Яке муҳаррами зи наздикони даргоҳ

یکی محرم ز نزدیکان درگاه

ФрўгФти ин ҳикояти ҷумла бо шоҳ

فروگفت این حکایت جمله با شاه

Ки Фарҳод аз ғами ширин чунон шуд

که فرهاد از غم شیرین چنان شد

Ки дар олами ҳадисаш достон шуд

که در عالم حدیثش داستان شد

Димоғашро чунон савдо гирифта аст

دماغش را چنان سودا گرفته است

Казон савдои раҳи саҳро гирифта аст

کزان سودا ره صحرا گرفته است

зи савдои ҷамоли он дили афрӯз

ز سودای جمال آن دل‌افروز

Бараҳнаи по ва сар гардад шабу рӯз

برهنه پا و سر گردد شب و روز

Дилам гуяд ба ширин дардманд аст

دلم گوید به شیرین دردمند است

Бад-ӣни овозаи овозаш баланд аст

بدین آوازه آوازش بلند است

Ҳаросӣ наз ҷавон дорад на аз пер

هراسی نَز جوان دارد نه از پیر

На аз шамшер май тарсад на аз тир

نه از شمشیر می‌ترسد نه از تیر

Дилаш зон моҳ бе пайванди байнам

دلش زان ماه بی‌پیوند بینم

Ба овозяш аз ӯ хурсанд байнам

به آوازیش از او خرسند بینم

зи баси корд ба ёди он сими тан ро

ز بس کآرد به یاد آن سیم‌تن را

Фромш карда хоҳад хештан ро

فرامش کرده خواهد خویشتن را

Кунад ҳар ҳафта бар қасраши саломӣ

کند هر هفته بر قصرش سلامی

Шавад розӣ чу бниўшди паёмӣ

شود راضی چو بنیوشد پیامی

Малик чун кард гӯши ин достон ро

ملک چون کرد گوش این داستان را

Ҳавас дар дил фузуд он дили ситон ро

هوس در دل فزود آن دل‌سِتان را

Ду ҳам майдон ба ҳам батар гроинд

دو هم‌میدان به هم به‌تر گرایند

Ду булбул бар гулии хуштар сроинд

دو بلبل بر گلی خوش‌تر سرآیند

Чу нақдиро ду кас бошад харидор

چو نقدی را دو کس باشد خریدار

Баҳоии нақд беш ояд падедор

بهای نقد بیش آید پدیدار

Дили хусрав ба навъе шодмон шуд

دل خسرو به نوعی شادمان شد

Ки бо ӯ бе дилии ҳам достон шуд

که با او بی‌دلی هم‌داستان شد

Ба дигари навъи ғайрати барад бар ёр

به دیگر نوع غیرت برد بر یار

Ки соҳиби ғайраташи афзуд дар кор

که صاحب غیرتش افزود در کار

Дар он андешаи оҷизи гашти райш

در آن اندیشه عاجز گشت رایش

Ба ҳукми он ки дар гул буд поиш

به حکم آن که در گل بود پایش

Чу бар тан чира гардад дардмандӣ

چو بر تن چیره گردد دردمندی

Фурӯд ояд сеӣ сарв аз баландӣ

فرود آید سهی سرو از بلندی

Нишоед кард худро чораи кор

نشاید کرد خود را چارهٔ کار

Ки бемораст рои марди бемор

که بیمار است رای مرد بیمار

Сухан дар тани дурустии тан дуруст аст

سخن در تن‌درستی تن‌درست است

Ки дар сустии ҳамаи тадбир суст аст

که در سستی همه تدبیر سست است

Табиб ар чанд гирад набзи пайваст

طبیب ار چند گیرد نبض پیوست

Ба беморӣ ба дигар кас диҳад даст

به بیماری به دیگر کس دهد دست