Чу дод андешаи ҷодӯи димоғам
چو داد اندیشهٔ جادو دماغم
зи чашми аФсои ин лаъибати фироқам
ز چشم افسای این لعبت فراغم
з ҳар ақлии муборак бодам омад
ز هر عقلی مبارک بادم آمد
Тариқи алъқли воҳид ёдам омад
طریق العقل واحد یادم آمد
Шикояти гӯна Эй мекардам аз бахт
شکایت گونهای میکردم از بخت
Ки дар бозу камоне доштами сахт
که در بازو کمانی داشتم سخت
Басии тир аз камон афканда будам
بسی تیر از کمان افکنده بودم
Нашуд бар ҳеҷ коғази козмўдм
نشد بر هیچ کاغذ کازمودم
Шикоят чун барангезади хурӯшӣ
شکایت چون برانگیزد خروشی
Намонад бе баҳои гавҳари фурӯшӣ
نماند بیبها گوهر فروشی
Чунин Меҳдӣ ки моҳаш дар ниқоб аст
چنین مهدی که ماهش در نقاب است
з ма бигузар сухан дар офтоб аст
ز مه بگذر سخن در آفتاب است
Хридндш ба чандон дилписандӣ
خریدندش به چندان دلپسندی
Расондандаш ба чарх аз сарбаландӣ
رساندندش به چرخ از سربلندی
Пазируфтанд чандон малику молам
پذیرفتند چندان ملک و مالم
Ки бовар карданаш омад маҳолам
که باور کردنش آمد محالم
Басии чинии наварди нобурӣда
بسی چینی نورد نابریده
Биҷузи машк аз ҳавои гардии надида
بجز مشک از هوا گردی ندیده
Ҳамон хтлии хироми хусравоне
همان ختلی خرام خسروانی
Сари афсори зару тавқи киёнӣ
سرْافسارِ زر و طوق کیانی
Ба ташрифами ҳадис аз ганҷ ме рафт
به تشریفم حدیث از گنج میرفت
Ғулом аз даҳ каниз аз панҷ ме рафт
غلام از ده کنیز از پنج میرفت
Пазиришҳо нигар дар кор чун монад
پذیرشها نگر در کار چون ماند
Сутурам чун сиқт шуд бор чун монад
ستورم چون سقط شد بار چون ماند
Пазирнда чигуна рахти бардошт
پذیرنده چگونه رخت برداشت
Замини куштаро ндрўдаҳи бгзошт
زمین کشته را ندروده بگذاشت
Бад-ӣн афсӯс мехӯрдам дареғӣ
بدین افسوس میخوردم دریغی
зи дам бар хештан чун шамъи теғӣ
ز دم بر خویشتن چون شمع تیغی
Ки ногуҳ пайкӣ омад нома дар даст
که ناگه پیکی آمد نامه در دست
Ба таъҷилам дурудӣ дод ва бинишаст
به تعجیلم درودی داد و بنشست
Ки сӣ рӯза сафар кун коинк аз роҳ
که سی روزه سفر کن کاینک از راه
Ба сӣ фарсангӣ омад мавкиби шоҳ
به سی فرسنگی آمد موکب شاه
Туро хоҳад ки бинад рўзкӣ чанд
ترا خواهد که بیند روزکی چند
Калиди хешро магузор дар банд
کلید خویش را مگذار در بند
Мисолам дод кин тўқиъ шоҳ аст
مثالم داد کاین توقیعِ شاه است
Ҳиммати шаҳнаи ҳиммати тъўиз роҳ аст
همَت شحنه همَت تعویذ راه است
Мисоли шоҳро бар сари ниҳодам
مثال شاه را بر سر نهادم
Се ҷо бӯседаму сар бар кушодам
سه جا بوسیدم و سر بر گشادم
Фурӯ хондам мари он фармон ба фарҳанг
فرو خواندم مر آن فرمان بهفرهنگ
Калидами з оҳан омад оҳан аз санг
کلیدم ز آهن آمد آهن از سنگ
Ба азми хизмати шаҳи ҷустам аз ҷой
به عزم خدمت شه جَستم از جای
Дар оварадам ба пушти борагии пой
در آوردم به پشت بارگی پای
Бурун ронадам сӯии саҳрои шитобон
برون راندم سوی صحرا شتابان
Гирифтаи рақс дар кӯҳу биёбон
گرفته رقص در کوه و بیابان
зи гӯрони так рабӯдам дар давидан
ز گوران تک ربودم در دویدن
Гарави барадами зи мурғон дар паридан
گرو بردم ز مرغان در پریدن
зи рақс раҳ намешуд табъи сайрам
ز رقص ره نمیشد طبع سیرم
зи ман раққостар мураккаб ба зерам
ز من رقاصتر مرکب بهزیرم
Ҳамаи раҳи саҷда май барадами қалами вор
همه ره سجده میبردم قلموار
Ба торак роҳ мерафтам чу паргор
به تارک راه میرفتم چو پرگار
Ба ҳар манзил казон раҳ ме буридам
به هر منزل کزان ره میبریدم
Дуои давлат шаҳ ме шунидам
دعای دولت شه میشنیدم
Ба ҳар чашма ки обӣ тоза хӯрдам
به هر چشمه که آبی تازه خوردم
Ба шукри шаҳи дуое тоза кардам
به شکر شه دعایی تازه کردم
Насими давлат аз ҳар кӯҳ ва равадӣ
نسیم دولت از هر کوه و رودی
зи лутф шоҳ медодам дурудӣ
ز لطف شاه میدادم درودی
зи мшгини буии он ҳазрат ба ҳар гом
ز مشگین بوی آن حضرت بههر گام
Замин дар зери ман чун анбари хом
زمین در زیر من چون عنبر خام
Чу бар худ ранҷи раҳ кӯтоҳ кардам
چو بر خود رنج ره کوتاه کردم
Замини бӯси бисот шоҳ кардам
زمین بوس بساط شاه کردم
Дарун шуд қосиду шаҳро хабар кард
درون شد قاصد و شه را خبر کرد
Ки чашма бар лаби дарё гузар кард
که چشمه بر لب دریا گذر کرد
Бурун омад зи даргаи ҳоҷиби хос
برون آمد ز درگه حاجب خاص
з дарё дод гавҳарҳо ба ғаввос
ز دریا داد گوهرها به غواص
Маро дар базмгоҳи шоҳи бурданд
مرا در بزمگاه شاه بردند
Уторидро ба бурҷи моҳи бурданд
عطارد را به برج ماه بردند
Нишаста шоҳ чун тобандаи хуршед
نشسته شاه چون تابنده خورشید
Ба тоҷи киқбоду тахти ҷамшед
به تاج کیقباد و تخت جمشید
Замини бӯсаши фалакро ташна карда
زمین بوسش فلک را تشنه کرده
Ма аз сарҳанги посаши дашнаи хӯрда
مه از سرهنگ پاسش دشنه خورده
Шикваи тоҷаш аз фари ҷаҳонгир
شکوه تاجش از فر جهانگیر
Фиканда қирвонро ҷома дар қӣр
فکنده قیروان را جامه در قیر
Тарафи дорони зи сқсин то Самарқанд
طرفداران ز سقسین تا سمرقند
Ба навбатгоҳи даргоҳаши камарбанд
به نوبتگاه درگاهش کمربند
Дараш бар ҳамли кишварҳо кушода
درش بر حمل کشورها گشاده
Ҳама дар ҳамл бар ҳамли истода
همه در حمل بر حمل ایستاده
Ба дарё монад мавҷи нили рангаш
به دریا ماند موج نیل رنگش
Ки дар дил буд ҳам дар ҳам наҳангаш
که در دل بود هم در هم نهنگش
Сари тоҷи қзлшоаҳ аз сари тахт
سر تاج قزلشاه از سر تخت
Ниҳодаи тоҷи давлат бар сари бахт
نهاده تاج دولت بر سر بخت
Биҳиштии базмаш аз базми биҳиштӣ
بهشتی بزمش از بزم بهشتی
зи ҳўзкҳои мепар карда киштӣ
ز حوضکهای می پر کرده کشتی
Кафи родаш ба ҳар кас дода баҳрӣ
کف رادش به هر کس داده بهری
Гуҳии шаҳрӣ ва гоҳе ҳамли шаҳрӣ
گهی شهری و گاهی حمل شهری
зи теғи танги чашмони ҳисорӣ
ز تیغ تنگ چشمان حصاری
Қадари хонро дар он дар тнгборӣ
قدر خان را در آن در تنگباری
Хурӯши арғунуну нолаи чанг
خروش ارغنون و نالهٔ چنگ
Расонида ба чархи Зуҳраи оҳанг
رسانیده به چرخ زهره آهنگ
Бришми зани навоҳо бар кашида
بریشمزن نواها بر کشیده
Бришми пӯши пероҳани дарида
بریشم پوش پیراهن دریده
Навоҳо мухталиф дар парда созӣ
نواها مختلف در پردهسازی
Навозиши муттафиқ дар ҷони навозӣ
نوازش متفق در جان نوازی
Ғазалҳои Низомиро ғизолон
غزلهای نظامی را غزالان
Зада бар захмҳои чанги нолон
زده بر زخمهای چنگ نالان
Гирифтаи соқён май бар кафи даст
گرفته ساقیان می بر کف دست
Шҳншаҳи хӯрда май , бадхоҳи шаҳи маст
شهنشه خورده می، بدخواهِ شه مست
Чу додандаш хабари комади Низомӣ
چو دادندش خبر کامد نظامی
Фузудаш шодӣ ӣӣ бар шодкомӣ
فزودش شادییی بر شادکامی
Шикваи зуҳди ман бар ман нигаҳ дошт
شکوه زهد من بر من نگهداشت
На зон пашмӣ ки зоҳид дар калла дошт
نه زان پشمی که زاهد در کُله داشت
Бифармуд аз миён май бар гирифтан
بفرمود از میان می بر گرفتن
Мудорои марои пай бар гирифтан
مدارای مرا پی بر گرفتن
Ба хизмати соқёнро дошт дар банд
به خدمت ساقیان را داشت در بند
Ба саҷдаи мутрибонро кард хурсанд
به سجده مطربان را کرد خرسند
Ишорат кард кин як рӯз то шом
اشارت کرد کاین یک روز تا شام
Низомиро шавем аз равад ва аз ҷом
نظامی را شویم از رود و از جام
Навой назм ӯ хуштар з равад аст
نوای نظم او خوشتر ز رود است
Саросари қавлҳои ӯ сурӯд аст
سراسر قولهای او سرود است
Чу Хизр омад зи бода сар битобем
چو خضر آمد ز باده سر بتابیم
Ки оби зиндагӣ бо Хизр ёбем
که آب زندگی با خضر یابیم
Пас онгаҳ ҳоҷиб хос омад ва гуфт
پس آنگه حاجب خاص آمد و گفت
« дар ой эй тоқ бо ҳар донишии ҷуфт »
«درآی ای طاق با هر دانشی جفت»
Дарун рафтам танӣ ларзанда чун бед
درون رفتم تنی لرزنده چون بید
Чу зарра ков гароед сӯии хуршед
چو ذره کاو گراید سوی خورشید
Сари худ ҳамчунон бар гардани хеш
سر خود همچنان بر گردن خویش
Сарафканда фиканда ҳар ду дар пеш
سرافکنده فکنده هر دو در پیش
Бидон то бӯсам ӯро чун замини пой
بدان تا بوسم او را چون زمین پای
Чу дидам осмон бархест аз ҷой
چو دیدم آسمان برخاست از جای
Гирифтам дар канор аз дили навоз ӣ
گرفتم در کنار از دلنوازی
Ба мӯрӣ чун сулаймон кард бозӣ
به موری چون سلیمان کرد بازی
Ман аз тамкин ӯ ҷӯшӣ гирифтам
من از تمکین او جوشی گرفتم
Ду оламро дар оғӯшӣ гирифтам
دو عالم را در آغوشی گرفتم
Чу бар пой истодам гуфт биншин
چو بر پای ایستادم گفت بنشین
Ба савгандами нишонди ин манзалати байн
به سوگندم نشاند این منزلت بین
Қиёми хизматашро нақши бастам
قیام خدمتش را نقش بستم
Чу гуфт иқбол ӯ « биншин » , нишастам
چو گفت اقبالِ او «بنشین»، نشستم
Сухан гуфтам чу давлат вақт ме дид
سخن گفتم چو دولت وقت میدید
Суханҳоӣ ки давлат ме писандид
سخنهایی که دولت میپسندید
Аз он базла ки ризвонаши писандад
از آن بذله که رضوانش پسندد
Забонигар ба гӯши оради бихандад
زبانی گر به گوش آرد بخندد
Насиҳатҳо ки шоҳонро бшоид
نصیحتها که شاهان را بشاید
Васиятҳо каз ӯ дарҳо кушояд
وصیتها کز او درها گشاید
Басии полудаҳои заъфаронӣ
بسی پالودههای زعفرانی
Ба шукри ханда шан додам наоне
به شکرخندهشان دادم نهانی
Гуҳӣ чун абрашони гиряи кушодам
گهی چون ابرشان گریه گشادم
Гуҳӣ чун гули нишот ханда додам
گهی چون گل نشاط خنده دادم
Чунон гуфтам , ки шоҳ аҳсант ме гуфт
چنان گفتم، که شاه احسنت میگفت
Хирад бедор мешуд ҷаҳл ме хуфт
خرد بیدار میشد جهل میخفت
Самоъами соқёнро карда мадҳуш
سماعم ساقیان را کرده مدهوش
Мғниро шудаи дастони фаромӯш
مغنّی را شده دستان فراموش
Дар омад ровӣ ва бар хонд чун дар
در آمد راوی و بر خواند چون دُر
Сано ӣӣ кони бисот аз ганҷ шуд пар
ثنایی کان بساط از گنج شد پر
Ҳадисамро чу хусрав гӯш ме кард
حدیثم را چو خسرو گوش میکرد
зи ширинии даҳани пар нӯш ме кард
ز شیرینی دهن پر نوش میکرد
Ҳикоят чун ба ширинӣ дар омад
حکایت چون به شیرینی در آمد
Ҳадиси хусраву ширин бар омад
حدیث خسرو و شیرین بر آمد
Шҳншаҳи даст бар дӯшами ниҳода
شهنشه دست بر دوشم نهاده
зи таҳсини ҳалқа дар гӯшами ниҳода
ز تحسین حلقه در گوشم نهاده
Шукри резон ҳаме кард аз аноят
شکر ریزان همیکرد از عنایت
Ҳадиси хусраву ширини ҳикоят
حدیث خسرو و شیرین حکایت
Ки гўҳрбнд бунёдӣ наҳодӣ
که گوهربند بنیادی نهادی
Дар он санъати суханро дод додӣ
در آن صنعت سخن را داد دادی
Гузоришҳои беандоза кардӣ
گزارشهای بیاندازه کردی
Бидон таърихи моро тоза кардӣ
بدان تاریخ ما را تازه کردی
На гул дорад бад-ӣнтарӣ ҳавоӣ
نه گل دارد بدین تری هوایی
На булбули зини нави ойинтар навое
نه بلبل زین نوآیینتر نوایی
Кушодаи хондан ӯ байт бар байт
گشاده خواندن او بیت بر بیت
Раги мФоўҷро чун равғани зят
رگ مفلوج را چون روغن زیت
зи талқи андўдгии комади ҳарири ш
ز طلق اندودگی کامد حریرش
Ҳам оташ доя шуд ҳам змҳрири ш
هم آتش دایه شد هم زمهریرش
Чаҳ ҳалво кардае дар ҷӯши ин ҷяш
چه حلوا کردهای در جوش این جیش
Ки ҳар ков мехӯрд мегуяд алъиш
که هر کاو میخورد میگوید العیش
Дар он полудаи полуда чун шер
در آن پالوده پالوده چون شیر
з ширинӣ накардӣ ҳеҷ тақсир
ز شیرینی نکردی هیچ تقصیر
Арӯсиро бидон ширини саворӣ
عروسی را بدان شیرین سواری
Ки будаш бурқаъи ширини иморӣ
که بودش برقع شیرین عماری
Чу бар дандон мо кардӣ ҳалолаш
چو بر دندان ما کردی حلالش
Чаҳ дандон музд шуд бо зулфу холаш
چه دندانمزد شد با زلف و خالش
Турои ҳам бар ман ва ҳам бар бародар
ترا هم بر من و هم بر برادر
Маошӣ фарз шуд чун шери модар
معاشی فرض شد چون شیر مادر
Бародари кови шаҳаншоҳи ҷаҳон буд
برادر کاو شهنشاه جهان بود
Ҷаҳонро ҳам малики ҳам паҳлавон буд
جهان را هم ملک هم پهلوان بود
Бидон нома ки барадии солҳо ранҷ
بدان نامه که بردی سالها رنج
Чаҳ додат дасти музд аз гавҳару ганҷ
چه دادت دست مزد از گوهر و گنج
Шунидам қуръа Эй зад бар халосат
شنیدم قرعهای زد بر خلاصت
Ду пора даҳ навишт аз малики хосат
دو پاره دِه نوشت از مِلک خاصت
Чаҳ гӯйии он даҳат доданд ё на ?
چه گویی آن دِهت دادند یا نه؟
Мисол даҳ фиристоданд ё на ?
مثال دِه فرستادند یا نه؟
Чу донистам ки хоҳад файзи дарё
چو دانستم که خواهد فیض دریا
Ки гардад кори бозаргони муҳайё
که گردد کار بازرگان مهیا
Ҳамон хоки хароб обод гардад
همان خاک خراب آباد گردد
Ба банди афтодае озод гардад
به بندافتادهای آزاد گردد
Дуои тоза Эй хондам чу бахташ
دعای تازهای خواندم چو بختش
Ба гавҳар бар гирифтам пои тахташ
به گوهر بر گرفتم پای تختش
Чу бар хондам дуои давлати шоҳ
چو بر خواندم دعای دولت شاه
зи бозиҳои чархиш кардам огоҳ
ز بازیهای چرخش کردم آگاه
Ки ман ёқӯти ин тоҷи мклл
که من یاقوت این تاج مکلل
На аз баҳри баҳо бар бастами аввал
نه از بهر بها بر بستم اول
Дарӣ дидам ба кайвон бар кашида
دری دیدم به کیوان بر کشیده
Ба бе мислии ҷаҳон мислаши надида
به بیمثلی جهان مثلش ندیده
Бар ӯ нақшӣ навиштам то бимонад
بر او نقشی نوشتم تا بماند
Диҳад бар ман дурудӣ онкӣ хонд
دهد بر من درودی آنکه خواند
Марои мақсӯди азин ширини фасона
مرا مقصود ازین شیرین فسانه
Дуоӣ хусравон омад баҳона
دعای خسروان آمد بهانه
Чу шукр хусрав омад бар забонам
چو شُکر خسرو آمد بر زبانم
Фусуни шукру ширин чаҳ хонам ?
فسون شکّر و شیرین چه خوانم؟
Балии шоҳи Саид аз хоси хешам
بلی شاه سعید از خاص خویشم
Пазируфт ончӣ фармудӣ зи пешам
پذیرفت آنچه فرمودی ز پیشم
Чу баҳри умр ӯ киштӣ равон кард
چو بحر عمر او کشتی روان کرد
Маро на , ҷумлаи оламро зиён кард
مرا نه، جمله عالم را زیان کرد
Вале чун ҳаст шоҳӣ чун ту бар ҷой
ولی چون هست شاهی چون تو بر جای
Ҳамон шҳзодгони кишвари орой
همان شهزادگان کشور آرای
Аз он пзрФтҳои рағбати ангез
از آن پذرفتهای رغبتانگیز
Дигарбора шавад бозори ман тез
دگرباره شود بازار من تیز
Пазируфти он дуоу ҳамдро шоҳ
پذیرفت آن دعا و حمد را شاه
Ба ихлосӣ ки буд аз дили бадви роҳ
به اخلاصی که بود از دل بدو راه
Чу ху бо ҳамд ва бо ихлос ман кард
چو خو با حمد و با اخلاص من کرد
Даҳ ҳмдўнёнро хос ман кард
دهِ حمدونیان را خاص من کرد
Ба мамлукӣ хаттӣ додам мусалсал
به مملوکی خطی دادم مسلسل
Ба тўқиъи қизили шоҳии мусаҷҷал
به توقیع قزلشاهی مسجل
Ки шуд бахшидаи ин даҳ бар тамомӣ
که شد بخشیده این ده بر تمامی
зи мо бар зод бар зоди Низомӣ
ز ما بر زاد بر زادِ نظامی
Ба малик талқ додам бе ғаромат
به مِلک طلق دادم بیغرامت
Ба талқии малик ӯ шуд то қиёмат
به طلقی مِلک او شد تا قیامت
Касе кин ростиро нест бовар
کسی کاین راستی را نیست باور
Маниши хасму худояши боди довар
منش خصم و خدایش باد داور
Агар таънӣ занад бар ваии хасисӣ
اگر طعنی زند بر وی خسیسی
Биҷуз ваҳшат мабод ӯро анисӣ
بجز وحشت مباد او را انیسی
Ба лаънати бод то бошад замона
به لعنت باد تا باشد زمانه
Табораши тири лаънатро нишона
تبارش تیر لعنت را نشانه
Чу кори афтодаеро кор шуд рост
چو کار افتادهای را کار شد راست
Дар ганҷина бикшод ва бар орост
در گنجینه بگشاد و برآراست
Дарунамро ба таъӣди илоҳӣ
درونم را به تأیید الهی
Бурунамро ба халъатҳои шоҳӣ
برونم را به خلعتهای شاهی
Чу аз ташрифи худ маншурӣ ам дод
چو از تشریف خود منشوریام داد
Ба тоъати гоҳи худ дастурӣ ам дод
به طاعتگاه خود دستوریام داد
Шудам наздики шаҳ бо бахти масъӯд
شدم نزدیک شه با بخت مسعود
Взўи бози омадам бо тахти Маҳмӯд
وزو باز آمدم با تخت محمود
Чунон рафтам ки сӯии каъбаи ҳуҷҷоҷ
چنان رفتم که سوی کعبه حجاج
Чунон бози омадам ки Аҳмади зи миъроҷ
چنان باز آمدم کهاحمد ز معراج
Шунидам ҳосидии зи онҳо ки доне
شنیدم حاسدی زآنها که دانی
Ки дузди кӣса бар бошад наоне
که دزد کیسهبر باشد نهانی
Ба Юсуфи сӯратии гиреҳгии ҳамеи зод
به یوسف صورتی گرگی همی زاد
Ба лўзинаҳи дарун алмос ме дод
به لوزینه درون الماس میداد
Ки эй гетӣ нагашта ҳақи шиноси т
کهای گیتی نگشته حقشناست
з баҳр чист чандинии сипоси т
ز بهر چیست چندینی سپاست
Арӯсӣ ки осмон бӯсед поиш
عروسی کهآسمان بوسید پایش
Диҳӣ вайрона бошад рӯи намоиш ?
دهی ویرانه باشد رونمایَش؟
Диҳӣ ва онгаҳ чаҳ даҳ ? чун кӯраи танг
دهی و آنگه چه ده؟ چون کورهٔ تنگ
Ки бошад тӯлу арзаши ним фарсанг
که باشد طول و عرضش نیم فرسنگ
Надорад дахлу харҷаши кӣсаи пардоз
ندارد دخل و خرجش کیسهپرداز
Саводаши ним кори малики абхоз
سوادش نیم کار ملک ابخاز
Чунин додам ҷавоби ҳосиди хеш
چنین دادم جواب حاسد خویش
Ки неъмати хораро куфрон миндиш
که نعمتخواره را کفران میندیش
Чаро май бояд эй солўки ниқоб
چرا میباید ای سالوک نقاب؟
Дар он вайронаи афтодан чу маҳтоб
در آن ویرانه افتادن چو مهتاب؟
Ба ҳамди ман нигар , ҳмдўнён чист ?
به حمد من نگر، حمدونیان چیست؟
Ки як ҳамд инчунин ба кончнони бист
که یک حمد اینچنین به کانچنان بیست
Агар бинӣ дар он даҳ кору киштӣ
اگر بینی در آن ده کار و کشتی
Маро дар ҳар сухани бинии биҳиштӣ
مرا در هر سخن بینی بهشتی
Гар ӯ дорад зи донаи хӯшаи пар
گر او دارد ز دانه خوشهٔ پُر
Ман орми хӯшаи хӯшаи дона дар
من آرم خوشه خوشه دانهٔ در
Гар ӯро зи абри файзи об Фурот аст
گر او را ز ابر فیض آب فرات است
Маро дар файзи лаби об ҳаёт аст
مرا در فیض لب آب حیات است
Гар ӯро бешае бо устувории сет
گر او را بیشهای با استواریست
Марои сад беша аз авди қимории сет
مرا صد بیشه از عود قماریست
Сипоси ман на аз ваҷҳ манол аст
سپاس من نه از وجه منال است
Бидон ваҷҳи сет кин ваҷҳе ҳалол аст
بدان وجهست کاین وجهی حلال است
Ва гар дорад харобии сӯй ӯ роҳ
و گر دارد خرابی سوی او راه
Хароб обод кун баси давлати шоҳ
خراب آباد کن بس دولت شاه
зи харвории садафи як дона дар ба
ز خرواری صدف یک دانه دُر به
Зулоли андак аз тӯфони пар ба
زلال اندک از طوفان پر به
На ин даҳ шоҳи олами рой он дошт
نه این ده شاه عالم رای آن داشت
Ки даҳ бахшад чу хизмати ҷой он дошт
که ده بخشد چو خدمت جای آن داشت
Вале чун малик хурсандемро дид
ولی چون ملک خرسندیم را دید
Вилоят дар хур хоҳанда бахшед
ولایت در خور خواهنده بخشید
Чу ман хурсандам ва бахшанда хушнӯд
چو من خرسندم و بخشنده خشنود
Ту нақди бўолФзўлӣ харҷ кун зуд
تو نقد بوالفضولی خرج کن زود