Чу хусрави номаи ширини Фрўхўонд
چو خسرو نامهٔ شیرین فروخواند
Аз он ширини сухан оҷиз форуманд
از آن شیرینسخن عاجز فروماند
Ба худ гуфто ҷавобаст ин на ҷанг аст
به خود گفتا جواب است این، نه جنگ است
Кулӯх андозро подош санг аст
کلوخانداز را پاداش سنگ است
Ҷавоби он чаҳ боисташ даридан
جوابِ آنچه بایستش دریدن
Шунидам он чаҳ май бояд шунидан
شنیدم آنچه میباید شنیدن
Дигар бора шуд аз ширини шкрхўоаҳ
دگر باره شد از شیرین شکرخواه
Ки ғавғоӣ магас бархест аз роҳ
که غوغای مگس برخاست از راه
зи корошўбии Марями бросўд
ز کارآشوبی مریم برآسود
Рутаб беустихон шуд , шамъ бе дӯд
رطب بیاستخوان شد، شمع بیدود
Чу Марям кард даст аз ҷашни кӯтоҳ
چو مریم کرد دست از جشن کوتاه
Ҷаҳон чун ҷашни Марями гашт бар шоҳ
جهان چون جشن مریم گشت بر شاه
Чу душман шуд ҳамаи корӣ ба ком аст
چو دشمن شد، همه کاری به کام است
Яке об аз пас душман тамом аст
یکی آب از پس دشمن تمام است
Ба ширин чанд чарбӣ ҳо фиристод
به شیرین چند چربیها فرستاد
Ба равған нарм кард оҳани зи пӯлод
به روغن نرم کرد آهن ز پولاد
Бути фармони буриши фармони пазируфт
بت فرمانبرش فرمان پذیرفت
Ки дардӣ дошт кони дармони пазируфт
که دردی داشت کان درمان پذیرفت
Ба хусрави пеш аз онаш буд пиндор
به خسرو پیش از آنش بود پندار
Казон никўтрш бошад талаби кор
کزان نیکوترش باشد طلبکار
Фиристад маҳд ва дар коўинши орад
فرستد مهد و در کاوینش آرد
Ба маҳди худ арӯси ойинаши орад
به مهد خود عروسآیینش آرد
Ба дафтарҳо итоб оғоз ме кард
به دفترها عتاب آغاز میکرد
Итобаш беш мешуд ноз ме кард
عتابش بیش میشد ناز میکرد
Матоъи некӯӣ бар кор ме дид
متاع نیکویی بر کار میدید
Баҳо мекард чун бозор ме дид
بها میکرد، چون بازار میدید
Матоъ аз муштарӣ ёбад равое
متاع از مشتری یابد روایی
Ба дида қадар гирад равшаноӣ
به دیده قدر گیرد روشنایی
зи баҳри суди худ ин панди бниўш
ز بهر سود خود این پند بنیوش
Матоъии кони бнхрнд аз ту мафруш
متاعی کآن بنخرند از تو، مفروش
Дар он дидааст давлати сӯдмандӣ
در آن دیده است دولت سودمندی
Ки чун ёбии равое дар набандӣ
که چون یابی روایی، در نبندی
Малик дам доду ширин дам наме хӯрд
ملک دم داد و شیرین دم نمیخورد
зи нози хеши мӯе кам наме кард
ز ناز خویش مویی کم نمیکرد
Чу оҷизи гашт аз он ноз ба харвор
چو عاجز گشت از آن ناز به خروار
Ниҳоди андешаро бар чораи кор
نهاد اندیشه را بر چارهٔ کار
Ки ёрии меҳрбони оради фарои чанг
که یاری مهربان آرد فرا چنگ
Ба раҳворӣ ҳаме ронад хари ланг
به رهواری همیرانَد خرِ لنگ
Сару кории зи баҳр хеш гирад
سر و کاری ز بهر خویش گیرد
Сар аз корӣ дигар дар пеш гирад
سر از کاری دگر در پیش گیرد
з ҳар қавмии ҳикояти боз май ҷуст
ز هر قومی حکایت باز میجُست
Нагирад марди зираки кори худ суст
نگیرد مرد زیرک کار خود سست