Баромади ногуҳи он мурғи фусуни соз
برآمد ناگه آن مرغ فسونساز
Ба ойин Муғон бинмуд парвоз
به آیین مغان بنمود پرواز
Чу ширин дид дар симои шопӯр
چو شیرین دید در سیمای شاپور
Нишон ошноӣ додаш аз давр
نشان آشنایی دادش از دور
Ба шопӯри он занн ӯро бад науфтод
به شاپور، آن ظن او را بد نیفتاد
Рақам задгар чаҳ бар коғаз науфтод
رقم زد گر چه بر کاغذ نیفتاد
Ишорат кард кони муғро бихонед
اشارت کرد کآن مغ را بخوانید
Вазин дар қиссае бо ӯ баронед
وزین در قصهای با او برانید
Магар донад ки ин сӯрат чаҳ номаст ?
مگر داند که این صورت چه نام است؟
Чаҳ ойин дораду ҷояш кадомаст ?
چه آیین دارد و جایش کدام است؟
Парасторон ба рафтани роҳи рафтанд
پرستاران به رفتن راه رفتند
Ба кҳбди ҳоли сӯрат боз гуфтанд
به کهبد حال صورت باز گفتند
Фусунии зер лаб мехонд шопӯр
فسونی زیر لب میخواند شاپور
Чу наздикӣ ки аз корӣ буд давр
چو نزدیکی که از کاری بُود دور
Чу пои сайдро дар дом худ дид
چو پای صید را در دام خود دید
Дар он ҷунбиши салоҳи ором худ дид
در آن جنبش، صلاح، آرام خود دید
Ба посух гуфт кин дар сифтанӣ нест
به پاسخ گفت کاین دُر سفتنی نیست
Ва гар ҳаст аз сари по гуфтанӣ нест
و گر هست از سر پا گفتنی نیست
Парасторон бар ширин давиданд
پرستاران برِ شیرین دویدند
Бигуфтанд он чаҳ аз кҳбд шуниданд
بگفتند آن چه از کهبد شنیدند
Чу ширини ин сухани зишони ниўшид
چو شیرین این سخن زیشان نیوشید
зи гармӣ дар ҷигар хунаш Биҷӯшед
ز گرمی در جگر خونش بجوشید
Равона шуд чу симини кӯҳ дар ҳол
روانه شد چو سیمینکوه در حال
Дар афканда ба кӯҳи овози халхол
در افکنده به کوه آوازِ خلخال
Бар шопӯр шуд бесабру сомон
برِ شاپور شد بیصبر و سامان
Ба қомат чун сеӣ сарвии хиромон
به قامت چون سهیسرویِ خرامان
Бару бозу чу булӯрӣни ҳисорӣ
بر و بازو چو بلورین حصاری
Сару гесу чу мшгини навбаҳорӣ
سر و گیسو چو مشگین نوبهاری
Камандӣ карда гесуаш аз тани хеш
کمندی کرده گیسوش از تنِ خویش
Фиканда дар куҷо ? дар гардани хеш
فکنده در کجا؟ در گردن خویش
зи ширини кории он нақши ҷмош
ز شیرینکاریِ آن نقشِ جماش
Фурӯи бастаи забону дасти наққош
فرو بسته زبان و دستِ نقاش
Рух чун лъбтш дар дили навозӣ
رخ چون لعبتش در دلنوازی
Ба лаъибати боз худ мекард бозӣ
به لعبتبازِ خود میکرد بازی
Дилашро барда буд он ҳиндӯии чуст
دلش را برده بود آن هندوی چست
Ба туркии рахти ҳиндӯро ҳамеи ҷуст
به ترکی رخت هندو را همی جست
зи ҳиндӯ ҷустан он тарк тозаш
ز هندو جستنِ آن تُرکتازش
Ҳамаи таркон шудаи ҳиндӯии нозаш
همه ترکان شده هندوی نازش
Ниқоб аз гӯши гавҳаракаши кушода
نقاب از گوش گوهرکش گشاده
Чу гавҳари гӯш бар дарёи ниҳода
چو گوهر گوش بر دریا نهاده
Лабӣ ва сад намаки чашмӣ ва сад ноз
لبی و صد نمک چشمی و صد ناز
Ба расми кҳбдон дар додаш овоз
به رسم کهبدان در دادش آواز
Ки бо ман як замони чашм ошно бош
که با من یک زمان چشم آشنا باش
Макун бегонагии як дам маро бош
مکن بیگانگی یک دم مرا باش
Чу он найранги соз овоз бишунид
چو آن نیرنگساز آواز بشنید
Диранг овардан он ҷо маслиҳат дид
درنگ آوردن آن جا مصلحت دید
Забони дони мардро зон наргиси маст
زباندان، مرد را زان نرگسِ مست
Забонӣ монад ва он дигар шуд аз даст
زبانی ماند و آن دیگر شد از دست
Саноҳои парии рух бар забон ронад
ثناهای پریرخ بر زبان راند
Парӣ бинишаст ва ӯро низ бинишонад
پری بنشست و او را نیز بنشاند
Бпрсидш ки чунӣ вази куҷое ?
بپرسیدش که چونی؟ وز کجایی؟
Ки байнам дар ту ранги ошноӣ
که بینم در تو رنگ آشنایی
Ҷавобаш дод марди кори дида
جوابش داد مرد کار دیده
Ки ҳастам неку бад бисёр дида
که هستم نیک و بد بسیار دیده
Худоӣ аз ҳар нишеб ва ҳар фарозӣ
خدای از هر نشیب و هر فرازی
Напӯшидааст бар ман ҳеҷ розӣ
نپوشیده است بر من هیچ رازی
зи ҳади бохтар то буми ховар
ز حد باختر تا بوم خاور
Ҷаҳонро гаштаам кишвар ба кишвар
جهان را گشتهام کشور به کشور
Замин бигзор каз ма то ба моҳӣ
زمین بگذار کز مه تا به ماهی
Хабар дорам з ҳар маънӣ ки хоҳӣ
خبر دارم ز هر معنی که خواهی
Чу ширин ёфт он густохи рӯе
چو شیرین یافت آن گستاخرویی
Бадви гуфто дар ин сӯрат чаҳ гӯйӣ ?
بدو گفتا در این صورت چه گویی؟
Ба посух гуфт рангомез шопӯр
به پاسخ گفت رنگآمیز شاپور
Ки бод аз рӯй хубати чашми бади давр
که باد از روی خوبت چشم بد دور
Ҳикоятҳои ин сӯрат дароз аст
حکایتهای این صورت دراز است
Вазин сӯрати маро дар парда роз аст
وزین صورت مرا در پرده راز است
Якояк ҳар чаҳ медонам сару пой
یکایک هر چه میدانم سر و پای
Бигӯям бо тугар холӣ буд ҷой
بگویم با تو گر خالی بود جای
Бифармуд он санам то он бутӣ чанд
بفرمود آن صنم تا آن بتی چند
Бенот алнъши вор аз ҳам пароканд
بناتُالنعشوار از هم پراکند
Чу холӣ дид майдони он схндон
چو خالی دید میدان آن سخندان
ДроФкнд аз сухани гӯйӣ ба майдон
درافکند از سخن گویی به میدان
Ки ҳаст ин сӯрати покизаи пайкар
که هست این صورتِ پاکیزهپیکر
Нишони офтоби ҳафт кишвар
نشان آفتابِ هفت کشور
Сикандари мавкибии дорои саворӣ
سکندر موکبی دارا سواری
зи дороу Сикандари ёдгорӣ
ز دارا و سکندر یادگاری
Ба хубяши осмони хуршеди хонда
به خوبیش، آسمان خورشید خوانده
Заминро тухмӣ аз ҷамшеди монда
زمین را تخمی از جمشید مانده
Шҳншаҳи хусрави парвизи комрўз
شهنشه خسروِ پرویز کامروز
Шаҳаншоҳӣ бадв гашта сети пирӯз
شهنشاهی بدو گشتهست پیروز
Вазин шеваи суханҳоӣ барангехт
وزین شیوه سخنهایی برانگیخت
Ки аз ҷони парварӣ бо ҷон даромехт
که از جانپروری با جان درآمیخت
Сухан мегуфту ширин ҳуш дода
سخن میگفت و شیرین هوش داده
Бидон гуфтори ширин гӯш дода
بدان گفتار، شیرین گوش داده
Ба ҳар нукта фурӯ мешуд замонӣ
به هر نکته فرو میشد زمانی
Дигар раҳи боз май ҷусташи нишоне
دگر ره باز میجستش نشانی
Суханро зери парда ранг ме дод
سخن را زیر پرده رنگ میداد
Ҷигар мехӯрду лаъл аз санг ме дод
جگر میخورد و لعل از سنگ میداد
Азуи шопӯри дигар роз нанаҳуфт
ازو شاپور دیگر راز ننهفت
Суханро ошкоро кард ва пас гуфт
سخن را آشکارا کرد و پس گفت
Парии руъёи ниҳон май дории асрор !
پریرویا! نهان میداری اسرار
Сухан дар шиша май гӯйии парии вор !
سخن در شیشه میگویی پریوار!
Чаро чун гули занӣ дар пӯсти ханда ?
چرا چون گل زنی در پوست خنده؟
Сухан бояд чу шукри пӯсти канда
سخن باید چو شکر پوست کنده
Чу май хоҳӣ ки ёбӣ рӯй дармон
چو میخواهی که یابی روی درمان
Макун дард аз табиби хеши пинҳон
مکن درد از طبیب خویش پنهان
Бути занҷири мӯӣ аз гуфтан ӯ
بت زنجیر موی از گفتن او
Барошуфт эй хушо ошФтн ӯ
برآشفت ای خوشا آشفتن او
Вале чун ишқи домани гир будаш
ولی چون عشق دامنگیر بودش
Дигар бор аз раҳ узр озмудаш
دگر بار از ره عذر آزمودش
Ҳарифӣ ҷинс диду хонаи холӣ
حریفی جنس دید و خانه خالی
Тибқи пӯш аз тибқи бардошти ҳоле
طبقپوش از طبق برداشت حالی
Ба густохӣ бар шопӯр бинишаст
به گستاخی برِ شاپور بنشست
Дар танги шукрро меҳр бишикаст
در تَنگِ شکر را مُهر بشکست
Ки эй кҳбд ба ҳақи кирдигорат
که ای کهبد به حق کردگارت
Ки эмин кун маро дар зинҳорат
که ایمن کن مرا در زینهارت
Ба ҳукми он ки баси шӯридаи кори м
به حکم آن که بس شوریدهکارم
Чу зулфи худ дилӣ шӯрида дорам
چو زلف خود دلی شوریده دارم
Дар ин сӯрат бидон сони меҳри бастам
در این صورت بدانسان مِهر بستم
Ки гӯйии рӯзу шаби сӯрати пурситам
که گویی روز و شب صورت پرستم
Ба кори ои андарин корам ба як чиз
به کار آی اندرین کارم به یک چیز
Ки рӯзии ман ба кор оем туро низ
که روزی من به کار آیم تو را نیز
Чу ман дар гӯш ту пардохтам роз
چو من در گوش تو پرداختم راز
Ту низ ар нуктае дорӣ дар андоз
تو نیز ار نکتهای داری در انداز
Фусунгар дар ҳадиси чораи ҷӯӣ
فسونگر در حدیث چارهجویی
Фусунӣ ба надид аз рости гӯйӣ
فسونی به ندید از راستگویی
Чу ёраи дасти бӯсӣ райш афтод
چو یاره دستبوسی رایش افتاد
Чу халхоли зари андар поиш афтод
چو خلخال زر اندر پایش افتاد
Ба сад савганд гуфт эй шамъи ёрон
به صد سوگند گفت ای شمع یاران
Сазои тахту фахри тоҷдорон
سزای تخت و فخر تاجداران
зи шаби бадхоҳи ту торики дайн тар
ز شب بدخواه تو تاریک دینتر
зи моҳи нави дилати борӣки байн тар
ز ماه نو دلت باریک بینتر
Ба ҳақи он ки дар зинҳор ӯем
به حق آن که در زنهار اویم
Ки чун зинҳор додӣ рост гӯям
که چون زنهار دادی راست گویم
Ман он сӯрати гарм каз нақши паргор
من آن صورتگرم کز نقش پرگار
з хусрав кардам ин сӯрати намӯдор
ز خسرو کردم این صورت نمودار
Ҳар он сӯрат ки сӯрат гар нагорд
هر آن صورت که صورتگر نگارد
Нишон дорад валикин ҷон надорад
نشان دارد ولیکن جان ندارد
Марои сӯрат гарӣ омӯхта сетанд
مرا صورتگری آموختهستند
Қабои ҷон дигар ҷо дӯхта сетанд
قبای جان دگر جا دوختهستند
Чу ту бар сӯрати хусрави чунинӣ
چو تو بر صورت خسرو چنینی
Бибин то чун буд ковро бибинӣ !
ببین تا چون بود کاو را ببینی!
Ҷаҳонии бинӣ аз нури офарӣда
جهانی بینی از نور آفریده
Ҷаҳони нодида аммо нури дида
جهان نادیده اما نور دیده
Шигарфии чобукии чустии далерӣ
شگرفی، چابکی، چستی، دلیری
Ба меҳри оҳӯ , ба кӣнаи тунди ширӣ
به مهر، آهو، به کینه، تند شیری
Гулӣ беофат бод хазоне
گلی بیآفتِ باد خزانی
Баҳории тоза бар шохи ҷавонӣ
بهاری تازه بر شاخ جوانی
Ҳанузаш гирди гули норустаи шамшод
هنوزش گرد گل نارسته شمشاد
зи сӯсани сарв ӯ чун сӯсани озод
ز سوسن سرو او چون سوسن آزاد
Ҳанузаш пари иғлқ дар уқоб аст
هنوزش پرّ یغلق در عقاب است
Ҳанузаш барги нилӯфар дар об аст
هنوزش برگ نیلوفر در آب است
Ҳанузаш офтоб аз абр пок аст
هنوزش آفتاب از ابر پاک است
зи абру офтоб ӯро чаҳ бокаст ?
ز ابر و آفتاب او را چه باک است؟
Ба як буи аз Ирами сад дар кушода
به یک بوی از ارم صد در گشاده
Ба дӯзахи моҳро ду рухи ниҳода
به دو رخ ماه را دو رخ نهاده
Бар адҳами зин наад рустам ниҳод аст
بر ادهم زین نهد رستم نهاد است
Ба мехӯрдан нишинад киқбод аст
به می خوردن نشیند کیقباد است
Шабии кови ганҷи бахшеро диҳад дод
شبی کاو گنج بخشی را دهد داد
Кулоҳи ганҷи қорунро баради бод
کلاهِ گنجِ قارون را برَد باد
Сухан гуяд , дар аз марҷони برارد
سخن گوید، دُر از مرجان برآرد
Занад шамшер , шер аз ҷони برارد
زند شمشیر، شیر از جان برآرد
Чу дар ҷунбад рикоби қутби вораш
چو در جنبد رکاب قطبوارش
Аннан дуздӣ кунад бод аз ғубораш
عناندزدی کند باد از غبارش
Насаби гӯйӣ ? ба номи эзади зи ҷамшед
نسب گویی؟ به نام ایزد ز جمشید
Ҳасби пурсӣ ? ба ҳамдолла чу хуршед
حسب پرسی؟ به حمدالله چو خورشید
Ҷаҳон бо мавкибаши раҳ танг дорад
جهان با موکبش ره تنگ دارد
Илми болои ҳафт авранг дорад
علَم بالای هفت اورنگ دارد
Чу зар бахшад , шутур бояд ба фарсанг
چو زر بخشد، شتر باید به فرسنگ
Чу вақт оҳан ояд вой бар санг
چو وقتِ آهن آید وای بر سنگ
Чу дорад дашнаи пӯлодро пос
چو دارد دشنهٔ پولاد را پاس
Бснбонди зира вар бошад алмос
بسنباند زره ور باشد الماس
Чу бошад навбати шамширбозӣ
چو باشد نوبت شمشیربازی
Хатибонро диҳад шамшери ғозӣ
خطیبان را دهد شمشیر غازی
Қадами гоҳаши заминро хаста дорад
قدمگاهش زمین را خسته دارد
Шитобаши чархро оҳиста дорад
شتابش چرخ را آهسته دارد
Фалак бо ӯ ба майдон кунад шамшер
فلک با او به میدان کنْدشمشیر
Ба гаштан низ гуҳи болоу гуҳи зер
به گشتن نیز گه بالا و گه زیر
Ҷамолашро ки базми оро ӣ ид аст
جمالش را که بزمآرای عید است
Ҳунари аслӣу зебоӣ мазид аст
هنر اصلی و زیبایی مزید است
Ба иқболаши дил истиқбол дорад
به اقبالش، دل، استقبال دارد
Чу ҳаст иқболи кор иқбол дорад
چو هست اقبال کار اقبال دارد
Бад-ӣни фару ҷамоли он олами афрӯз
بدین فرّ و جمال، آن عالمافروز
Ҳавои ишқ ту дорад шабу рӯз
هوای عشق تو دارد شب و روز
Хаёлатро шабӣ дар хоби дидаи сет
خیالت را شبی در خواب دیدهست
Аз он шаби ақлу ҳуш аз ваии рамидаи сет
از آن شب عقل و هوش از وی رمیدهست
На май нӯшад на бо кас ҷом гирад
نه می نوشد نه با کس جام گیرد
На шаб хусбад на рӯз ором гирад
نه شب خسبد نه روز آرام گیرد
Ба ҷуз ширин нахоҳад ҳам нафас ро
به جز شیرین نخواهد همنفس را
Бад-ӣни талхии мабодои айши кас ро
بدین تلخی مبادا عیش کس را
Марои қосиди бад-ӣн хизмат фиристод
مرا قاصد بدین خدمت فرستاد
Ту донеи нек ва бад кардам туро ёд
تو دانی نیک و بد کردم تو را یاد
Аз ин дар гӯнаи гӯна дар ҳамеи сифт
از این دَر گونهگونه دُر همی سفت
Сухани чандон ки медонист ме гуфт
سخن چندان که میدانست میگفت
Вази он ширини сухани ширини мадҳуш
وز آن شیرینسخن، شیرینِ مدهوش
Ҳаме хӯрд он суханҳо хуштар аз нӯш
همی خورد آن سخنها خوشتر از نوش
Бидон омад ки сад бор уфтад аз пой
بدان آمد که صد بار افتد از پای
Ба санъат хештан медошт бар ҷой
به صنعت خویشتن میداشت بر جای
Замонӣ буд ва гуфт эй марди ҳушёр
زمانی بود و گفت ای مرد هشیار
Чаҳ май доне кунун тадбири ин кор ?
چه میدانی کنون تدبیر این کار؟
Бадв шопӯр гуфт эй рашки хуршед
بدو شاپور گفت ای رشکِ خورشید
Дилати осӯдаи боду умри ҷовид
دلت آسوده باد و عمر جاوید
Савоб он шуд ки нагушойӣ ба каси роз
صواب آن شد که نگشایی به کس راز
Кунӣ фардои сӯии нахҷӣри парвоз
کنی فردا سوی نخجیر پرواز
Чу мардон бар нишин бар пушти шабдиз
چو مردان برنشین بر پشت شبدیز
Ба нахҷӣри ой ва аз нахҷӣр бигурез
به نخجیر آی و از نخجیر بگریز
На хоҳад каси туро доман кашӣдан
نه خواهد کس تو را دامن کشیدن
На дар шабдизи шаби рангӣ расӣдан
نه در شبدیز شبرنگی رسیدن
Ту чун сайёра май шӯи майл дар майл
تو چون سیاره میشو میل در میل
Ман оемгар тавонам худ ба таъҷил
من آیم گر توانم خود به تعجیل
Яке ангуштарӣ аз дасти хусрав
یکی انگشتری از دست خسرو
Бадв биспурад ки ин бар гир ва май рӯ
بدو بسپرد که این بر گیر و میرو
Агар дар роҳи бинии шоҳи нав ро
اگر در راه بینی شاه نو را
Ба шоҳ нав намой ин моҳи нав ро
به شاه نو نمای این ماه نو را
Самандашро ба заррини наъли ёбӣ
سمندش را به زریننعل یابی
зи сар то пои либосаши лаъли ёбӣ
ز سر تا پا لباسش لعل یابی
Каллаи лаълу қабои лаълу камари лаъл
کله لعل و قبا لعل و کمر لعل
Рахши ҳам лаъли бинии лаъл дар лаъл
رخش هم لعل بینی لعل در لعل
Ва гарна аз мдоин роҳ ме пресс
و گرنه از مداین راه میپرس
Раҳи мшгўӣ шоҳаншоҳ ме пресс
ره مشگوی شاهنشاه میپرس
Чу раҳи ёбӣ ба ақсои мдоин
چو ره یابی به اقصای مداین
Равони бинии хзоин бар хзоин
روان بینی خزاین بر خزاین
Маликро ҳаст мшгўиӣ чу Фархор
ملک را هست مشگویی چو فرخار
Дар он мшгўи книзоннд бисёр
در آن مشگو کنیزانند بسیار
Бидон мшгўии машки огӣни фурӯди ой
بدان مشگوی مشکآگین فرود آی
Канизонро нигин шоҳ бинмоӣ
کنیزان را نگین شاه بنمای
Дар он гулшан чу сарв озод ме бош
در آن گلشن چو سرو آزاد میباش
Чу шохи миватар шод ме бош
چو شاخ میوهٔ تر شاد میباش
Тамошои ҷамол шоҳ ме кун
تماشای جمال شاه میکن
Муродатро ҳисоби он гоҳ ме кун
مرادت را حساب آن گاه میکن
Вагар ман бо туам чун соя бо тоҷ
و گر من با توام چون سایه با تاج
Бад-ӣни андарз роят нест муҳтоҷ
بدین اندرز رایت نیست محتاج
Чу аз гуфтан фароғат ёфт шопӯр
چو از گفتن فراغت یافت شاپور
Дамаш дар ма гирифту ҳила дар ҳур
دمش در مه گرفت و حیله در حور
Аз он ҷо рафт ҷону дили пари умед
از آن جا رفت جان و دل پر امّید
Бимонад он моҳро танҳо чу хуршед
بماند آن ماه را تنها چو خورشید
Давиданд он шигарфони сӯии ширин
دویدند آن شگرفان سوی شیرین
Бенот алнъшро карданд парвин
بناتالنعش را کردند پروین
Бифармуд ахтаронро моҳи тобон
بفرمود اختران را ماه تابان
Каз он манзил шаванд он шаби шитобон
کز آن منزل شوند آن شب شتابان
Ба наъл тозён кӯҳи пайкар
به نعل تازیانِ کوهپیکر
Кунанд он кӯҳро чун кони гавҳар
کنند آن کوه را چون کان گوهر
Равон карданд маҳди он дили навозон
روان کردند مهد آن دلنوازان
Чу маи тобон ва чу хуршед тозон
چو مه تابان و چو خورشید تازان
Сухани гӯйони сухани гӯйони ҳамаи роҳ
سخنگویان سخنگویان همه راه
Ба сари бурданди раҳро то ватани гоҳ
به سر بردند ره را تا وطن گاه
Аз он рафтан бар осуданд як чанд
از آن رفتن بر آسودند یک چند
Дили ширини фурӯи монда дар он банд
دل شیرین فرو مانده در آن بند
Шабӣ каз шаби ҷаҳони пар дӯд карданд
شبی کز شب جهان پر دود کردند
Ҷаҳонро дида хоб олуд карданд
جهان را دیده خوابآلود کردند
Паранд сабз бар хуршеди бастанд
پرند سبز بر خورشید بستند
Гулиро дар миёни беди бастанд
گلی را در میان بید بستند
Ба бонӯ гуфт ширини к-эии ҷаҳони гир
به بانو گفت شیرین کای جهانگیر
Бурун хоҳам шудани фардо ба нахҷӣр
برون خواهم شدن فردا به نخجیر
Яке фардо бифармо эй худованд
یکی فردا بفرما ای خداوند
Ки то шабдизро бигушоем аз банд
که تا شبدیز را بگشایم از بند
Бар ӯ биншинаму саҳрои навардам
بر او بنشینم و صحرا نوردم
Шабонгаҳи сӯии хизмати бози гирдам
شبانگه سوی خدمت باز گردم
Маин бонӯ ҷавобаш дод к-эии моҳ
مهینبانو جوابش داد کای ماه
Ба ҷои мураккабии сад малик дар хоҳ
به جای مرکبی صد ملک در خواه
Ба ҳукми он ки ин шаби ранги шабдиз
به حکمِ آن که این شبرنگ شبدیز
Ба гоҳи пўиаҳи бас тундасту баси тез
به گاه پویه بس تند است و بس تیز
Чу раъд тунд бошад дар ғридн
چو رعد تند باشد در غریدن
Чу бод тез бошад дар вазидан
چو باد تیز باشد در وزیدن
Мабодо каз сари тундӣу тезӣ
مبادا کز سر تندی و تیزی
Кунад дар зери оби оташи ситезӣ
کند در زیر آب آتش ستیزی
Вагар бар ваии нишастан ногузир аст
و گر بر وی نشستن ناگزیر است
На шаби зеботар аз бадар мунир аст
نه شب زیباتر از بدر منیر است
Лагоми паҳливонӣ бар сараш кун
لگام پهلوانی بر سرش کن
Ба зери худ риёзат парвариш кун
به زیر خود ریاضتپرورَش کن
Рухи гули чеҳра чун гули барги бшгФт
رخِ گلچهره چون گلبرگ بشگفت
Замин бӯсед ва хизмат кард ва хуш хуфт
زمین بوسید و خدمت کرد و خوش خفت