Худоё чун гули моро сириштӣ

خدایا چون گِلِ ما را سرشتی

Васиқати номае бар мо навиштӣ

وثیقت‌نامه‌ای بر ما نوشتی

Ба мо бар хизмати худ арз кардӣ

به ما بر خدمت‌ِ خود عرض کردی

Ҷазои он ба худ бар фарз кардӣ

جزای آن به خود بر، فرض کردی

Чу мо бо заъфи худ дарбанди онем

چو ما با ضعف خود در بند آنیم

Ки бигзорем хизмат то тавонем

که بگذاریم خدمت تا توانیم

Ту бо чандон аноятҳо ки дорӣ

تو با چندان عنایت‌ها که داری

Заъифонро куҷои зойеъ гузорӣ

ضعیفان را کجا ضایع گذاری؟

Бад-ӣни умедҳои шох дар шох

بدین امّید‌های شاخ در شاخ

Карамҳои ту моро кард густох

کرم‌های تو ما را کرد گستاخ

Вагарнаи мо кадомин хок бошем

وگرنه ما کدامین خاک باشیم

Ки аз девори ту рангӣ тарошем

که از دیوار تو رنگی تراشیم؟

Халосии даҳ ки рӯй аз худ битобем

خلاصی ده که روی از خود بتابیم

Ба хизмат карданат тавфиқ ёбем

به خدمت کردنت توفیق یابیم

зи мо худ хидматӣ шоиста ноед

ز ما خود خدمتی شایسته ناید

Ки шодравони иззатро бшоид

که شادُروان‌ِ عزّت را بشاید

Вале чун бандагии мони гӯша гир аст

ولی چون بندگی‌مان گوشه‌گیر است

зи хизмати бандагонро ногузир аст

ز خدمت بندگان را ناگزیر است

Агар хоҳӣ ба мо хат дар кашӣдан

اگر خواهی به ما خط در کشیدن

зи фармонат ки ёрад сар кашӣдан ?

ز فرمانت که یارد سر کشیدن‌؟

Вагар гардии зи муштии хоки хушнӯд

و گر گردی ز مشتی خاک خشنود

Туро набӯд зиён , моро буд суд

تو را نبْوَد زیان‌، ما را بود سود

Дар он соъат ки мо монему ҳўиӣ

در آن ساعت که ما مانیم و هویی

зи бахшоиш фурӯ магузор мӯе

ز بخشایش فرو مگذار مویی

Биёмурз аз атои хеши мо ро

بیامرز از عطای خویش ما را

Каромат кун лақо ӣ хеши мо ро

کرامت کن لقا‌ی خویش ما را

Ман он хокам ки мағзи м дона туаст

من آن خاکم که مغز‌م دانهٔ توست

Бад-ӣни шамъии дилам парвона туаст

بدین شمعی دلم پروانهٔ توست

Туе ки аввали зи хоками офаридӣ

تویی که‌اوَّل ز خاکم آفریدی

Ба фазлами зи офариниши баргузедӣ

به فضلم ز‌آفرینش برگزیدی

Чу рӯй афрӯхтӣ чашмам барафрӯз

چو روی افروختی، چشمم برافروز

Чу неъмат додӣам шукрам дар омӯз

چو نعمت دادی‌ام، شکرم در آموز

Ба сахтии сабри даҳ , то пой дорам

به سختی صبر ده، تا پای دارم

Дар осонӣ макун Фрмўши корам

در آسانی مکن فرموش کارم

Шносо кун ба ҳикматҳои хешам

شناسا کن به حکمت‌های خویشم

Барафкан бурқаъи ғифлати зи пешам

برافکن برقع غفلت ز پیشم

Ҳидоятро зи ман парвози мисатон

هدایت را ز من پرواز مستان

Чу аввал додӣ охири бози мисатон

چو اول دادی آخر باز مستان

Ба тақсир ӣ ки аз ҳад беш кардам

به تقصیر‌ی که از حد بیش کردم

Хиҷолатро шафиъ хеш кардам

خجالت را شفیع خویش کردم

Ба ҳар саҳв ӣ ки дар гуфтор м уфтад

به هر سهو‌ی که در گفتار‌م افتد

Қалами даракаши казин бисёрам уфтад

قلم درکش، کزین بسیارم افتد

Раҳе дорам ба ҳафтод ва ду ҳанҷор

رهی دارم به هفتادو‌دو هنجار

Аз он , як раҳи гул ва ҳафтод ва ду хор

از آن‌، یک ره گُل و هفتادودو خار

Ъқидмро дар он раҳи каши иморӣ

عقیدم را در آن ره کش عماری

Ки ҳаст он роҳ , роҳи растгорӣ

که هست آن راه‌، راه رستگاری

Туро ҷӯям з ҳар нақшӣ ки донам

تو را جویم ز هر نقشی که دانم

Ту мақсӯд ӣ з ҳар ҳарфӣ ки хонам

تو مقصود‌ی ز هر حرفی که خوانم

з саргардонӣ туаст ин ки пайваст

ز سرگردانی توست این که پیوست

Ба ҳар ноаҳлу аҳлӣ май занами даст

به هر نااهل و اهلی می‌زنم دست

Ба азми хизматати бардоштами пой

به عزمِ خدمتت برداشتم پای

Гар аз раҳи ёваи гаштам роҳ бинмоӣ

گر از ره یاوه گشتم راه بنمای

Ният бар каъба оварда сети ҷонам

نیت بر کعبه آورده‌ست جانم

Агар дар бодия меРом надонам

اگر در بادیه میرم ندانم

Ба ҳар неку бадӣ кандар миёна аст

به هر نیک و بدی کاندر میانه است

Карам бар туаст ва он дигар баҳона аст

کرم بر توست، وآن دیگر بهانه است

Якеро пой бишикастӣ ва хондӣ

یکی را پای بشکستی و خواندی

Якеро бол ва пар додӣ ва ронадӣ

یکی را بال و پر دادی و راندی

Надонам то ман мискини кадомам

ندانم تا من مسکین کدامم

зи маҳрӯмону мақбулон чаҳ номам

ز محرومان و مقبولان چه نامم؟

Агар дайн дорам вагар бути пурситам

اگر دین دارم و گر بت‌پرستم

Биёмурзам ба ҳар навъе ки ҳастам

بیامرزم به هر نوعی که هستم

Ба фазл хеш кун фазлии марои ёр

به فضل خویش کن فضلی مرا یار

Ба адл худ макун бо феъли ман кор

به عدل خود مکن با فعلِ من کار

Надорад феъли ман он зӯри бозу

ندارد فعلِ من آن زور بازو

Ки бо адл ту бошад ҳам тарозу

که با عدل تو باشد هم‌ترازو

Балӣ аз феъли ман фазли ту беш аст

بلی از فعل من، فضلِ تو بیش است

Агар бинавозӣам бар ҷой хеш аст

اگر بنوازی‌ام بر جای خویش است

Ба хизмат хос кун хурсанд ӣам ро

به خدمت خاص کن خرسند‌ی‌ام را

Ба кас магузор ҳоҷатманд ӣам ро

به کس مگذار حاجتمند‌ی‌ام را

Чунон дорам ки дар нобӯд ва дар буд

چنان دارم که در نابود و در بود

Чунон бошам казу бошӣ ту хушнӯд

چنان باشم کزو باشی تو خشنود

Фироқами даҳ зи кори ин ҷаҳонӣ

فراغم ده ز کارِ این جهانی

Чу уфтад кор бо ту худ ту доне

چو افتد کار با تو، خود تو دانی

Манеҳ беш аз кашиши тимор бар ман

مَنِه بیش از کشش تیمار بر من

Ба қадари зӯри ман на бор бар ман

به قدر زورِ من نِه بار بر من

Чароғамро зи файзи хеши даҳ нур

چراغم را ز فیضِ خویش دِه نور

Серумро зи остон худ макун давр

سرم را ز‌آستان خود مکن دور

Дили масти марои ҳушёри гардон

دل مست مرا هشیار گردان

зи хоби ғифлатами бедори гардон

ز خواب غفلتم بیدار گردان

Чунон хусбон чу ояд вақти хобам

چنان خسبان چو آید وقت خوابم

Кигар резад гулам монад гулобам

که گر ریزد گلم ماند گلابم

Забонамро чунон рон бар шаҳодат

زبانم را چنان ران بر شهادت

Ки бошад хатми корам бар саодат

که باشد ختم کارم بر سعادت

Танамро дар қаноати зиндаи дили дор

تنم را در قناعت زنده‌دل دار

Мизоҷамро ба тоъати муътадили дор

مزاجم را به طاعت معتدل دار

Чу ҳукмӣ ронад хоҳӣ ё қазо ӣӣ

چو حکمی راند خواهی یا قضا‌یی

Ба таслими офарин дар ман ризо ӣӣ

به تسلیم آفرین در من رضا‌یی

Димоғи дардмандамро даво кун

دماغ دردمندم را دوا کن

Давоаш аз хоки пой Мустафо кун

دواش از خاک پای مصطفی کن