Малики бор дигар гуфт аз дили афрӯз

مَلِک بارِ دگر گفت ای دل‌افروز

Ба гуфтани гуфтан аз мо меравад рӯз

به گفتن گفتن از ما می‌رود روز

Макун бо ман ҳисоби хуби рӯе

مکن با من حساب خوب‌رویی

Ки сад раҳи хубтар зоне ки гӯйӣ

که صد ره خوب‌تر زانی که گویی

Фурӯғи чашмӣ эй даврии зи ту давр

فروغ چشمی ای دوری ز تو دور

Чароғи субҳӣ эй нури алии нур

چراغ صبحی ای نور علی نور

Ба дарёи Монӣ аз гавҳар фишонӣ

به دریا مانی از گوهر‌فشانی

Вале оби ту оби зиндагонӣ

ولی آبِ تو آب زندگانی

Ту дар ойӣна дидӣ сӯрати хеш

تو در آیینه دیدی صورت خویش

Ба чашми ман дарӣ , сад бор аз он беш

به چشم من دَری، صد بار از آن بیش

Турогар бар забон гӯям дили ором

تو را گر بر زبان گویم دل‌آرام

Даҳонами пар шукр гардад бад-ӣни ном

دهانم پُر شکر گردد بِدین نام

?герат хуршед хонам низ ҳастӣ

گرت خورشید خوانم نیز هستی

Ки маро бар фалаки равнақи шикастӣ

که مه را بر فلک رونق شکستی

Дили шукр дар он таърих шуд танг

دلِ شکر در آن تاریخ شد تنگ

Ки ёқӯти ту берун омад аз санг

که یاقوت تو بیرون آمد از سنگ

Сеӣ сарви он замон шуд дар чамани суст

سهی سرو آن زمان شد در چمن سست

Ки симини нори ту бар норван раст

که سیمین‌نار تو بر نارون رست

Рутабу устихони он шаби шикастанд

رطب را استخوان آن شب شکستند

Ки хурмои лабатро нахли бастанд

که خرمای لبت را نخل بستند

Ирамро сиккаи рӯят калид аст

اِرم را سکهٔ رویت کلید است

Висолат чун Ирам зон нопадид аст

وصالت چون ارم زان ناپدید است

Қамар дар некӯӣ дил дода ту аст

قمر در نیکَوی دل‌دادهٔ تو است

Шукри мавлои мавлои зода ту аст

شکر مولای مولا‌زادهٔ تو است

Гулат чун бо шукри ҳам хоб гардад

گلت چون با شکر هم‌خواب گردد

Тбрздро даҳони пар об гардад

طبرزد را دهان پر آب گردد

Ба ҳар маҷлис ки шаҳдат хон дарорад

به هر مجلس که شهدت خوان درآرد

Ба сӯратҳои мумин ҷони дарорад

به صورت‌های مومین جان درآرد

Садаф чун бар кушояди комро ком

صدف چون بر گشاید کام را کام

Кунад дар вом аз он дандони дрФом

کند دُر وام از آن دندان دُرفام

Гар аз як мӯии худ нимӣ фурӯшӣ

گر از یک موی خود نیمی فروشی

Бихарамгар ба иқлӣмии фурӯшӣ

بخرم گر به اقلیمی فروشی

Бад-ӣни хӯбӣ ки рӯяти рашк мо ҳаст

بدین خوبی که رویت رشک ماه است

Мубин дар худ ки худбинӣ гуноҳ аст

مبین در خود که خودبینی گناه است

Мабодои чашми кас бар хӯбии хеш

مبادا چشم کس بر خوبی خویش

Ки захми чашм , хӯбиро кунад риш

که زخم چشم، خوبی را کند ریش

Марези охир чу бар ман подшоҳӣ

مریز آخر چو بر من پادشاهی

Бад-ӣни сони хӯни ман дар бе гуноҳӣ

بدین سان خون من در بی‌گناهی

Агар шоҳӣ , нишони гавҳарати кӯ ?

اگر شاهی، نشان گوهرت کو؟

Вагар ширинӣ , охири шукрати кӯ ?

و گر شیرینی، آخر شکرت کو؟

Раҳо кун ҷангу роҳ сулҳ бигушоӣ

رها کن جنگ و راه صلح بگشای

Нифоқомез узрӣ чанд бинмоӣ

نفاق‌آمیز عذری چند بنمای

На бад гуфтам на бадгӯӣаст корам

نه بد گفتم نه بدگویی است کارم

Ва гар гуфтам якеро сад ҳазорам

و گر گفتم یکی را صد هزارم

Агар чаҳ расми хубони тунд хуӣ аст

اگر چه رسم خوبان تند خویی است

Никуӣ низ ҳам расм никуӣ аст

نکویی نیز هم رسم نکویی است

Худовандон агар тундии намоянд

خداوندان اگر تندی نمایند

Ба раҳмат низ ҳам лухтии гроинд

به رحمت نیز هم لختی گرایند

Макун бе дод бо ёри қадӣмӣ

مکن بیداد با یار قدیمی

Кигар тундии нигорои ҳам раҳимӣ

که گر تندی نگارا هم رحیمی

Чу бод аз оташам то кӣ гурезӣ ?

چو باد از آتشم تا کی گریزی؟

На ман хоки туам ? обам чаҳ резӣ ?

نه من خاک توام؟ آبم چه ریزی؟

зи ту бо он ки истеҳқоқ дорам

ز تو با آن که استحقاق دارم

Сар аз тавқи навозиш тоқ дорам

سر از طوق نوازش طاق دارم

Ҳамаи донандагонро ҳаст маълум

همه دانندگان را هست معلوم

Ки бошад мустаҳаққи пайвастаи маҳрӯм

که باشد مستحق پیوسته محروم

Маро то дил буд , дил бар ту бошӣ

مرا تا دل بود، دل‌بر تو باشی

з ҷон бигузар , ки ҷонпарвар ту бошӣ

ز جان بگذر، که جان‌پرور تو باشی

Гар аз банди ту худ ҷӯям ҷудоӣ

گر از بند تو خود جویم جدایی

зи банди дил куҷо ёбам раҳоӣ ?

ز بند دل کجا یابم رهایی؟

Баси ин асби ҷафо бар ман дўондн !

بس این اسب جفا بر من دواندن!

Гуҳам дар хоку гуҳ дар хӯн нишондан

گَهم در خاک و گَه در خون نشاندن

Ба ширинии сало дар шаҳр додан

به شیرینی صلا در شهر دادن

Ба талхии посухӣ чун заҳр додан

به تلخی پاسخی چون زهر دادن

Маро саҳласт кин бор озмудам

مرا سهل است کاین بار آزمودم

Мубораки бод бисёр озмудам

مبارک باد بسیار آزمودم

Басои рахна , ки асли муҳкамӣ ҳост

بسا رخنه، که اصل محکمی‌هاست

Басоанда , ки дар ваии хуррамӣ ҳост

بسا اندُه، که در وی خرمی‌هاست

Ҷафо кардан на баси фархунда фолӣ аст

جفا کردن نه بس فرخنده فالی است

Макун комшби шабӣ , охир на солӣ аст

مکن کاِمشب شبی، آخر نه سالی است

Дилам хуш кун ки ғами хори омдстм

دلم خوش کن که غم‌خوار آمدستم

Туро хоҳам , бад-ӣни кори омдстм

تو را خواهم، بدین کار آمدستم

Чу шамъ аз пой нанишинам бад-ӣни кор

چو شمع از پای ننشینم بدین کار

Ки чун ман ҳаст ширини ҷӯй бисёр

که چون من هست شیرین‌جوی بسیار

Ҳамоно шамъ аз он бо об дида аст

همانا شمع از آن با آبِ دیده است

Ки ӯ низ аз лаби ширин бурӣда аст

که او نیز از لبِ شیرین بریده است

Гиреҳ бар дил чаро дорад неи қанд ?

گره بر دل چرا دارد نیِ قند؟

Магари ков низ ширини рости дарбанд ?

مگر کاو نیز شیرین راست دربند؟

Чаро нахли рутаб бар дил хӯрд хор ?

چرا نخلِ رطب بر دل خورد خار؟

Магари кови ҳам ба ширин шуд гирифтор ?

مگر کاو هم به شیرین شد گرفتار؟

Ҳамеи дуни шер агар ширин набӯдӣ

همیدون شیر اگر شیرین نبودی

Ба тифлии халқро таскин набӯдӣ

به طفلی خلق را تسکین نبودی

Ба ширинии раванди ин як ду мискин

به شیرینی روند این یک دو مسکین

Ту ширинӣ ва эшон низ ширин

تو شیرینی و ایشان نیز شیرین