Фалак чун корсозиҳо намояд

فلک چون کار سازی‌ها نماید

Нахуст аз пардаи бозиҳо намояд

نخست از پرده بازی‌ها نماید

Ба деҳқонӣ чу ганҷӣ дод хоҳад

به دهقانی چو گنجی داد خواهد

Нахуст аз ранҷи барадаш ёд хоҳад

نخست از رنج‌بُردش یاد خواهد

Агар хору хск дар раҳ намонад

اگر خار و خسک در ره نمانَد

Гулу шамшодро қимат ки донад

گل و شمشاد را قیمت که داند‌؟

Бибояд доғи даврии рўзкӣ чанд

بباید داغ دوری روزکی چند

Пас аз даврӣ хуш ояд меҳру пайванд

پس از دوری خوش آید مهر و پیوند

Чу ширин аз бар хусрав ҷудо шуд

چو شیرین از بَرِ خسرو جدا شد

зи наздикӣ ба даврӣ мубтало шуд

ز نزدیکی به دوری مبتلا شد

Ба пурсиши пурсиш аз даргоҳи парвиз

به پرسش پرسش از درگاه پرویز

Ба мшгўӣ мдоин ронад шабдиз

به مشگوی مداین راند شبدیز

Ба ойини арӯсии шӯии ҷуста

به آیین عروسی شوی جسته

Вази ойини арӯсӣ рӯй шаста

وز آیین عروسی روی شسته

Фурӯд омад рақибонро нишон дод

فرود آمد رقیبان را نشان داد

Дарун шуд боғро сарв равон дод

درون شد‌، باغ را سرو روان داد

Чу диданди он шкрФон рӯй ширин

چو دیدند آن شگرفان روی شیرین

Гузиданд аз ҳасади лабҳои зерин

گَزیدند از حسد لب‌های زیرین

Ба расми хусравии бнўохтндш

به رسم خسروی بنواختندش

зи хусрави ҳеҷ вои ншнохтндш

ز خسرو هیچ وا نشناختندش

Ҳаме гуфтанд хусрав бо никуӣ

همی‌گفتند خسرو با نکویی

Ба оташ хостан рафтааст гӯйӣ

به آتش خواستن رفته‌ست گویی

Биоварад оташӣ чун субҳи дили каш

بیاورْد آتشی‌، چون صبح دل‌کش

Вази он оташ ба дилҳо дар зад оташ

وز آن آتش به دل‌ها در‌زد آتش

Пас он гуҳи ҳол ӯ дидан гирифтанд

پس آن‌گه حال او دیدن گرفتند

Нишонаши боз пурсидан гирифтанд

نشانش باز پرسیدن گرفتند

Ки чунӣ вази куҷое ва чаҳ номӣ

که چونی وز کجایی وز چه نامی‌؟

Чаҳ аслӣ ва чаҳ мурғии ваз чаҳ домӣ

چه اصلی و چه مرغی‌؟ وز چه دامی‌؟

Парии рухи зон батон парҳез ме кард

پری‌رخ زآن بتان پرهیز می‌کرد

Дурӯғӣ чандро сар тез ме кард

دروغی چند را سر تیز می‌کرد

Ки шарҳи ҳоли ман лухтӣ дароз аст

که شرح حال من لَختی دراز است

Ба ҳозири гаштани хусрав ниёз аст

به حاضر گشتن خسرو نیاز است

Чу хусрав дар шабистон ояд аз роҳ

چو خسرو در شبستان آید از راه

Шуморо худ кунад зини қиссаи огоҳ

شما را خود کند زین قصه آگاه

Валек ин асбро доред бе ранҷ

ولیک این اسب را دارید بی‌رنج

Ки ҳаст ин асбро қимати басии ганҷ

که هست این اسب را قیمت بسی گنج

Чу бар гуфт ин сухани меҳмони танноз

چو بر گفت این سخن مهمانِ طناز

Нишонданд он канизонаш ба сад ноз

نشاندند آن کنیزانش به صد ناز

Фишонданд оби гул бар чеҳраи моҳ

فشاندند آب گُل بر چهره ماه

Бибастанд асбро бар охури шоҳ

ببستند اسب را بر آخور شاه

Дигаргун зеварӣ карданд созиш

دگرگون زیوری کردند سازش

з дар бастанд бар дебои тарозаш

ز در بستند بر دیبا طراز‌ش

Гули васлаш ба боғи ваъдаи бшгФт

گل وصلش به باغ وعده بشگفت

Фурӯ осуду эмини гашт ва хуш хуфт

فرو آسود و ایمن گشت و خوش خُفت

Рақибоне ки мшкў доштандӣ

رقیبانی که مشکو داشتندی

Шакарлабро канизи ангоштндӣ

شکرلَب را کنیز انگاشتندی

Шакарлаб бо канизон низ ме сохт

شکرلَب با کنیزان نیز می‌ساخت

Канизона бадишон нарад май бохт

کنیزانه بدیشان نَرد می‌باخت