Замин бӯсед шопӯри сухани дон
زمین بوسید شاپور سخندان
Ки доими боди хусрави шоду хандон
که دایم باد خسرو شاد و خندان
Ба чашми неки бинодши нкўхўоаҳ
به چشم نیک بینادش نکوخواه
Мабодои чашми бадро сӯй ӯ роҳ
مبادا چشم بد را سوی او راه
Чу бар шоҳ офарин кард он ҳунарманд
چو بر شاه آفرین کرد آن هنرمند
Ҷавобаш дод ки эй гетии худованд
جوابش داد کای گیتی خداوند
Чу ман нақши қаламро дар кашами ранг
چو من نقش قلم را درکشم رنگ
Кашад Монии қалам дар нақши Аржанг
کشد مانی قلم در نقش ارژنگ
Биҷунбад шахси ковро ман кунам сар
بجنبد شخص کاو را من کُنم سَر
Биппарад мурғи ковро ман кунам пар
بپرد مرغ کاو را من کُنم پَر
Мадор аз ҳеҷ гӯнаи гирд бар дил
مدار از هیچ گونه گَرد بر دل
Ки бошад гирд бар дил , дард бар дил
که باشد گرد بر دل، درد بر دل
Ба чора кардани кори он чунонам
به چاره کردنِ کار آنچنانم
Ки ҳар бечорагиро чора донам
که هر بیچارگی را چاره دانم
Ту хўшдл бошу ҷуз шодӣ миндиш
تو خوشدل باش و جز شادی میندیش
Ки ман як дил гирифтам кор дар пеш
که من یکدل گرفتم کار در پیش
Нагирам дар шудан як лаҳзаи ором
نگیرم در شدن یک لحظه آرام
зи гӯрони так зи мурғон пар кунам вом
ز گوران تک، ز مرغان پر کُنم وام
Нхсбм то нхсбонми сарат ро
نخسبم تا نخسبانم سرت را
Ниёем то наёрам дилбарат ро
نیایم تا نیارم دلبرت را
Чу оташгар з оҳан созад айвон
چو آتش گر ز آهن سازد ایوان
Чу гавҳар гар шавад дар санги пинҳон
چو گوهر گر شود در سنگ پنهان
Бурунаши орм ба неруӣ ва ба найранг
برونْش آرَم به نیروی و به نیرنگ
Чу оташи зи оҳан ва чун гавҳар аз санг
چو آتش ز آهن و چون گوهر از سنگ
Гуҳӣ бо гули гуҳӣ бо хори созам
گهی با گل، گهی با خار سازم
Бубинами кор ва пас бо кори созам
ببینم کار و پس با کار سازم
Агар давлат буд корм ба дасташ
اگر دولت بود کآرم به دستش
Чу давлат худ кунам хусрави парастиш
چو دولت خود کنم خسرو پرستَش
Ва гар донам ки оҷизи гаштам аз кор
و گر دانم که عاجز گشتم از کار
Кунам бории шҳншаҳро хабари дор
کنم باری شهنشه را خبردار
Сухан чун гуфта шуд гӯянда бархест
سخن چون گفته شد، گوینده برخاست
Басӣҷ роҳ кард аз ҳар дарии рост
بسیجِ راه کرد از هر دری راست
Барандаи раҳи биёбон дар биёбон
بُرنده ره بیابان در بیابان
Ба кӯҳистон армн шуд шитобон
به کوهستان اَرمن شد شتابان
Ки он хубон чу анбӯҳ омадандӣ
که آن خوبان چو انبوه آمدندی
Ба тобистон дар он кӯҳ омадандӣ
به تابستان در آن کوه آمدندی
Чу шопӯр омад онҷои сабзаи нав буд
چو شاپور آمد آن جا سبزهٔ نو بود
Раёҳинро шақоӣқи пеши рӯ буд
ریاحین را شقایق پیش رو بود
Гирифтаи сангҳои лоҷувардӣ
گرفته سنگهای لاجوردی
зи кисватҳои гули сурхӣу зардӣ
ز کسوتهای گل، سرخی و زردی
Кашида бар сар ҳар кӯҳсорӣ
کشیده بر سر هر کوهساری
Зумурради гавани бисотии марғзорӣ
زمردگون بساطی مرغزاری
зи
Ҷурми
Кӯҳ то майдони бғро
ز «جِرَّمکوه» تا میدان بغرا
Кашида хати гули тғро ба тғро
کشیده خط گل طغرا به طغرا
Дар он миҳроби кови рукн Ироқ аст
در آن محراب کاو رکن عراق است
Камарбанди сутун аншроқ аст
کمربند ستون انشراق است
зи хоро буд дерӣ сол карда
ز خارا بود دِیری سالکرده
Кишӣшонеи бадв дар солхурда
کشیشانی بدو در سالخورده
Фурӯд омад бидон дайри куҳани сол
فرود آمد بدان دیر کهنسال
Бар он ойин ки бошад расми абдол
بر آن آیین که باشد رسم ابدال
Бадви рҳбони фарҳангӣ чунин гуфт
بدو رهبان فرهنگی چنین گفت
Ба вақти онкии дарҳои дарии сифт
به وقت آن که دُرهای دَری سُفت
Ки зери домани ин дайри ғор ӣ сет
که زیر دامن این دِیر، غاریست
Дарави сангии сияҳи гӯйии савории сет
درو سنگی سیه گویی سواریست
зи дашти Роми гила дар ҳар қиронӣ
ز دشتِ «رمگله» در هر قرانی
Ба гшн ояд ткоўри моддӣоне
به گَشَن آید تکاور مادیانی
зи сад фарсангӣ ояд бар дар ғор
ز صد فرسنگی آید بر در غار
Дар ӯ снбд чу дар сӯрохи худ мор
در او سنبد چو در سوراخ خود مار
Бидон санги сияҳи рағбати намояд
بدان سنگ سیه رغبت نماید
Ба рағбати хештан бар санг сояд
به رغبت خویشتن بر سنگ ساید
Ба фармони худо зу гшн гирад
به فرمان خدا زو گشن گیرد
Худо гуфтӣ шигифтии дили пазирад
خدا گفتی شگفتی دل پذیرد
Ҳрони караи кзони тухмаш буд бор
هر آن کُره کز آن تخمش بوَد بار
зи даврони так баради вази боди рафтор
ز دوران تک بَرَد وز باد رفتار
Чунин гуяд ҳмидўни марди фарҳанг
چنین گوید همیدون، مرد فرهنگ
Ки шабдизи омадаи сет аз насли он санг
که «شبدیز» آمدهست از نسل آن سنگ
Кунун зон дайр агар сангӣ биҷӯе
کنون زان دیر اگر سنگی بجویی
Наёбӣ , гирдбодаши баради гӯйӣ
نیابی، گردبادش بُرد گویی
Вазони курсӣ ки хонанд аншроқш
وزان کرسی که خوانند انشراقش
Сиррии бинии фитодаи зери соқаш
سری بینی فتاده زیر ساقش
Ба мотами дории он кӯҳи гули ранг
به ماتمداریِ آن کوهِ گلرنگ
Сияҳ ҷома нишаста як ҷаҳони санг
سیهجامه نشسته یک جهان سنگ
Ба хашмии комдаҳ бар санглохаш
به خشمی کآمده بر سنگلاخش
Шукуфа вор карда шохи шохаш
شکوفهوار کرده شاخشاخش
Фалак гӯйӣ шуд аз фарёд ӯ маст
فلک گویی شد از فریاد او مست
Ба сангистон ӯ дар шиша бишикаст
به سنگستان او در شیشه بشکست
Худоро гарчи ибратҳост бисёр
خدا را گر چه عبرتهاست بسیار
Қиёматро баси ин ибрати намӯдор
قیامت را بس این عبرت نمودار
Чу андари чорсди сол аз кам ва беш
چو اندر چارصد سال از کم و بیش
Расад кӯҳии чунонро ин чунин пеш
رسد کوهی چنان را این چنین پیش
Ту бар лухтии кулӯхи оби хӯрда
تو بر لختی کلوخِ آب خَورده
Чарое такя ҷовид карда ?
چرایی تکیهٔ جاوید کرده؟
Низомии зини нмт дар достони печ
نظامی زین نمط در داستان پیچ
Ки аз ту нашунаванд ин достони ҳеҷ
که از تو نشنوند این داستان هیچ