Чу толеъи мавкиби давлат равон кард
چو طالع، موکبِ دولت روان کرد
Саодат рӯй дар рӯй ҷаҳон кард
سعادت، روی در روی جهان کرد
ХлиФти вори нури субҳ гоҳе
خلیفتوار نور صبحگاهی
Ҷаҳони бастади сипедӣ аз сиёҳӣ
جهان بستد سپیدی از سیاهی
Фалакро чатри бад , султони ббоист
فلک را چتر بُد، سلطان ببایست
Ки алҳақ чатр бе султони ншоист
که الحق چتر بیسلطان نشایست
Дар овараданд мурғони дуҳули соз
در آوردند مرغانِ دُهُلساز
Саҳаргаҳи панҷ навбатро ба овоз
سحرگه پنج نوبت را به آواز
Бад-ӣни тахти равон бо ҷоми ҷамшед
بدین تخت روان با جامِ جمشید
Ба султонии баромади номи хуршед
به سلطانی برآمد نام خورشید
зи дўлтхонаҳи ин ҳафт фағфур
ز دولتخانهٔ این هفت فغفور
Суханро тоза тар карданд маншур
سخن را تازهتر کردند منشور
Тғони шоҳи сухан бар малик шуд чир
طغانشاهِ سخن بر مُلک شد چیر
Қрохони қаламро дод шамшер
قراخانِ قلم را داد شمشیر
Бад-ӣни шамшер ҳар кови кор кам кард
بدین شمشیر هر کاو کار کم کرد
Қалам шамшер шуд дасташ қалам кард
قلم شمشیر شد دستش قلم کرد
Ман аз нохуфтани шаби масти монда
من از ناخفتن شب مست مانده
Чу шамшерии қалам дар дасти монда
چو شمشیری قلم در دست مانده
Бад-ӣни дил каз кадомин дар дар оем
بدین دل کز کدامین در درآیم؟
Кадомин ганҷро сари бргшоим
کدامین گنج را سر برگشایم؟
Чаҳ тарзи орм ки арзи оради забонро ?
چه طرز آرم که ارز آرد زبان را؟
Чаҳ баргирам ки дар гирад ҷаҳонро ?
چه برگیرم که در گیرد جهان را؟
Даромад давлат аз дар шод дар рӯй
درآمد دولت از در شاد در روی
Ҳазорам бӯса хуш дод бар рӯй
هزارم بوسهٔ خوشْ داد بر روی
Ки кор омад бурун аз қолаби танг
که کار آمد برون از قالب تنگ
Калиди тро кушоданд оҳан аз санг
کلیدت را گشادند آهن از سنگ
Чунин фармуд шоҳаншоҳи олам
چنین فرمود شاهنشاهِ عالم
Ки ишқӣ нав барор аз роҳи олам
که عشقی نو برآر از راهِ عالم
Ки соҳиби ҳолатони як бора марданд
که صاحبحالتان یکباره مردند
з бе сӯзии ҳама чун яхи Фсрднд
ز بیسوزی همه چون یخ فسردند
Фалакро аз сари ханҷари забонӣ
فلک را از سرِ خنجرزبانی
Трошидии зи сари мӯии маъонӣ
تراشیدی ز سر مویِ معانی
Уторидро қалам мсмор кардӣ
عطارد را قلم مسمار کردی
Паранд Зуҳра бар тан хор кардӣ
پرند زهره بر تن خار کردی
Чу исои рӯҳро дарсии дромўз
چو عیسی روح را درسی درآموز
Чу Мӯсои ишқро шамъӣ барафрӯз
چو موسی عشق را شمعی برافروز
зи ту пирӯза бар хотам ниҳодан
ز تو پیروزه بر خاتم نهادن
зи мо меҳри сулаймонии кушодан
ز ما مهرِ سلیمانی گشادن
?герати хоҳем кардани ҳақи шиносӣ
گرت خواهیم کردن حقشناسی
Нахоҳӣ кардани охири носипосӣ
نخواهی کردن آخر ناسپاسی
Вагар бо ту дам носоз гирем
و گر با تو دمِ ناساز گیریم
Чу Фирдавсии зи муздат боз гирем
چو فردوسی ز مزدت باز گیریم
Туоне меҳри ях бар зар ниҳодан
توانی مهر یخ بر زر نهادن
Фқоъиро туоне сари кушодан
فقاعی را توانی سر گشادن
Дилам чун дид давлатро ҳам овоз
دلم چون دید دولت را همآواز
з давлат кард бар давлати яке ноз
ز دولت کرد بر دولت یکی ناز
Вагар чун мқблони давлати парастӣ
وگر چون مقبلان دولتپرستی
Тамаъро майл дар каши бози рстӣ
طمع را میل در کش باز رستی
Ки вақт ёрӣ омад ёрӣ ӣӣ кун
که وقت یاری آمد یارییی کن
Дарин хӯн хӯрданами ғами хорӣ ӣӣ кун
درین خون خوردنم غمخوارییی کن
зи ман фарбеҳтарон кин ҷинс гуфтанд
ز من فربهتران کاین جنس گفتند
Ба бозуии мулӯки ин лаъл сифтанд
به بازوی ملوک این لعل سُفتند
Ба давлат доштанд андешаро пос
به دولت داشتند اندیشه را پاس
Нишоед лаъл сифтани ҷуз ба алмос
نشاید لعل سُفتن جز به الماس
Суханҳоӣ зи рифъат то сурайё
سخنهایی ز رفعت تا ثریا
Ба асбоб муҳайё шуд муҳайё
به اسبابِ مهیا شد مهیا
Манам рӯй аз ҷаҳон дар гӯша карда
منم روی از جهان در گوشه کرده
Кафии пасти ҷӯин раҳ тӯша карда
کفی پستِ جوین رهتوشه کرده
Чу Марӣ бар сар ганҷӣ нишаста
چو ماری بر سر گنجی نشسته
зи шаб то шаб ба гардии рӯзаи баста
ز شب تا شب به گِردی روزه بسته
Чу занбӯр ӣ ки дорад хонаи танг
چو زنبوری که دارد خانهٔ تنگ
Дар он хона буд ҳалво ӣ сад ранг
در آن خانه بود حلوای صدرنگ
Ба фари шаҳ ки рӯзии рез шох аст
به فَرِّ شَه که روزی ریز شاخ است
Карамгар танг шуд рӯзӣ фарох аст
کَرَم گر تنگ شد روزی فراخ است
Чу хоҳам мурғам аз равзани даройад
چو خواهم مرغم از روزن درآید
Замин бишкофад ва моҳӣ барояд
زمین بشکافد و ماهی برآید
Аз он давлат ки боди аъдоаш бар ҳеҷ
از آن دولت که باد اعداش بر هیچ
Ба ҳиммати ёрӣ ӣӣ хоҳам дигар ҳеҷ
به همّت یارییی خواهم دگر هیچ
Басои коро ки шуд равшантар аз моҳ
بسا کارا که شد روشنتر از ماه
Ба ҳиммати хоссаи ҳиммат , ҳиммати шоҳ
به همّت، خاصه همّت، همّتِ شاه
Гар аз дунё вуҷӯҳӣ нест дар даст
گر از دنیا وجوهی نیست در دست
Қаноатро саодат бо дукон ҳаст
قناعت را سعادت باد! کآن هست