پادشاه اوست
зи қудрат дар гузари қудрати қазои рост
ز قدرت درگذر قدرت قضا راست
Ту фармони ронӣу фармони худои рост
تو فرمانرانی و فرمان خدا راست
Худоӣ ноед аз муштии парастор
خدایی ناید از مشتی پرستار
Худоиро худо омад сазовор
خدایی را خدا آمد سزاوار
Ту эй оҷиз ки хусрави номи дорӣ
تو ای عاجز که خسرو نام داری
Вагар Кайхусравии сад ҷоми дорӣ
و گر کیخسروی صد جام داری
Чу махлуқӣ на охири марди хоҳӣ ?
چو مخلوقی نه آخر مرد خواهی؟
зи дасти марги ҷон чун баради хоҳӣ ?
ز دست مرگ جان چون برد خواهی؟
Ки медонад ки муштии хоки маҳбӯс ?
که میداند که مشتی خاک محبوس؟
Чаҳ дар сар дорад аз найрангу номӯс ?
چه در سر دارد از نیرنگ و ناموس؟
Агар бемарг будӣ подшоиӣ
اگر بی مرگ بودی پادشایی
Басои даъвӣ ки рафтӣ дар худоӣ
بسا دعوی که رفتی در خدایی
Мубин дар худ ки худ байнро басар нест
مبین در خود که خود بین را بصر نیست
Худои байни шӯ ки худ дидан ҳунар нест
خدابین شو که خود دیدن هنر نیست
з худ бигузар ки дар қонӯни миқдор
ز خود بگذر که در قانون مقدار
Ҳисоб офариниш ҳаст бисёр
حساب آفرینش هست بسیار
Замин аз офариниш ҳаст гардӣ
زمین از آفرینش هست گردی
Ваз ӯ ин рубъи маскӯни обхўрдӣ
وز او این ربع مسکون آبخوردی
Ироқ аз рубъ маскӯнаст баҳрӣ
عراق از ربع مسکون است بهری
Вазони баҳра мдоин ҳаст шаҳрӣ
وزان بهره مداین هست شهری
Дар он шаҳр одамӣ бошад ба ҳар боб
در آن شهر آدمی باشد بههر باب
Туе зон одамии як шахс дар хоб
تویی زان آدمی یک شخص در خواب
Қиёсии бози гир аз роҳи бениш
قیاسی باز گیر از راه بینش
Ҳаду миқдори худ аз офариниш
حد و مقدار خود از آفرینش
Бибин то пеши таъзими илоҳӣ
ببین تا پیش تعظیم الهی
Чаҳ дорад офариниши ҷузи табоҳӣ
چه دارد آفرینش جز تباهی
Ба таркибӣ каз ин сон поймол аст
به ترکیبی کز این سان پایمال است
Худовандии талаб кардан маҳол аст
خداوندی طلب کردن محال است
Гувоҳии даҳ ки оламро худои сет
گواهی ده که عالم را خداییست
На бар ҷой ва на ҳоҷатманд ҷое сет
نه بر جای و نه حاجتمند جاییست
Худоӣ ки одамиро сарварӣ дод
خدایی کهآدمی را سروری داد
Маро бар одамӣ пайғамбарӣ дод
مرا بر آدمی پیغمبری داد
зи табъи оташ парастидан ҷудо кун
ز طبع آتش پرستیدن جدا کن
Биҳишти шаръи байни дӯзах раҳо кун
بهشت شرع بین دوزخ رها کن
Чу товусон тамошо кун дарин боғ
چو طاووسان تماشا کن درین باغ
Чу парвона раҳо кун оташини доғ
چو پروانه رها کن آتشین داغ
Маҷусиро мҷс пурдӯд бошад
مجوسی را مجس پردود باشد
Касе ки оташ кунад намруд бошад
کسی کهآتش کند نمرود باشد
Дар оташи мондае вена ҳаст нохуш
در آتش ماندهای وین هست ناخوش
Мусулмони шӯи мусаллами гирд аз оташ
مسلمان شو مسلم گرد از آتش
Чу нома хатм шуд соҳиби навардаш
چو نامه ختم شد صاحب نوردش
Ба унвони Муҳамад хатм кардаш
به عنوان محمد ختم کردش
Ба дасти қосидии ҷилду сабки хез
به دست قاصدی جلد و سبکخیز
Фиристод он васиқати сӯии парвиз
فرستاد آن وثیقت سوی پرویز
Чу қосид арза кард он номаи нав
چو قاصد عرضه کرد آن نامه نو
Биҷӯшед аз сиёсати хӯни хусрав
بجوشید از سیاست خون خسرو
Ба ҳар ҳарфӣ каз он маншур бархонад
به هر حرفی کز آن منشور برخواند
Чу афюни хӯрдаи махмури дармонд
چو افیون خورده مخمور درماند
зи тезии гашт ҳар мӯяши синоне
ز تیزی گشت هر مویش سنانی
зи гармӣ ҳар рагаш оташ фишонӣ
ز گرمی هر رگش آتشفشانی
Чу унвони гоҳи олами тобро дид
چو عنوان گاه عالم تاب را دید
Ту гуфтӣ саги гузидаи обро дид
تو گفتی سگگزیده آب را دید
Хаттӣ дид аз саводи ҳайбати ангез
خطی دید از سواد هیبتانگیز
Навишта каз Муҳамади сӯии парвиз
نوشته کز محمد سوی پرویز
Ғурури подшоҳии барадаш аз роҳ
غرور پادشاهی بردش از راه
Ки густохӣ ки ёрад бо чу ман шоҳ
که گستاخی که یارد با چو من شاه
Киро Зуҳра ки бо ин эҳтиромам
کهرا زهره که با این احترامم
Нависад номи худ болои номам
نویسد نام خود بالای نامم
Рух аз сурхӣ чу оташгоҳ худ кард
رخ از سرخی چو آتشگاه خود کرد
зи хашми андеша бад кард ва бад кард
ز خشم اندیشه بد کرد و بد کرد
Дарид он номаи гардани шикан ро
درید آن نامه گردنشکن را
На нома балки номи хештан ро
نه نامه بلکه نام خویشتن را
Фиристода чу дид он хашмнокӣ
فرستاده چو دید آن خشمناکی
Ба раҷъати пои худро кард хокӣ
به رجعت پای خود را کرد خاکی
Аз он оташ ки он дӯд тиҳӣ дод
از آن آتش که آن دود تهی داد
Чароғи огаҳонро огаҳӣ дод
چراغ آگهان را آگهی داد
зи гармии он чароғи гардани афроз
ز گرمی آن چراغ گردنافراز
Дуоро дод чун парвонаи парвоз
دعا را داد چون پروانه پرواز
Аҷамро зон дуо касрӣ барофтод
عجم را زان دعا کسری برافتاد
Кулоҳ аз тораки касрӣ дар афтод
کلاه از تارک کسری در افتاد
зи мӯъҷизҳои шаръи мстФоиӣ
ز معجزهای شرع مصطفایی
Бар ӯ ошуфтаи гашти он подшоиӣ
بر او آشفته گشت آن پادشایی
Сарирашро сипеҳр аз зери бардошт
سریرش را سپهر از زیر برداشت
Писар дар куштанаши шамшери бардошт
پسر در کشتنش شمشیر برداشت
Бар омад ногуҳ аз гардуни троқӣ
بر آمد ناگه از گردون طراقی
зи айвонаш фурӯ афтод тоқӣ
ز ایوانش فرو افتاد طاقی
Пулӣ бар диҷлаи зи оҳан буд баста
پلی بر دجله ز آهن بود بسته
Дар омад сайл ва он пул шуд гусаста
در آمد سیل و آن پل شد گسسته
Падед омад сумумии оташи ангез
پدید آمد سمومی آتشانگیز
На гулгун монад бар охур на шабдиз
نه گلگون ماند بر آخور نه شبدیز
Таба шуд лашгараш дар ҳарби зиқор
تبه شد لشگرش در حرب ذیقار
Уқобашро кабӯтар зад ба минқор
عقابش را کبوتر زد به منقار
Дар омад мардӣ аз дар чӯб дар даст
در آمد مردی از در چوب در دست
Ба хашми он чунро бигирифт ва бишикаст
به خشم آن چون را بگرفت و بشکست
Бадви гуфтои ман он пӯлоди дастам
بدو گفتا من آن پولاد دستم
Ки дайнатро бад-ӣни хории шикастам
که دینت را بدین خواری شکستم
Дар он давлати зи мӯъҷизҳои мухтор
در آن دولت ز معجزهای مختار
Басии ибрат чунин омад падедор
بسی عبرت چنین آمد پدیدار
Ту он сангини дилонро байн ки диданд
تو آن سنگیندلان را بین که دیدند
Ба таъӣди илоҳии нгрўиднд
به تأیید الهی نگرویدند
Агар чаҳ шамъи дайн дӯдӣ надорад
اگر چه شمع دین دودی ندارد
Чу чашми аъамӣ буд судӣ надорад
چو چشم اعمی بود سودی ندارد
Ҳидоят чун бад-инсон ронад оят
هدایت چون بدینسان راند آیت
Бидон монданди маҳрӯм аз аноят
بدان ماندند محروم از عنایت
Зиҳии пайғамбарӣ каз биму умед
زهی پیغمبری کز بیم و امید
Қалам ронад бар аФридўну ҷамшед
قلم راند بر افریدون و جمشید
Зиҳии гардани кашӣ каз бими тоҷаш
زهی گردنکشی کز بیم تاجش
Кашад ҳар гардании тавқи хароҷаш
کشد هر گردنی طوق خراجش
Зиҳии туркӣ ки мейри ҳафт хайл аст
زهی ترکی که میر هفت خیل است
зи моҳӣ то ба моҳ ӯро туфайл аст
ز ماهی تا به ماه او را طفیل است
Зиҳии бадарӣ ки ӯ дар хок хуфта аст
زهی بدری که او در خاک خفته است
Замин то осмони нураш гирифта аст
زمین تا آسمان نورش گرفته است
Зиҳии султони саворӣ ки офариниш
زهی سلطان سواری کهآفرینش
зи хок ӯ кашад тғрои бениш
ز خاک او کشد طغرای بینش
Зиҳии сари хайли сарҳангони асрор
زهی سر خیل سرهنگان اسرار
Суханро то қиёмати навбатии дор
سخن را تا قیامت نوبتیدار
Саҳаргаҳи панҷ навбати кӯфт дар хок
سحرگه پنج نوبت کوفت در خاک
Шабонгаҳи чор болаш зад бар афлок
شبانگه چار بالش زد بر افلاک