Қазоро аз қазои як рӯзи шодон
قضا را از قضا یک روز شادان
Ба саҳро рафт хусрави бомдодон
به صحرا رفت خسرو، بامدادان
Тамошо карду сайди афканд бисёр
تماشا کرد و صید افکند بسیار
Диҳии хуррами з давр омад падедор
دِهی خرم ز دور آمد پدیدار
Ба гирдогирди он даҳ сабзаи нав
به گرداگرد آن دِه سبزهٔ نو
Бар он сабзаи бисоти афкандаи хусрав
بر آن سبزه بساط افکنده خسرو
Май сурх аз бисот сабза ме хӯрд
مِی سرخ از بساط سبزه میخَورد
Чунин то пушт бинмуд ин гули зард
چنین تا پشت بنمود این گل زرد
Чу хуршед аз ҳисори лоҷувардӣ
چو خورشید از حصار لاجوردی
Илм зад бар сари девори зардӣ
علم زد بر سر دیوار زردی
Чу султон дар ҳазимати авд май сӯхт
چو سلطان در هزیمت عود میسوخت
Илмро медарид ва чатр ме дӯхт
علَم را میدرید و چتر میدوخت
Аннани як рикобӣ зер ме зад
عنانِ یک رکابی زیر میزد
Ду дастӣ бо фалак шамшер ме зад
دو دستی با فلک شمشیر میزد
Чу оҷизи гашти азин хоки ҷгртоб
چو عاجز گشت ازین خاک جگرتاب
Чу нилӯфари сипари афканд бар об
چو نیلوفر سپر افکند بر آب
Малики зода дар он даҳ хонае хост
ملکزاده در آن دِه خانهای خواست
зи сари мастӣ дар ӯ маҷлис биёрост
ز سرمستی در او مجلس بیاراست
Нишаст он шаб ба нўшонўши ёрон
نشست آن شب به نوشانوش یاران
Сабӯҳӣ кард бо шаби зиндаи дорон
صبوحی کرد با شب زندهداران
Самоъи арғунунӣ гӯш ме кард
سماعِ ارغنونی گوش میکرد
Шароби арғавонӣ нӯш ме кард
شراب ارغوانی نوش میکرد
Суроҳеро з май пар ханда ме дошт
صراحی را ز می پرخنده میداشت
Ба май ҷону ҷаҳонро зинда ме дошт
به می جان و جهان را زنده میداشت
Магар каз тавсанонаши бдлгомӣ
مگر کز توسنانش بدلگامی
Даҳан бар кушта Эй зад субҳ бомай
دهن بر کشتهای زد صبح بامی
Вази ин ғӯрии ғуломӣ низ чун қанд
وز این غوری غلامی نیز چون قند
з ғӯра кард ғорати хӯшае чанд
ز غوره کرد غارت خوشهای چند
Саҳаргаҳи коФтоби олами афрӯз
سحرگه کآفتابِ عالمافروز
Сари шабро ҷудо кард аз тани рӯз
سرِ شب را جدا کرد از تنِ روز
Ниҳод аз ҳавсилаи зоғи сияҳи пар
نهاد از حوصله زاغ سیهپر
Ба зери пари тӯтии хояи зар
به زیر پَرّ طوطی خایهٔ زر
Шаби ангушти сиёҳ аз пушти бардошт
شب اَنگِشت سیاه از پشت برداشت
зи ҳарфи хокёни ангушти бардошт
ز حرف خاکیان انگشت برداشت
Танӣ чанд аз гарони ҷонон ки доне
تنی چند از گرانجانان که دانی
Хабари бурданди сӯии шаҳ наоне
خبر بردند سوی شه نهانی
Ки хусрави дӯш берасмӣ намӯд аст
که خسرو دوش، بیرسمی نمود است
зи шоҳаншаҳ наме тарсад чаҳ савдост
ز شاهنشه نمیترسد چه سود است؟
Малик гуфто намедонам гуноҳаш
ملک گفتا «نمیدانم گناهش»
Бигуфтанд он ки бедодаст роҳаш
بگفتند آن که بیداد است راهش
Самандаши кишти зори сабзро хӯрд
سمندش کشتزارِ سبز را خَورد
Ғуломаши ғӯраи деҳқон таба кард
غلامش غورهٔ دهقان تبه کرد
Шаб аз дарвеши бастади ҷои тангаш
شب از درویش بستد جای تنگش
Ба номаҳрам расед овози чангаш
به نامحرم رسید آواز چنگش
Гар ин бегона Эй кардӣ на фарзанд
گر این بیگانهای کردی نه فرزند
Ббрдии хону монашро худованд
ببردی خان و مانش را خداوند
Занад бар ҳар раҳгии Фсоди сад неш
زند بر هر رگی فصاد صد نیش
Вале дасташ билразад бар раги хеш
ولی دستش بلرزد بر رگ خویش
Малик фармуд то ханҷар кашиданд
ملک فرمود تا خنجر کشیدند
Ткоўри мураккабашро пай буриданд
تکاور مرکبش را پی بریدند
Ғуломашро ба соҳиб ғӯра доданд
غلامش را به صاحب غوره دادند
Гулобиро ба обӣ шӯра доданд
گلابی را به آبی شوره دادند
Дар он хона ки он шаб буд рахташ
در آن خانه که آن شب بود رختش
Ба соҳиб хона бахшиданд тахташ
به صاحبخانه بخشیدند تختش
Пас он гуҳи нохуни чангии шикастанд
پس آن گه ناخن چنگی شکستند
з рӯй чангаш абрешим гусастанд
ز روی چنگش ابریشم گسستند
Сиёсати байн ки мекарданд азин пеш
سیاست بین که میکردند ازین پیش
На бо бегона бо дурдонаи хеш
نه با بیگانه، با دردانهٔ خویش
Кунунгар хӯни сад мискин бирезанд
کنون گر خونِ صد مسکین بریزند
зи банди як қурозаи брнхизнд
ز بند یک قراضه برنخیزند
Куҷои он адл ва он инсоф созӣ
کجا آن عدل و آن انصاف سازی؟
Ки бо фарзанд аз ин сон рафт бозӣ
که با فرزند از اینسان رفت بازی
Ҷаҳони зи оташ парастӣ шуд чунон гарм
جهان ز آتشپرستی شد چنان گرم
Ки бодои зини мусулмонии туро шарм
که بادا زین مسلمانی تو را شرم
Мусулмонем мо ӯ габр ном аст
مسلمانیم ما او گبر نام است
Гар ин габрии мусулмонӣ кадом аст
گر این گبری مسلمانی کدام است؟
Низомӣ бар сари афсонаи шӯи боз
نظامی بر سر افسانه شو باز
Ки мурғи бандро талх омад овоз
که مرغ بند را تلخ آمد آواز