Чу хусрав давр шуд зони чашмаи об
چو خسرو دور شد زآن چشمهٔ آب
зи чашми оби резиш давр шуд хоб
ز چشم آبریزش دور شد خواب
Ба ҳар манзил каз он ҷои давртар гашт
به هر منزل کز آن جا دورتر گشت
зи навмидии дилаши ранҷуртар гашт
ز نومیدی دلش رنجورتر گشت
Дигар раҳ шодмон мешуд ба умед
دگر ره شادمان میشد به امّید
Ки брномд ҳануз аз кӯҳи хуршед
که برنآمد هنوز از کوه خورشید
Чу ман зини раҳ ба машриқ май шитобам
چو من زین ره به مشرق میشتابم
Магари хуршеди равшанро биёбам
مگر خورشید روشن را بیابم
Чу гул бар марзи кӯҳистон гузар кард
چو گل بر مرز کوهستان گذر کرد
Насимаши марзбононро хабар кард
نسیمش مرزبانان را خبر کرد
Амали дорон баробар ме давиданд
عملداران برابر میدویدند
Зару дебо ба хизмат ме кашиданд
زر و دیبا به خدمت میکشیدند
Бутоне дид базми афрӯзу дили банд
بتانی دید بزمافروز و دلبند
Ба равшан рӯй хусрави орзӯманд
به روشنروی خسرو آرزومند
Хуш омад бо батон пайвандаши он ҷо
خوش آمد با بتان پیوندش آن جا
Мақом афтод рӯзӣ чандаш он ҷо
مقام افتاد روزی چندش آن جا
Аз он ҷои сӯии мўқони сар ба дар кард
از آن جا سوی موقان سر به در کرد
зи мўқони сӯии бохрзон гузар кард
ز موقان سوی باخرزان گذر کرد
Маин бонӯ чу зини ҳолат хабар ёфт
مهینبانو چو زین حالت خبر یافت
Ба хизмат кардан шоҳона бишитофт
به خدمت کردن شاهانه بشتافت
Ба истиқбол шоҳ оварад парвоз
به استقبال شاه آورد پرواز
Сипоҳии сохта бо барг ва бо соз
سپاهی ساخته با برگ و با ساز
Гиромӣ назулҳои хусравона
گرامی نزلهای خسروانه
Фиристод аз адаби сӯии хазона
فرستاد از ادب سوی خزانه
зи дебоу ғулому гавҳару ганҷ
ز دیبا و غلام و گوهر و گنج
Дабиронро қалам дар хат шуд аз ранҷ
دبیران را قلم در خط شد از رنج
Фурӯд омад ба даргоҳи ҷаҳони дор
فرود آمد به درگاه جهاندار
Ҷаҳони дораш навозиш кард бисёр
جهاندارش نوازش کرد بسیار
Бзири тахти шаҳ курсӣ ниҳоданд
بزیر تخت شه کرسی نهادند
Нишаст ӯй ва дигар қавм истоданд
نشست اوی و دگر قوم ایستادند
Шҳншаҳ боз пурседаш ки чунӣ ?
شهنشه باز پرسیدش که چونی؟
Ки бодати нав ба нави айшии фузӯнӣ
که بادت نو به نو عیشی فزونی
Ба меҳмонят оварадам гаронӣ
به مهمانیت آوردم گرانی
Мабодат дарди сари зини миҳмонӣ
مبادت درد سر زین میهمانی
Маин бонӯ чу дид он дили навозӣ
مهینبانو چو دید آن دلنوازی
з хизмат дод худро сарфарозӣ
ز خدمت داد خود را سرفرازی
Нафас бикшод чун боди саҳаргоҳ
نفس بگشاد چون باد سحرگاه
Фурӯ хонд офаринҳо дар хури шоҳ
فرو خواند آفرینها در خور شاه
Бидон толеъ ки пушташро қавӣ кард
بدان طالع که پشتش را قوی کرد
Паноҳаши боргоҳ хусравӣ кард
پناهش بارگاهِ خسروی کرد
Яке ҳафта ба навбати гоҳи хусрав
یکی هفته به نوبتگاه خسرو
Равон мекард ҳар дами тӯҳфаи нав
روان میکرد هر دم تحفهای نو
Пас аз як ҳафтаи рӯзии кони чунон рӯз
پس از یک هفته روزی کآن چنان روز
Надидааст офтоби олами афрӯз
ندیده است آفتاب عالمافروز
Ба сарсабзӣ нишаста шоҳ бар тахт
به سرسبزی نشسته شاه بر تخت
Чу султонӣ ки бошад чокараши бахт
چو سلطانی که باشد چاکرش بخت
зи мрзнгўши хати нави дамида
ز مرزنگوش خط نو دمیده
Басии дилро чу турраи сари бурӣда
بسی دل را چو طره سر بریده
Бисоти шаҳи зи яғмоеи ғуломон
بساط شه ز یغمایی غلامان
Чу боғии пари сеӣ сарви хиромон
چو باغی پر سهی سرو خرامان
Ба ҷӯш омад сухан дар ком ҳар кас
به جوش آمد سخن در کام هر کس
Ба мавлое бар омад ном ҳар кас
به مولایی بر آمد نام هر کس
Ба ромиши сохтан бедафъ шуд кор
به رامش ساختن بیدفع شد کار
Ба ҳоҷат хостан берафъ шуд ёр
به حاجت خواستن بیرفع شد یار
Маин бонӯ замин бӯсед ва бар ҷуст
مهینبانو زمین بوسید و بر جست
Ба хусрав гуфт моро ҳоҷатӣ ҳаст
به خسرو گفت ما را حاجتی هست
Ки доролмлки брдъро навозӣ
که دارالملک بردع را نوازی
Зимистонӣ дар онҷои айш созӣ
زمستانی در آنجا عیش سازی
Ҳавои гарм сайраст он тараф ро
هوای گرمسیر است آن طرف را
Фарохиҳо буд обу алаф ро
فراخیها بود آب و علف را
Иҷобат кард хусрав гуфт бархез
اجابت کرد خسرو گفت برخیز
Ту май рӯи комдми ман бар асар низ
تو میرو کآمدم من بر اثر نیز
Сипедаи дами зи лашгаргоҳи хусрав
سپیده دم ز لشگرگاه خسرو
Сӯии боғ сипед омад рўорў
سوی باغ سپید آمد روارو
Ватани хуш буд рахт онҷо кашиданд
وطن خوش بود رخت آنجا کشیدند
Маликро тоҷу тахт онҷо кашиданд
ملک را تاج و تخت آنجا کشیدند
з ҳар сӯи хайма ҳо карданд бар пой
ز هر سو خیمهها کردند بر پای
Гирифтанд аз ҳаволӣ ҳар касе ҷой
گرفتند از حوالی هر کسی جای
Маин бонӯ ба даргоҳи ҷаҳони гир
مهینبانو به درگاه جهانگیر
Накард аз шарти хизмати ҳеҷ тақсир
نکرد از شرط خدمت هیچ تقصیر
Шаҳи онҷои рӯзу шаби ъушрат ҳаме кард
شه آنجا روز و شب عشرت همیکرد
Май талху ғами ширин ҳаме хӯрд
می تلخ و غم شیرین همیخورد