Чу хусрав дид кони хорӣ бар ӯ рафт

چو خسرو دید کآن خواری بر او رفت

Ба кори хештани лухтӣ фурӯ рафт

به کار خویشتن لَختی فرو رفت

Дурусташ шуд ки ҳарч ӯ кард бад кард

درستش شد که هرچ او کرد، بد کرد

Падари подош ӯ бар ҷой худ кард

پدر پاداش او بر جای خود کرد

Ба сар бар зад зи дасти хештани даст

به سر بر زد ز دست خویشتن دست

Ва зон ғами соъатӣ аз пой нанишаст

و زان غم ساعتی از پای ننشست

Шафиъ ангехт перони куҳан ро

شفیع انگیخت پیران کهُن را

Ки назд шаҳ баранд он сарви бен ро

که نزد شه برند آن سرو بُن را

Магари шоҳи он шафоат дар пазирад

مگر شاه آن شفاعت در پذیرد

Гуноҳи рафтаро бар вай нагирад

گناه رفته را بر وی نگیرد

Кафани пӯшеду теғи тези бардошт

کفن پوشید و تیغ تیز برداشت

Ҷаҳони фарёди растохези бардошт

جهان فریاد رستاخیز برداشت

Ба пӯзиши пеш май рафтанди перон

به پوزش پیش می‌رفتند پیران

Пас андари шоҳи зода чун асири ан

پس اندر شاهزاده چون اسیر‌ان

Чу пеш тахт шуд нолид ғами нок

چو پیش تخت شد نالید غمناک

Ба расм муҷримон ғалатед бар хок

به رسمِ مجرمان غلتید بر خاک

Ки шоҳо беш азинм ранҷ манимоӣ

که شاها بیش ازینم رنج منمای

Бузургӣ кун , ба хирадон бар бибахшоӣ

بزرگی کن‌، به خردان بر ببخشای

Бад-ӣни Юсуфи мубини колўдаҳ гург аст

بدین یوسف مبین کآلوده گرگ است

Ки баси хиради сет агар ҷурмаш бузург аст

که بس خُرد‌ست اگر جرمش بزرگ است

Ҳанузам буи шер ояд зи дандон

هنوزم بوی شیر آید ز دندان

Машав дар хӯни ман чун шери хандон

مشو در خون من چون شیر خندان

Аноят кун ки ин саргаштаи фарзанд

عنایت کن که این سرگشته فرزند

Надорад тоқати хашми худованд

ندارد طاقت خشم خداوند

Агар ҷурмӣаст , инак теғу гардан

اگر جرمی است‌، اینک تیغ و گردن

зи ту куштани зи ман таслим кардан

ز تو کشتن ز من تسلیم کردن

Ки барг ҳар ғамӣ дорам дарин роҳ

که برگ هر غمی دارم درین راه

Надорам барги нохушнӯдии шоҳ

ندارم برگِ ناخشنودیِ شاه

Бигуфт ин ва дигар раҳ бар сари хок

بگفت این و دگر ره بر سر خاک

Чу сояи сари ниҳоди он гавҳари пок

چو سایه سر نهاد آن گوهر پاک

Чу диданди он гуруҳи он бурдборӣ

چو دیدند آن گروه، آن بردباری

Ҳама бигиристанд алҳақ ба зорӣ

همه بگریستند الحق به زاری

Вазони гиря ки зорӣ бар ма афтод

وزان گریه که زاری بر مه افتاد

зи гиряҳоиҳоӣ бар шаҳ афтод

ز گریه، های‌هایی بر شه افتاد

Ки тифлии хирад бо он нозанинӣ

که طفلی، خرد با آن نازنینی

Кунад дар кор аз ин сони хурдаи бинӣ

کند در کار از این‌سان خرده‌بینی

Ба фарзандӣ ки давлат бад нахоҳад

به فرزندی که دولت، بَد نخواهد

Ҷузи иқболи падар бо худ нахоҳад

جز اقبال پدر با خود نخواهد

Чаҳ созад бо ту фарзанди т , биандеш

چه سازد با تو فرزند‌ت‌، بیندیش

Ҳамон бинад зи фарзандони пас хеш

همان بیند ز فرزندان پس خویش

Ба нек ва бад машав дар банди фарзанд

به نیک و بد مشو در بند فرزند

Ниёбат худ кунад фарзанди фарзанд

نیابت خود کند فرزند فرزند

Чу ҳурмуз дид кони фарзанди мқбл

چو هرمز دید کآن فرزند مقبل

Мудово ӣ равону миваи дил

مداوا‌ی روان و میوهٔ دل

Бидон фарзонагӣу оҳиста рое аст

بدان فرزانگی و آهسته‌رایی است

Бидонаст ӯ ки он фар худоӣ аст

بدانست او که آن فرّ خدایی است

Сараш бӯседу шафқат беш кардаш

سرش بوسید و شفقت بیش کردش

Вале аҳди сипоҳ хеш кардаш

ولیعهد سپاه خویش کردش

Аз он ҳазрат чу берун рафт хусрав

از آن حضرت چو بیرون رفت خسرو

Ҷаҳон дар малик дод овозаи нав

جهان در ملک داد آوازهٔ نو

Рахши симои адл аз давр ме дод

رُخش سیمای عدل از دور می‌داد

Ҷаҳони дории зи рӯйиш нур ме дод

جهان‌داری ز رویش نور می‌داد