Мубораки рӯзӣ аз хуши рӯзгорон
مبارکروزی از خوشروزگاران
Нишаста буд ширини пеши ёрон
نشسته بود شیرین پیش یاران
Сухан мерафташон дар ҳар навардӣ
سخن میرفتشان در هر نوردی
Чунонк ояд з ҳар гармӣу сардӣ
چنانک آید ز هر گرمی و سردی
Яке айши гузашта ёд ме кард
یکی عیش گذشته یاد میکرد
Бидон таърихи дилро шод ме кард
بِدان تاریخ دل را شاد میکرد
Яке афсона оянда ме хонд
یکی افسانهٔ آینده میخواند
Ки шодӣ бештар хоҳем аз ин ронад
که شادی بیشتر خواهیم از این راند
з ҳар шеваи сухани кони дил навоз аст
ز هر شیوه سخن کآن دلنواز است
Бигуфтанд он чаҳ вогФтн дароз аст
بگفتند آن چه واگفتن دراز است
Сухан чун шуд мусалсали оқибати кор
سخن چون شد مسلسل عاقبت کار
Сутун бесутун омад падедор
ستونِ بیستون آمد پدیدار
Ба ханда гуфт бо ёрони дили афрӯз
به خنده گفت با یاران دلافروز
Илм бар бесутун хоҳам зад имрӯз
علم بر بیستون خواهم زد امروز
Бубинами коҳнини бозуии Фарҳод
ببینم کآهنین بازوی فرهاد
Чигуна санг май барад ба пӯлод
چگونه سنگ میبُرّد به پولاد
Магар зон сангу оҳани рӯзгорӣ
مگر زان سنگ و آهن روزگاری
Ба дил гармӣ фитад бар ман шарорӣ
به دلگرمی فُتد بر من شراری
Бифармуд асбро зини брнҳодн
بفرمود اسب را زین برنهادن
Саборо маҳди заррини брнҳодн
صبا را مهد زرین برنهادن
Набӯд он рӯзи гулгун дар всоқш
نبود آن روز گلگون در وثاقش
Бар асбӣ дигар афтод иттифоқаш
بر اسبی دیگر افتاد اتفاقش
Бурун омад чаҳ гӯям чун баҳорӣ
برون آمد چه گویم چون بهاری
Ба зебоӣ чу яғмоеи нигорӣ
به زیبایی چو یغمایینگاری
Равон шуд , наргисон пурхоб гашта
روان شد، نرگسان پرخواب گشته
Чу сад хирмани гул сероб гашта
چو صد خرمن گل سیراب گشته
Бидон нозуки танӣу оби дорӣ
بدان نازکتنی و آبداری
Чу мурғӣ буд дар чобуки саворӣ
چو مرغی بود در چابکسواری
Чунон чобук нишин буд он дили ором
چنان چابکنشین بود آن دلآرام
Ки брҷстӣ ба зини миқдори даҳ гом
که برجستی به زین مقدار دَه گام
зи наълаш бар сабо мсмор ме зад
ز نعلش بر صبا مسمار میزد
Заминро чун фалак паргор ме зад
زمین را چون فلک پرگار میزد
Чу омад бо нисори машку насрин
چو آمد با نثار مشک و نسرین
Бар он кӯҳи сангини кӯҳи симин
برِ آن کوهِ سنگین کوهِ سیمین
зи акс рӯй он хуршеди рахшон
ز عکس روی آن خورشید رخشان
зи лаъли он санг ҳо шуд чун Бадахшон
ز لعل آن سنگها شد چون بَدخشان
Чу кӯҳии кӯҳканро назд худ хонд
چو کوهی کوهکن را نزد خود خواند
Вази он ҷои кӯҳи тани зӣ кӯҳ кун ронад
وز آن جا کوهتن زی کوهکن راند
Ба ёди лаъл ӯ Фарҳод ҷон кун
به یاد لعل او فرهادِ جانکن
Кунанда кӯҳро чун мард кон кун
کننده کوه را چون مردِ کانکن
зи ёри санги дил харсанг ме хӯрд
ز یار سنگدل خرسنگ میخورد
Валикини арбада бо санг ме кард
ولیکن عربده با سنگ میکرد
Айёри дасти барадашро дар он санг
عیار دستبردش را در آن سنگ
Тарозуе наомад рост дар чанг
ترازویی نیامد راست در چنگ
Ба шахси кӯҳи пайкар кӯҳ ме кунад
به شخص کوهپیکر کوه میکند
Ғамӣ дар пеш чун кӯҳи дамованд
غمی در پیش چون کوه دماوند
Даруни санг аз он мекунад модом
درون سنگ از آن میکند مادام
Ки аз сангаш бурун меомад он ком
که از سنگش برون میآمد آن کام
Рухи хоро ба хӯни лаъл май шаст
رخ خارا به خون لعل میشست
Магар дар санги хорои лаъл май ҷуст
مگر در سنگ خارا لعل میجست
Чу аз лаъли лаби ширин хабар ёфт
چو از لعل لب شیرین خبر یافت
Ба санги хора дар гуфтӣ гуҳар ёфт
به سنگ خارهدر گفتی گهر یافت
Ба дасташи оҳан аз дили гармтар гашт
به دستش آهن از دل گرمتر گشت
Ба оҳани сангаш аз гули нармтар гашт
به آهن سنگش از گل نرمتر گشت
Ба дастии сангро мекунад чун гул
به دستی سنگ را میکند چون گل
Ба дигар даст мезад санг бар дил
به دیگر دست میزد سنگ بر دل
Дилашро ишқи он бут ме харошид
دلش را عشق آن بت میخراشید
Чу бут будаш чаро бут ме тарошед
چو بت بودش چرا بت میتراشید
Шакарлаб дошт бо худ соғарии шер
شکرلب داشت با خود ساغری شیر
Ба дасташ дод кин бар ёди ман гир
به دستش داد کاین بر یاد من گیر
Ситади шер аз кафи ширини ҷавони мард
ستد شیر از کف شیرین جوانمرد
Ба ширинӣ чаҳ гӯям чун шукр хӯрд
به شیرینی چه گویم چون شکر خورد
Чу ширини соқӣ Эй бошад ҳам оғӯш
چو شیرین ساقیای باشد همآغوش
На шер , ар заҳр бошад ҳам шавад нӯш
نه شیر، ار زهر باشد هم شود نوش
Чу ошиқи масти гашт аз ҷоми боқӣ
چو عاشق مست گشت از جام باقی
зи маҷлиси азм рафтан кард соқӣ
ز مجلس عزم رفتن کرد ساقی
Шуд андомаши гарон аз зар кашӣдан
شد اندامش گران از زر کشیدن
Фурӯ монад асбаш аз гавҳар кашӣдан
فرو ماند اسبش از گوهر کشیدن
На асб ар кӯҳи зар будӣ надимаш
نه اسب ار کوه زر بودی ندیمش
Сиқти гаштӣ ба зери кӯҳи симаш
سقط گشتی به زیر کوه سیمش
Чунин гӯйанд ки асби бодрФтор
چنین گویند کهاَسب بادرفتار
Сиқт шуд зери он ганҷи гуҳарбор
سقط شد زیر آن گنجِ گهربار
Чу ошиқ дид кони маъшӯқи чолок
چو عاشق دید کآن معشوق چالاک
Фурӯ хоҳад фитод аз бод бар хок
فرو خواهد فتاد از باد بر خاک
Ба гардани асбро бо шаҳсавораш
به گردن اسب را با شهسوارش
зи ҷои бардошт ва осон кард кораш
ز جا برداشت و آسان کرد کارش
Ба қасраши барад аз он сони нозпрўрд
به قصرش برد از آنسان نازپرورد
Ки мӯе бар тани ширини нёзрд
که مویی بر تن شیرین نیازرد
Ниҳодаш бар бисоти навбатии гоҳ
نهادش بر بساط نوبتیگاه
Ба навбати гоҳ хеш омад дигар роҳ
به نوبتگاه خویش آمد دگر راه
Ҳамон оҳангарӣ бо хора ме кард
همان آهنگری با خاره میکرد
Ҳамон сангӣ ба оҳан пора ме кард
همان سنگی به آهن پاره میکرد
Шуда бар кӯҳи кӯҳӣ бар дили танг
شده بر کوه کوهی بر دل تنگ
Сиррӣ бар санг мезад бар сари санг
سری بر سنگ میزد بر سر سنگ
Чу оҳӯи сабзае бар кӯҳи дида
چو آهو سبزهای بر کوه دیده
зи шўрстон ба гӯристони рамида
ز شورستان به گورستان رمیده