Сарояндаи чунин афканди бунёд
سراینده چنین افکند بنیاد
Ки чун дар ишқи ширини марди Фарҳод
که چون در عشق شیرین مرد فرهاد
Дили ширин ба дард омад зи доғаш
دل شیرین به درد آمد ز داغش
Ки мурғии нозанин гум шуд зи боғаш
که مرغی نازنین گم شد ز باغش
Бар он озоди сарви ҷӯии бор ӣ
بر آن آزاد سرو جویباری
Басӣ бигирист чун абри баҳорӣ
بسی بگریست چون ابر بهاری
Ба расми меҳтаронаши ҳала бар баст
به رسم مِهترانش حِله بر بست
Ба хокаш дод ва омад бод дар даст
به خاکش داد و آمد باد در دست
зи хокаши гунбад ӣ олии броФрохт
ز خاکش گنبدی عالی برافراخت
Вази он гунбади зиёрати хонае сохт
وز آن گنبد زیارتخانهای ساخت
Хабар доданд хусравро чапу рост
خبر دادند خسرو را چپ و راست
Ки аз раҳи заҳмати он хор бархест
که از ره زحمت آن خار برخاست
Пушаймони гашти шоҳ аз карда хеш
پشیمان گشت شاه از کردهٔ خویش
Вази он озори гашти озурдаи хеш
وز آن آزار گشت آزردهٔ خویش
Дар андешед ва буд андешаро ҷой
در اندیشید و بود اندیشه را جای
Ки боди афроаро чун дорад ӯ пой
که باد افراه را چون دارد او پای
Касе ков бо касе бад соз гардад
کسی کاو با کسی بد ساز گردد
Бадви рӯзии ҳамон бад боз гардад
بِدو روزی همان بد باز گردد
Дар ин ғами рӯзу шаб андеша ме кард
در این غم روز و شب اندیشه میکرد
Вазин андешаи ҳам рӯзӣ қафо хӯрд
وزین اندیشه هم روزی قفا خورد
Дабири хосро наздик худ хонд
دبیر خاص را نزدیک خود خواند
Ки бар коғаз ҷавоҳир донад ифшоанд
که بر کاغذ جواهر داند افشاند
Гулаш фармуд дар шукр сириштан
گُلش فرمود در شِکر سرشتن
Ба ширини номаи ширини навиштан
به شیرین نامهٔ شیرین نوشتن
Нахустин пайкари он нақши дили банд
نخستین پیکر آن نقش دلبند
Тавалло карда бар номи худованд
تَولا کرده بر نام خداوند
Ба номи равшанои бахши бениш
به نام روشناییبخش بینش
Ки равшани чашм аз ӯ гашти офариниш
که روشنچشم از او گشت آفرینش
Падеди орандаи инсӣу ҷонӣ
پدید آرندهٔ اِنسی و جانی
Асарҳои заминӣу осмонӣ
اثرهای زمینی و آسمانی
Фалакро карда гардон бар сари хок
فلک را کرده گردان بر سر خاک
Заминро ҷои гардиши гоҳи афлок
زمین را جای گردشگاه افلاک
Пас аз номи худоу номи покон
پس از نام خدا و نام پاکان
Баровардаи ҳадиси дарднокон
برآورده حدیث دردناکان
Ки шоҳи некӯони ширини дили банд
که شاه نیکوان شیرین دلبند
Ки хўонндши шкрхоёни шикарханд
که خوانندش شکرخایان شکرخند
Шунидам каз паии ёрии ҳаваси нок
شنیدم کز پی یاری هوسناک
Ба мотам навбатӣ зад бар сари хок
به ماتم نوبتی زد بر سر خاک
з сунбул кард бар гули машки безӣ
ز سنبل کرد بر گل مشکبیزی
зи наргис бар самани сими оби резӣ
ز نرگس بر سمن سیمابریزی
Ду то кард аз ғамаши сарви равон ро
دو تا کرد از غمش سرو روان را
Ба нилӯфар бадал кард арғавон ро
به نیلوفر بدل کرد ارغوان را
Саманро аз бунафша тараф барбаст
سمن را از بنفشه طَرْف بربست
Рутабҳоро ба захм устихон хаст
رطبها را به زخم استخوان خَست
Ба лолаи таҳтаи гулро тарошед
به لاله تختهٔ گل را تراشید
Ба лؤлؤи гӯшаи маро харошид
به لؤلؤ گوشهٔ مه را خراشید
Паранд моҳро пайванд бикшод
پرند ماه را پیوند بگشاد
зи рухи бурқаъ , зи гесу банд бикшод
ز رخ برقع، ز گیسو بند بگشاد
Ҷаҳонро сӯхт аз фарёд кардан
جهان را سوخت از فریاد کردن
Ба зории дӯстонро ёд кардан
به زاری دوستان را یاد کردن
Чунин ояд зи ёрони шарти ёрӣ
چنین آید ز یاران شرط یاری
Ҳамин бошад нишони дӯсти дорӣ
همین باشد نشان دوستداری
Бар он ҳмоли кӯҳи афкани ббхшўд
بر آن حمال کوهافکن ببخشود
Ба сари зону , ба зонуи кӯҳи паймӯд
به سر زانوبهزانو کوه پیمود
Ғарибии кушта беш арзади фиғонӣ
غریبی کُشته بیش ارزد فغانی
Ҷаҳони гӯ то бар ӯ гиряд ҷаҳонӣ
جهان گو تا بر او گرید جهانی
Бад-ӣни сони ошиқӣ дар ғами бимирад ?
بدینسان عاشقی در غم بمیرد؟
Чун ӯ боди он ки зу ибрат нагирад
چون او باد آن که زو عبرت نگیرد
Ҳисоб аз кор ӯ давраст мо ро
حساب از کار او دور است ما را
Дил аз баҳри ту ранҷураст мо ро
دل از بهر تو رنجور است ما را
Чу донам сахт ранҷидӣ зи маргаш
چو دانم سخت رنجیدی ز مرگش
Ки мард ва ҳам наме гӯйӣ ба таркиш
که مُرد و هم نمیگویی به تَرکش
Чаро боисташ аввали куштан аз дард
چرا بایستش اول کشتن از درد
Чу киштӣ чанд хоҳӣ андҳш хӯрд
چو کشتی چند خواهی اندهش خورد
Ғамаш май хур ки хунаши ҳам ту хӯрдӣ
غمش میخور که خونش هم تو خوردی
Азизаш кун ки хораши ҳам ту кардӣ
عزیزش کن که خوارش هم تو کردی
Агар сад сол бар хокаши нишинӣ
اگر صد سال بر خاکش نشینی
Аз ӯ хокитарӣ касро набинӣ
از او خاکیتری کس را نبینی
Чу хок ар сад ҷигари дорӣ ба дастӣ
چو خاک ار صد جگر داری به دستی
Наёбӣ мисли ӯ ширини парастӣ
نیابی مثل او شیرین پرستی
Валикин чун надорад гиряи судӣ
ولیکن چون ندارد گریه سودی
Чаҳ бояд бекабоб ангехт дӯдӣ
چه باید بیکباب انگیخت دودی
Ба ғам хӯрдан накардӣ ҳеҷ тақсир
به غم خوردن نکردی هیچ تقصیر
Чаҳ шояд кард бо тороҷи тақдир
چه شاید کرد با تاراج تقدیر
Банно бар марг дорад зиндагонӣ
بنا بر مرگ دارد زندگانی
Нахоҳад зистани каси ҷовдонӣ
نخواهد زیستن کس جاودانی
Ту рӯзӣ , ӯ ситора , эй дили афрӯз !
تو روزی، او ستاره، ای دلافروز!
Форумии ради ситора чун шавад рӯз
فرومیرد ستاره چون شود روز
Ту субҳӣ , ӯ чароғ ар дили пазирад
تو صبحی، او چراغ ار دل پذیرد
Чароғи он ба ки пеш аз субҳ мерад
چراغ آن بِهْ که پیش از صبح میرد
Ту ҳастӣ шамъ ва ӯ парвонаи маст
تو هستی شمع و او پروانهٔ مست
Чу шамъ ояд равад парвона аз даст
چو شمع آید رود پروانه از دست
Ту боғӣ ва ӯ гиёҳӣ каз ту хезад
تو باغی و او گیاهی کز تو خیزد
Гиёҳи он ба ки ҳам дар боғи резад
گیاه آن بِهْ که هم در باغ ریزد
Ту оташи табъӣ ӯ авди балои каш
تو آتش طبعی او عود بلاکش
Бисӯзад авд чун бФрўзди оташ
بسوزد عود چون بفروزد آتش
Агар мурғӣ парид аз гулистони т
اگر مرغی پرید از گلستانت
Пурситад насар тоири зи осмони т
پرستد نسر طایر ز آسمانت
Ва гар шуд қатрае об аз сабу ӣат
و گر شد قطرهای آب از سبویت
Басои диҷла ки сар дорад ба ҷӯят
بسا دجله که سر دارد به جویت
Чу монад бадар , гӯ башикан ҳилолӣ
چو مانَد بَدر، گو بشکن هلالی
Чу хӯбӣ ҳаст , азу кам гири холӣ
چو خوبی هست، ازو کم گیر خالی
Агар Фарҳод шуд ширини бмонод
اگر فرهاد شد شیرین بماناد
Чаҳ бок аз зарди гул ? насрини бмонод
چه باک از زرد گل؟ نسرین بماناد
Нависанда чу аз нома бипардохт
نویسنده چو از نامه بپرداخت
Замин бӯседу пеши хусрави андохт
زمین بوسید و پیش خسرو انداخت
Ба қосид дод хусрави номаро зуд
به قاصد داد خسرو نامه را زود
Ситади қосиди бабради он ҷо ки фармуд
ستد قاصد ببرد آن جا که فرمود
Чу ширин дид комди номаи шоҳ
چو شیرین دید کآمد نامهٔ شاه
Рух аз шодӣ фурӯзон кард чун моҳ
رخ از شادی فروزان کرد چون ماه
Се ҷо бӯседу меҳри номаи бардошт
سه جا بوسید و مُهر نامه برداشت
Ваз ӯ як ҳарфро нохонда нагузошт
وز او یک حرف را ناخوانده نگذاشت
Ҷигар ҳо дид машк андӯд карда
جگرها دید مشکاندود کرده
Тбрздҳои заҳр олуд карда
طبرزدهای زهرآلود کرده
Қсбҳоӣ дар ӯ печидаи сад мор
قصبهایی در او پیچیده صد مار
Рутабҳоӣ дар ӯ пӯшидаи сад хор
رطبهایی در او پوشیده صد خار
Ҳамаи миқрозаҳои парниёни пӯш
همه مقراضههای پرنیانپوش
Ҳамаи заҳри أбҳои хуштар аз нӯш
همه زهرأبهای خوشتر از نوش
На сабри он ки ин шарбат банушад
نه صبر آن که این شربت بنوشد
На ҷои он ки аз тундӣ баҷушад
نه جای آن که از تندی بجوشد
Ба сахтӣ ва ба ранҷи он ранҷу сахтӣ
به سختی و به رنج آن رنج و سختی
Фрўхўрд аз сари бедори бахтӣ
فروخورد از سر بیداربختی