Чу бадар аз ҷайби гардун сар баровард
چو بَدر از جِیب گردون سر برآورد
Замини атфи ҳилолӣ бар сар оварад
زمین عطف هلالی بر سر آورد
зи маҷлис дар шабистон рафт хусрав
ز مجلس در شبستان رفت خسرو
Шудаи савдои ширин дар сараши нав
شده سودای شیرین در سرش نو
Чу бргФтии зи ширини саргузаштӣ
چو برگفتی ز شیرین سرگذشتی
Даҳони Марям аз ғами талхи гаштӣ
دهان مریم از غم تلخ گشتی
Дар он мастӣ нишаста пеши Марям
در آن مستی نشسته پیش مریم
Дами исо бар ӯ мехонд ҳар дам
دم عیسی بر او میخواند هر دم
Ки ширингар чаҳ аз ман давр ба тар
که شیرین گر چه از من دور بهتر
зи риши ман намаки маҳҷӯр ба тар
ز ریش من نمک مهجور بهتر
Вале донам ки душман ком гашта аст
ولی دانم که دشمنکام گشته است
Ба гетӣ дар ба ман бадном гашта аст
به گیتیدر به من بدنام گشته است
Чу ман бинавозам ва дорам азизаш
چو من بنوازم و دارم عزیزش
Савоб ояд ки бинавозӣ ту низаш
صواب آید که بنوازی تو نیزش
Иҷозати даҳ казон қасраш биорам
اجازت ده کزان قصرش بیارم
Ба мшкўӣ парасторон сипорам
به مُشکوی پرستاران سپارم
Набинам рӯй ӯгар бози байнам
نبینم روی او گر باز بینم
Пари оташи боди чашми нозанинам
پر آتش باد چشم نازنینم
Ҷавобаш дод Марям ки эй ҷаҳони гир
جوابش داد مریم کهای جهانگیر
Шикваат чун кавокиби осмони гир
شکوهت چون کواکب آسمانگیر
Хилофатро ҷаҳон бар дар ниҳода
خلافت را جهان بر در نهاده
Фалак бар хати ҳикмати сари ниҳода
فلک بر خط حُکمت سر نهاده
Агар ҳалвоӣ тар шуд номи ширин
اگر حلوای تَر شد نام شیرین
Нахоҳад шуд фурӯд аз коми ширин
نخواهد شد فرود از کام شیرین
Туро бе ранҷи ҳалвоеи чунин нарм
تو را بیرنج حلوایی چنین نرم
Биринҷи сардро то кӣ кунӣ гарм ?
برنج سرد را تا کی کنی گرم؟
Рутаби хур , хор нодидан туро суд
رطب خور، خار نادیدن تو را سود
Ки баси ширин буд ҳалвоӣ бе дӯд
که بس شیرین بود حلوای بیدود
Маро бо ҷодуии ҳам ҳуққа созӣ
مرا با جادویی همحُقه سازی
Ки бар созад зи Бобули ҳуққаи бозӣ
که بر سازد ز بابل حقهبازی
Ҳазор афсона аз бар беш дорад
هزار افسانه از بر بیش دارد
Ба таннозии яке дар пеш дорад
به طنازی یکی در پیش دارد
Туро бФрибд ва моро кунад давр
تو را بفریبد و ما را کند دور
Ту зу розии шӯии ман аз ту маҳҷӯр
تو زو راضی شوی من از تو مهجور
Ман афсунҳои ӯро нек донам
من افسونهای او را نیک دانم
Чунин афсонаҳоро нек хонам
چنین افسانهها را نیک خوانم
Басои зани кови сад аз панҷа надонад
بسا زن کاو صد از پنجه نداند
Уторидро ба зарқ аз раҳ баранд
عطارد را به زرق از ره براند
Занон монанди райҳон суфоланд
زنان مانند ریحان سفالند
Даруни сӯи хбсу берун сӯ ҷамоланд
درونسو خبث و بیرونسو جمالند
Нишоед ёфтан дар ҳеҷ барзан
نشاید یافتن در هیچ برزن
Вафо дар асб ва дар шамшер ва дар зан
وفا در اسب و در شمشیر و در زن
Вафо мардӣаст , бар зан чун тавон баст ?
وفا مردی است، بر زن چون توان بست؟
Чу зан гуфтӣ бишӯй аз мардумии даст
چو زن گفتی بشوی از مردمی دست
Басӣ карданд мардони чора созӣ
بسی کردند مردان چارهسازی
Надиданд аз яке зани рости бозӣ
ندیدند از یکی زن راستبازی
Зан аз паҳлавӣ чап гӯйанд бархест
زن از پهلوی چپ گویند برخاست
Мҷўӣ аз ҷониби чапи ҷониби рост
مجوی از جانب چپ جانب راست
Чаҳ бандии дил дар он давр аз худоӣ
چه بندی دل در آن دور از خدایی
Казу ҳосили надории ҷузи балое ?
کزو حاصل نداری جز بلایی؟
Агар ғайрати барӣ бо дард бошӣ
اگر غیرت بری با درد باشی
Вагар беғайритӣ , номард бошӣ
و گر بیغیرتی، نامرد باشی
Бирав танҳо дам аз шодии баровар
برو تنها دم از شادی برآور
Чу сӯсани сар ба озодии баровар
چو سوسن سر به آزادی برآور
Пас он гуҳ бар забон оварад савганд
پس آنگه بر زبان آورد سوگند
Ба ҳуши зираку ҷони хирадманд
به هوش زیرک و جان خردمند
Ба тоҷи қайсару тахти шаҳаншоҳ
به تاج قیصر و تخت شهنشاه
Кигар ширини бад-ӣн кишвар кунад роҳ
که گر شیرین بدین کشور کند راه
Ба гардани брнҳми мишкӣни расан ро
به گردن برنهم مشکینرسن را
Броўизми зи ҷаврати хештан ро
برآویزم ز جورت خویشتن را
Ҳамон ба ков дар он водӣ нишинад
همان به کاو در آن وادی نشیند
Ки ҷғди он ба ки ободӣ набинад
که جغد آن بِهْ که آبادی نبیند
Яқин шуд шоҳро чун Марям ин гуфт
یقین شد شاه را چون مریم این گفت
Ки ҳаргиз дар насозад ҷуфт бо ҷуфт
که هرگز در نسازد جفت با جفت
Суханро аз дар дигар банно кард
سخن را از در دیگر بنا کرد
Навозиш менамӯд ва сабр ме кард
نوازش مینمود و صبر میکرد
Сӯй хусрав шудӣ пайвастаи шопӯр
سوی خسرو شدی پیوسته شاپور
Ба сад ҳиялат паёмӣ додӣ аз давр
به صد حیلت پیامی دادی از دور
Ҷавобаши ҳам наоне бози барадӣ
جوابش هم نهانی باز بردی
зи хӯни хорӣ ба ғами хории супурдӣ
ز خونخواری به غمخواری سپردی
Аз он бозичаи ҳайрони гашти ширин
از آن بازیچه حیران گشت شیرین
Ки бе ӯ чун шикебади шоҳи чандин
که بی او چون شکیبد شاه چندین
Вале донист кон наз бевафое аст
ولی دانست کآننز بیوفایی است
Шикебаш бар салоҳ подшоиӣ аст
شکیبش بر صلاح پادشایی است