Чу бар зад бомдодни бўри гули ранг
چو بر زد بامدادن بور گلرنگ
Ғубори оташин аз наъл бар санг
غبار آتشین از نعل بر سنگ
Кушод аз ганҷ дар ҳар кунҷи роз ӣ
گشاد از گنج در هر کنج رازی
Чу дарёи гашт ҳар кӯҳии тароз ӣ
چو دریا گشت هر کوهی طرازی
Дигар раҳ буд пешини рафтаи шопӯр
دگر ره بود پیشین رفته شاپور
Ба пеши оҳанги он бикри ан чун ҳур
به پیشآهنگ آن بکران چون حور
Ҳамон тимсоли аввал соз карда
همان تمثال اول ساز کرده
Ҳамон коғази баробар боз карда
همان کاغذ برابر باز کرده
Расиданди он батон бо дили навозӣ
رسیدند آن بتان با دلنوازی
Бар он сабза чу гул карданд бозӣ
بر آن سبزه چو گل کردند بازی
Зада бар моҳи ханда , бар қсби роҳ
زده بر ماه خنده، بر قصب راه
Паранд он қсби пӯшон чун моҳ
پرند آن قصبپوشانِ چون ماه
Нишотии ним рағбат ме намуданд
نشاطی نیم رغبت مینمودند
Ба тадриҷи андак андак ме фузуданд
به تدریج اندکاندک میفزودند
Чу дар бозӣ шуданд он лаъибатони боз
چو در بازی شدند آن لعبتان باز
Замона кард лаъибати бозии оғоз
زمانه کرد لعبتبازی آغاز
Дигар бора чу ширини дида бар кард
دگر باره چو شیرین دیده بر کرد
Дар он тимсоли рӯҳонӣ назар кард
در آن تمثال روحانی نظر کرد
Ба парвоз андар омад мурғи ҷонаш
به پرواز اندر آمد مرغ جانش
Фурӯи баст аз сухани гуфтани забонаш
فرو بست از سخن گفتن زبانش
Буд сармастро хобии кифоят
بوَد سرمست را خوابی کفایت
Гули нами дидаро обии кифоят
گل نم دیده را آبی کفایت
Ба ёрони бонг бар зад кин чаҳ ҳоли сет
به یاران بانگ بر زد کاین چه حالست
Ғалат мекард худро кин хаёли сет
غلط میکرد خود را کاین خیالست
Ба сарвӣ зон сеӣ сарв ан бифармуд
به سروی زان سهی سروان بفرمود
Ки он сӯрат биовар назд ман зуд
که آن صورت بیاور نزد من زود
Бирафт он моҳ ва он сӯрат ниҳон кард
برفت آن ماه و آن صورت نهان کرد
Ба гули хуршеди пинҳон чун тавон кард ?
به گِل خورشید پنهان چون توان کرد؟
Бигуфт ин дар парии бармеи кушояд
بگفت این در پری برمیگشاید
Парии зини сони басии бозии намояд
پری زین سان بسی بازی نماید
Вази онҷо рахт барбастанд ҳоле
وز آنجا رخت بربستند حالی
зи гулҳо сабзаро карданд холӣ
ز گلها سبزه را کردند خالی