Чу шуд пардохтаи Фарҳодро чанг
چو شد پرداخته فرهاد را چنگ
зи сӯрати кории девори он санг
ز صورتکاریِ دیوارِ آن سنگ
Нёсудӣ зи вақти субҳ то шом
نیاسودی ز وقت صبح تا شام
Буридӣ кӯҳ бар ёди дили ором
بریدی کوه بر یاد دلآرام
Ба кӯҳ андохтан бикшод бозу
به کوه انداختن بگشاد بازو
Ҳаме бурид сангӣ бе тарозу
همیبرید سنگی بیترازو
Ба ҳар хораш ки бо он хора кардӣ
به هر خارش که با آن خاره کردی
Яке бурҷ аз ҳисори ш пора кардӣ
یکی برج از حصارش پاره کردی
Ба ҳар захмии зи пои афканди кӯҳӣ
به هر زخمی ز پای افکند کوهی
Каз он омад хилоиқро шикваӣ
کز آن آمد خلایق را شکوهی
Ба алмоси мижаи ёқӯт май сифт
به الماس مژه یاقوت میسفت
зи ҳоли хештан бо кӯҳ ме гуфт
ز حال خویشتن با کوه میگفت
Ки эй кӯҳ ар чаҳ дории санги хора
که ای کوه ار چه داری سنگ خاره
Ҷавонмардӣ куну шӯи пораи пора
جوانمردی کن و شو پارهپاره
зи баҳри ман ту лухтӣ рӯй бихарош
ز بهر من تو لختی روی بخراش
Ба пеши захми сангинам сабк бош
به پیش زخم سنگینم سبک باش
Вагарнаи ман ба ҳақи ҷони ҷонон
وگرنه من به حق جان جانان
Ки то он дам ки бошад бар танами ҷон
که تا آن دم که باشد بر تنم جان
Наёсоед танами зи озор бо ту
نیاساید تنم ز آزار با تو
Кунам ҷон бар сари пайкор бо ту
کنم جان بر سر پیکار با تو
Шбоҳнгом каз саҳрои андӯҳ
شباهنگام کز صحرای اندوه
Раседӣ офтобаш бар сари кӯҳ
رسیدی آفتابش بر سر کوه
Сиёҳӣ бар сипедии нақши бастӣ
سیاهی بر سپیدی نقش بستی
Илм бархестӣ султон нишастӣ
علم برخاستی سلطان نشستی
Шудӣ наздики он сӯрати замонӣ
شدی نزدیک آن صورت زمانی
Дар он санг аз гуҳари ҷустии нишоне
در آن سنگ از گهر جستی نشانی
Задӣ бар пои он сӯрати басии бӯс
زدی بر پای آن صورت بسی بوس
Баровардӣ зи ишқаши нола чун кӯс
برآوردی ز عشقش ناله چون کوس
Ки эй миҳроби чашми нақши бандон
که ای محراب چشم نقشبندان
Дўобхши даруни дардманди ан
دوابخش درون دردمندان
Бути симини тани сангини дили ман
بت سیمینتن سنگیندل من
Ба ту гмраҳ шудаи мискини дили ман
به تو گمره شده مسکیندل من
Ту дар сангӣ чу гавҳари пои баста
تو در سنگی چو گوهر پایبسته
Ман аз сангӣ чу гавҳари дили шикаста
من از سنگی چو گوهر دلشکسته
Замонии пеш ӯ бигиристӣ зор
زمانی پیش او بگریستی زار
Пас аз гиря намӯдӣ узр бисёр
پس از گریه نمودی عذر بسیار
Вази он ҷои бршдӣ бар пуштаи кӯҳ
وزآن جا برشدی بر پشتهٔ کوه
Ба пушти андари гирифтаи бори андӯҳ
به پشتاندر گرفته بار اندوه
Назар кардӣ сӯии қасри дили ором
نظر کردی سوی قصر دلآرام
Ба зорӣ гуфтӣ эй сарви гули андом
به زاری گفتی ای سرو گلاندام
Ҷгрполўдаҳ эйро дил барафрӯз
جگرپالودهای را دل برافروز
зи корафтодаро кории дромўз
ز کارافتاده را کاری درآموز
Мурод беМуродиро раво кун
مراد بیمرادی را روا کن
Умеди ноумед иро вафо кун
امید ناامیدی را وفا کن
Ту худ донам ки аз ман ёди норай
تو خود دانم که از من یاد ناری
Ки ёрии беҳтар аз ман ёди дорӣ
که یاری بهتر از من یاد داری
Манам ёрӣ ки бар ёдати шабу рӯз
منم یاری که بر یادت شب و روز
Ҷаҳони сӯзам ба фарёди ҷаҳони сӯз
جهان سوزم به فریاد جهانسوز
Туро то дил ба хусрав шод бошад
تو را تا دل به خسرو شاد باشد
Ғарибӣ чун миннат кӣ ёд бошад ?
غریبی چون منت کی یاد باشد؟
Нишаста шоди ширин чун гули нав
نشسته شاد شیرین چون گل نو
Шикаррези ан ба ёд рӯй хусрав
شکرریزان به یاد روی خسرو
Фидо карда чунин Фарҳоди мискин
فدا کرده چنین فرهاد مسکین
зи баҳри ҷони ширини ҷони ширин
ز بهر جان شیرین جان شیرین
Агарчӣ норай эй бадари мунири м
اگرچه ناری ای بدر منیرم
Пас аз ҳаҷӣу умрӣ дар замири м
پس از حجی و عمری در ضمیرم
Ман аз ишқи ту эй шамъи шаби афрӯз
من از عشق تو ای شمع شبافروز
Бад-ӣни рӯзам ки май бинии бад-ӣни рӯз
بدین روزم که میبینی بدین روز
Дар ин даҳлезаи танги офарӣда
در این دهلیزهٔ تنگآفریده
Вуҷӯдӣ дорам аз санги офарӣда
وجودی دارم از سنگ آفریده
Марои ҳам бахти бади доман гирифта аст
مرا هم بخت بد دامن گرفتهاست
Ки ин бадбахтии андари ман гирифта аст
که این بدبختی اندر من گرفتهاست
Агар на зи оҳан ва санг аст рӯем
اگر نه ز آهن و سنگ است رویم
Вафо аз сангу оҳан чанд ҷӯям ?
وفا از سنگ و آهن چند جویم؟
Макун зин беш хорӣ бар дили танг
مکن زین بیش خواری بر دل تنگ
Ғарибиро макаш чун мор дар санг
غریبی را مکش چون مار در سنگ
Турои паҳлавӣ фарбеҳ нест ноёб
ترا پهلوی فربه نیست نایاب
Ки дорӣ бар яке паҳлуи ду қассоб
که داری بر یکی پهلو دو قصاب
Манам танҳо чунин бар пуштаи монда
منم تنها چنین بر پشته مانده
зи нанги лоғарии нокуштаи монда
ز ننگ لاغری ناکشته مانده
зи ишқати сӯзам ва май созам аз давр
ز عشقت سوزم و میسازم از دور
Ки парвона надорад тоқати нур
که پروانه ندارد طاقت نور
Аз он наздик ту меноед ин хок
از آن نزدیکِ تو میناید این خاک
Ки бошад кори наздикони хатарнок
که باشد کار نزدیکان خطرناک
Ба ҳақи он ки ёрӣ ҳақ шиносам
به حق آنکه یاری حقشناسم
Ки ҷуз куштан манеҳ бар сари сипосам
که جز کشتن منه بر سر سپاسم
Магар каз банди ғами бозами раҳоне
مگر کز بند غم بازم رهانی
Ки мурдан ба марои зини зиндагонӣ
که مردن به مرا زین زندگانی
Ба рӯзи ман ситора бар меАёд
به روز من ستاره بر میایاد
Ба бахти ман кас аз модари мазоёад
به بخت من کس از مادر مزایاد
Марои модар дуо кардааст гӯйӣ
مرا مادر دعا کردهاست گویی
Ки аз ту даври бодо ҳар чаҳ ҷӯӣ
که از تو دور بادا هر چه جویی
Агар дар теғи даврон заҳматӣ ҳаст
اگر در تیغ دوران زحمتی هست
Чаро баради туро нохуни марои даст ?
چرا بُرّد تو را ناخن مرا دست؟
Вагар бемайл шуд пистони гардун
و گر بیمیل شد پستان گردون
Чаро бахшад турои шеру марои хӯн ?
چرا بخشد ترا شیر و مرا خون؟
Бидон ширӣ ки аввал модарат дод
بدان شیری که اول مادرت داد
Ки чун аз ҷӯии ман ширии хурии шод
که چون از جوی من شیری خوری شاد
Кунӣ ёдам ба шери шукролӯд
کنی یادم به شیر شکرآلود
Ки дорад ташнаро шеру шукри суд
که دارد تشنه را شیر و شکر سود
Ба шер ӣ чун шубонони дасти гирам
به شیری چون شبانان دست گیرم
Ки дар ишқи ту чун тифлӣ ба шери м
که در عشق تو چون طفلی بهشیرم
Ба ёди орм чу шери хушгувори ан
به یاد آرم چو شیر خوشگواران
Фаромӯшам макун чун ширхори ан
فراموشم مکن چون شیرخواران
Гарми ширинӣ Эй надиҳӣ зи ҷомат
گرم شیرینیای نَدْهی ز جامت
Даҳони ширин ҳаме дорам ба науммат
دهان شیرین همیدارم به نامت
Чу каси ҷуз ту надорам ёру ғмхўор
چو کس جز تو ندارم یار و غمخوار
Маро беёр ва беғмхўор магузор
مرا بییار و بی غمخوار مگذار
Забон тар кун , бихон ин хушки лаб ро
زبان تر کن، بخوان این خشکلب را
Ба рӯзи равшани ори ин тираи шаб ро
به روز روشن آر این تیرهشب را
Ба донагӣ гарчи ҳастам бо ту дарвеш
به دانگی گرچه هستم با تو درویش
Тавонгари вори ҷонро май кашами пеш
توانگروار جان را میکشم پیش
зи давлатманд ӣ дарвеш бошад
ز دولتمندی درویش باشد
Ки бесармоя сўдондиш бошад
که بیسرمایه سوداندیش باشد
Мсўзи он дил ки дилдори ш ту бошӣ
مسوز آن دل که دلدارش تو باشی
зи гетии чораи кораш ту бошӣ
ز گیتی چارهٔ کارش تو باشی
Чу дар хӯбӣ ғариб афтодӣ эй моҳ
چو در خوبی غریب افتادی ای ماه
Ғарибонро фурӯ магузор дар роҳ
غریبان را فرو مگذار در راه
Ту ки имрӯз аз ғарибӣ бе насибӣ
تو که امروز از غریبی بینصیبی
Битарс аз меҳнати рӯзи ғарибӣ
بترس از محنت روز غریبی
Тамаъ дар зиндагонӣ баста будам
طمع در زندگانی بسته بودم
Умеди андари ҷавонӣ баста будам
امید اندر جوانی بسته بودم
Аз он ҳар ду кунун навмеди гаштам
از آن هر دو کنون نومید گشتم
Балоро хонаи ҷовиди гаштам
بلا را خانهٔ جاوید گشتم
Дариғо ҳар чаҳ дар олам рафиқ аст
دریغا هر چه در عالم رفیق است
Туро то вақти сахтии ҳам тариқ аст
ترا تا وقت سختی همطریق است
Гуҳи сахтии тан осонӣ пазиранд
گه سختی تنآسانی پذیرند
Ту гӯйии даст ва эшон пой гиранд
تو گویی دست و ایشان پای گیرند
Махӯр хӯнам ки хӯн хӯрдам зи баҳрат
مخور خونم که خون خوردم ز بهرت
Ғарибами охир эй ман хоки шаҳри т
غریبم آخر ای من خاک شهرت
Чаҳ бад кардам ? ки бо ман кӣнаи ҷӯӣ
چه بد کردم؟ که با من کینه جویی
Бад уфтадгар бадӣ кардам , нагӯйӣ ?
بد افتد گر بدی کردم، نگویی؟
Хаёлатро парастиш ҳо намудем
خیالت را پرستشها نمودم
Вагар ҷурмии ҷуз ин дорам ҷуҳуди м
و گر جرمی جز این دارم جهودم
Макун бо ёри як дил бе вафое
مکن با یار یکدل بیوفایی
Ки кас бо кас накард ин нохудо ӣӣ
که کس با کس نکرد این ناخدایی
Агар бодами ту низ эй сарви озод
اگر بادم تو نیز ای سرو آزاد
Сиррӣ чун беди дрҷнбон ба ин бод
سری چون بید درجنبان به این باد
Вагар хоками ту эй ганҷи хатарнок
و گر خاکم تو ای گنج خطرناک
Зиёрати хонае брсоз аз ин хок
زیارتخانهای برساز از این خاک
Агар нагузорӣ эй шамъи тарози м
اگر نگذاری ای شمع طرازم
Ки пиҳӣ дар чароғат май гудозам
که پیهی در چراغت میگدازم
Чунонам каш ки давр аз остонат
چنانم کش که دور از آستانت
Рмимӣ бошам аз дасти устихонат
رمیمی باشم از دست استخوانت
Манам дроҷаҳи мурғони шаби хез
منم دراجهٔ مرغان شبخیز
Ҳамаи шаби мӯнисами мурғи шаби овез
همه شب مونسم مرغ شبآویز
Шабӣ хоҳам ки бинӣ зорӣам ро
شبی خواهم که بینی زاریام را
Саҳархезӣу шаб бедорӣам ро
سحرخیزی و شببیداریام را
Гар аз пӯлоди дории дил на аз санг
گر از پولاد داری دل نه از سنگ
Бибахшое бар ин маҷрӯҳи дилтанг
ببخشایی بر این مجروح دلتنگ
Кашам ҳар лаҳзаи ҷӯрии нўнў аз ту
کشم هر لحظه جوری نونو از تو
Ба як ҷӯ бар ту эй ман ҷӯҷу аз ту
به یک جو بر تو ای من جوجو از تو
Ман афтодаи чунин чун гови ранҷур
من افتاده چنین چون گاو رنجور
Ту май бинӣ , харак май ронӣ аз давр
تو میبینی، خرک میرانی از دور
Карами зин беш кун бо мурдаи хеш
کرم زین بیش کن با مردهٔ خویش
Макун бедод бар дили бардаи хеш
مکن بیداد بر دلبردهٔ خویش
Ҳақиқати дон , маҷозӣ нест ин кор
حقیقت دان، مجازی نیست این کار
Ба кор оем ки бозӣ нест ин кор
به کار آیم که بازی نیست این کار
Ман андари дасти ту чун коҳи пастам
من اندر دست تو چون کاه پستم
Вагарнаи кӯҳ оҷиз шуд зи дастам
وگرنه کوهْ عاجز شد ز دستم
Чу ман дар зӯри даст аз кӯҳ бешам
چو من در زورِ دست از کوه بیشم
Чаҳ бошад лашгарӣ чун кӯҳи пешам ?
چه باشد لشگری چون کوه پیشم؟
Агар ман теғ бар ҳайвон кунам тез
اگر من تیغ بر حیوان کنم تیز
На шабдизи ми ҷӯии синҷид на парвиз
نه شبدیزم جوی سنجد نه پرویز
зи парвизу зи ширину зи Фарҳод
ز پرویز و ز شیرین و ز فرهاد
Ҳама дар ҳарф панҷем эй парии зод
همه در حرف پنجیم ای پریزاد
Чаро чун ном ҳар як панҷ ҳарф аст
چرا چون نام هر یک پنج حرف است
Ба бурдани панҷаи хусрав шигарфаст ?
به بردن پنجهٔ خسرو شگرف است؟
Надонам хасмро ғолибтар аз хеш
ندانم خصم را غالبتر از خویش
Ки дар мағлубу ғолиби номи ман беш
که در مغلوب و غالب نام من بیش
Валек идбори худро ме шиносам
ولیک ادبار خود را میشناسم
Вази иқболи мухолиф май ҳаросам
وز اقبال مخالف میهراسم
Ҳам идбории аҷаб дар роҳ дорам
هم ادباری عجب در راه دارم
Ки мқблтар касе бадхоҳ дорам
که مقبلتر کسی بدخواه دارم
Мабодои кас ва гарчи шоҳ бошад
مبادا کس و گرچه شاه باشد
Ки ӯро мқблӣ бадхоҳ бошад
که او را مقبلی بدخواه باشد
Аз он тарсам ки дар пайкори ин кӯҳ
از آن ترسم که در پیکار این کوه
Гарав бар хасм монад бар ман андӯҳ
گرو بر خصم ماند بر من اندوه
Марои он кас ки ин пайкор фармуд
مرا آنکس که این پیکار فرمود
Талаби кори ҳалоки ҷони ман буд
طلبکار هلاک جان من بود
Дар ин сахтӣ маро шуд мурдани осон
در این سختی مرا شد مردن آسان
Ки ҷон дар ғусса дорам ғусса дар ҷон
که جان در غصه دارم غصه در جان
Маро дар ошиқӣ корӣаст мушкил
مرا در عاشقی کاری است مشکل
Ки дил бар санги бастами санг бар дил
که دل بر سنگ بستم سنگ بر دل
Ҳақиқати дон маҷозӣ нест ин кор
حقیقت دان مجازی نیست این کار
Ба кор оем ки бозӣ нест ин кор
به کار آیم که بازی نیست این کار
Тавон худро ба сахтии санг дил кард
توان خود را به سختی سنگدل کرد
Бад-ӣни сахтӣ на ки оҳанро хаҷал кард
بدین سختی نه که آهن را خجل کرد
Марои ишқат чу муми зарди сӯзад
مرا عشقت چو موم زرد سوزد
Дилам бар хештани зини дарди сӯзад
دلم بر خویشتن زین درد سوزد
Марогар нуқра ва зар нест дар бор
مرا گر نقره و زر نیست در بار
Ки дар пояти кашами харвори харвор
که در پایت کشم خروار خروار
Рух зардам кунад дар ашки борӣ
رخ زردم کند در اشکباری
Гуҳии зркӯбӣу гуҳи нуқраи корӣ
گهی زرکوبی و گه نقرهکاری
зи савдои ту эй шамъи ҷаҳони тоб
ز سودای تو ای شمع جهانتاب
На дар бедорӣ осӯдаам на дар хоб
نه در بیداری آسودهام نه در خواب
Агар бедораманда боядам хӯрд
اگر بیدارم انده بایدم خوَرد
Вагар дар хобам афзӯн бошудам дард
و گر در خوابم افزون باشدم درد
Чу дар бедорӣу хоби ин чунинам
چو در بیداری و خواب این چنینم
Паноҳӣ ба зи ту худро набинам
پناهی به ز تو خود را نبینم
Биё каз мардумии ҷон бар ту резам
بیا کز مردمی جان بر تو ریزم
На деви м ки охир аз мардуми гурезам
نه دیوم کهآخر از مردم گریزم
Касе дарбанди мардум чун набошад ?
کسی دربند مردم چون نباشد؟
Ки ӯ аз санг , мардум май тарошад
که او از سنگ، مردم میتراشد
Тарошами санг ва ин пинҳонӣ ам нест
تراشم سنگ و این پنهانیام نیست
Ки дар пешаст дар пешонӣ ам нест
که در پیش است در پیشانیام نیست
Касеро рӯбарӯ аз халқ бахт аст
کسی را روبرو از خلق بخت است
Ки чун ойӣнаи пишониш сахт аст
که چون آیینه پیشانیش سخت است
Бар он кас чун бубахшад нашав хокӣ ?
بر آن کس چون ببخشد نشو خاکی؟
Ки дорад чун бунафшаи шрмнокӣ
که دارد چون بنفشه شرمناکی
з бешармӣ касе кови шӯх дида аст
ز بیشرمی کسی کاو شوخدیده است
Чу наргис бо кулоҳ зар кашида аст
چو نرگس با کلاه زر کشیدهاست
Ҷаҳонро нест кардӣ пастар аз ман
جهان را نیست کُردی پستر از من
Набинӣ ҳеҷ кас бекастар аз ман
نبینی هیچکس بیکستر از من
На чандон дӯстӣ дорам дили овез
نه چندان دوستی دارم دلآویز
Кигар рӯзӣ беафтам гуядам хез
که گر روزی بیفتم گویدم خیز
На чандонам касе дар хайли пайдои сет
نه چندانم کسی در خیل پیداست
Ки гар меРом кунад болини ман рост
که گر میرم کند بالین من راست
Манам танҳо дар ин андӯҳу ҷонӣ
منم تنها در این اندوه و جانی
Фидо карда сиррӣ бар остонӣ
فدا کرده سری بر آستانی
Агар сад сол дар чоҳӣ нишинам
اگر صد سال در چاهی نشینم
Касе ҷузи оҳи худ боло набинам
کسی جز آه خود بالا نبینم
Вагар гирдам ба кӯҳу дашти сад сол
و گر گردم به کوه و دشت صد سال
Ба ҷузи соя касам ноед ба дунбол
به جز سایه کسم ناید به دنبال
Чаҳ саги ҷонам ки бо ин дарднокӣ
چه سگجانم که با این دردناکی
Чу саги дорони дувуми хӯнӣу хокӣ
چو سگداران دوَم خونی و خاکی
Сегонро дар ҷаҳони ҷойу маро на
سگان را در جهان جای و مرا نه
Гёро бар замини пойу маро на
گیا را بر زمین پای و مرا نه
Палангонро ба кӯҳистон паноҳ аст
پلنگان را به کوهستان پناه است
Наҳангонро ба дарё ҷойгоҳ аст
نهنگان را به دریا جایگاه است
Ман бе санги хокии мондаи дили танг
من بیسنگ خاکی مانده دلتنگ
На дар хокам дар осоиш на дар санг
نه در خاکم در آسایش نه در سنگ
Чу бар хокам набӯд аз ғами ҷудоӣ
چو بر خاکم نبود از غم جدایی
Шавам дар хок то ёбам раҳоӣ
شوم در خاک تا یابم رهایی
Мабодои каси бад-ӣн бе хонумоне
مبادا کس بدین بیخانمانی
Бад-ӣни талхӣ чаҳ бояд зиндагонӣ ? !
بدین تلخی چه باید زندگانی؟!
Ба ту бод ҳалокам ме дуанд
به تو باد هلاکم میدواند
Хато гуфтам ки хокам ме дуанд
خطا گفتم که خاکم میدواند
Чу ту ҳастӣ нагӯям кистам ман
چو تو هستی نگویم کیستم من
Даҳ он туаст дар даҳ чистам ман ?
ده آن توست در ده چیستم من؟
Нишоед гуфт ман ҳастам ту ҳастӣ
نشاید گفت من هستم تو هستی
Ки онгаҳ лозим ояд худпарастӣ
که آنگه لازم آید خودپرستی
Ба рафтан боз мекӯшам , чаҳ судаст ?
به رفتن باز میکوشم، چه سود است؟
Наёбам раҳ ки пеши оҳанг дӯд аст
نیابم ره که پیشآهنگ دود است
Дарин манзил ки пой аз пўиаҳи Фрсўд
درین منزل که پای از پویه فرسود
Расӣдани дайр май байнам шудани зуд
رسیدن دیر میبینم شدن زود
Ба рафтани мураккабами бас тизгом аст
به رفتن مرکبم بس تیزگام است
Надонам ҷои оромам кадом аст
ندانم جای آرامم کدام است
Чу аз ғам нестам як лаҳзаи озод
چو از غم نیستم یک لحظه آزاد
Нахоҳам ҳеҷ касро дар ҷаҳони шод
نخواهم هیچ کس را در جهان شاد
Дило доне ки доноён чаҳ гуфтанд ?
دلا دانی که دانایان چه گفتند؟
Дар он дарё ки дар ақл сифтанд ?
در آن دریا که دُرّ عقل سفتند؟
Касе ки ӯро буд дар табъи сустӣ
کسی کهاو را بود در طبع سستی
Нахоҳад ҳеҷ касро тани дурустӣ
نخواهد هیچکس را تندرستی
Марои ишқ аз куҷо дархурад бошад
مرا عشق از کجا درخورد باشد
Ки бар мӯеи ҳазорон дард бошад
که بر مویی هزاران درد باشد
Бад-ӣн бе равғании мағзи димоғам
بدین بیروغنی مغز دماغم
Ғами дили байн ки сӯзад чун чароғам
غم دل بین که سوزد چون چراغم
зи ман хокистар ӣ монда дар ин дард
ز من خاکستری مانده در این درد
Ба хокистари тавон оташ ниҳон кард
به خاکستر توان آتش نهان کرد
Манам хокӣ чу бод аз ҷои рафта
منم خاکی چو باد از جای رفته
Нишот аз дасту зӯр аз пои рафта
نشاط از دست و زور از پای رفته
Агар пое ба дасти орми дгрбор
اگر پایی به دست آرم دگربار
Ба домани дркшм чун нақши девор
به دامن درکشم چون نقش دیوار
Чу нуқтаи зер паргор оварам рӯй
چو نقطه زیر پرگار آورم روی
Шавам дар нақш девор оварам рӯй
شوم در نقش دیوار آورم روی
Ба сад девори сангини пеш ва пас ро
به صد دیوار سنگین پیش و پس را
Бабандам то набинам нақши кас ро
ببندم تا نبینم نقش کس را
Набандам дил дигар дар сӯрати кас
نبندم دل دگر در صورت کس
Аз ин сӯрат парастидани марои бас
از این صورت پرستیدن مرا بس
Чу зини сӯрати ҳадисӣ чанд ронадӣ
چو زین صورت حدیثی چند راندی
Дили мискин бар он сӯрат фишондӣ
دل مسکین بر آن صورت فشاندی
Чу шаб рӯй аз вилояти дркшидӣ
چو شب روی از ولایت درکشیدی
Сипоҳи рӯз роят баркашидӣ
سپاهِ روز رایت برکشیدی
Дигар бори он қиёмати рӯзи шаби хез
دگر بار آن قیامتروز شبخیز
Ба захм кӯҳ кардӣ тешаро тез
به زخم کوه کردی تیشه را تیز
Ба шаб то рӯзи гавҳарбор будӣ
به شب تا روز گوهربار بودی
Ба рӯзаши санг сифтани кор будӣ
به روزش سنگ سفتن کار بودی
зи баси сангу зи баси гавҳар ки май рехт
ز بس سنگ و ز بس گوهر که میریخت
Димоғаши санг бо гавҳари бромихт
دماغش سنگ با گوهر برآمیخت
Ба гирди олам аз Фарҳоди ранҷур
به گرد عالم از فرهاد رنجور
Ҳадис кӯҳ кандан гашти машҳур
حدیث کوه کندن گشت مشهور
з ҳар буқъа шудандӣ санги соён
ز هر بقعه شدندی سنگسایان
Бмондндӣ дар ӯ ангушти хоён
بماندندی در او انگشتخایان
зи сангу оҳанаш ҳайрон шудандӣ
ز سنگ و آهنش حیران شدندی
Дар он саргашта саргардон шудандӣ
در آن سرگشته سرگردان شدندی