Малик чун дид нози он ниёзӣ

مَلک چون دید ناز آن نیازی

Сипар бификанад аз он шамшери бозӣ

سپر بفکند از آن شمشیر بازی

Шикоятро ба ширинӣ ниҳон кард

شکایت را به شیرینی نهان کرد

зи ширинони шикоят чун тавон кард ?

ز شیرینان شکایت چون توان کرد؟

Ба ширин гуфт к-эии чашму чароғам

به شیرین گفت کاِی چشم و چراغم

эй гулшану тоўси боғам

همایِ گلشن و طاووس باغم

Серумро тоҷу тоҷамро сарирӣ

سرم را تاج و تاجم را سریری

Ҳам аз пои афкании ҳам даст гирӣ

هم از پای افکنی هم دست‌گیری

Марои дил бар туу дили дорӣ аз ту

مرا دل‌ بر تو و دلداری از تو

зи ту мастӣ ва ҳам ҳушёрӣ аз ту

ز تو مستی و هم هشیاری از تو

Надорам ҷузи туе кони ҷои кашами рахт

ندارم جز تویی کآن جا کشم رخت

На тоҷӣ ба зи ту кони ҷои занами тахт

نه تاجی بِهْ ز تو کآن جا زنم تخت

Гирифтам каз ман озорӣ гирифтӣ

گرفتم کز من آزاری گرفتی

Паии хӯнам чаро борӣ гирифтӣ ?

پی خونم چرا باری گرفتی؟

Бад-ӣни дерӣ ки ое дар канорам

بدین دیری که آیی در کنارم

Бад-ӣни зӯдии макаш , лухтӣ бидорам

بدین زودی مکُش، لختی بدارم

Накӯ гуфт ин сухани деҳқон ба намруд

نکو گفت این سخن دهقان به نمرود

Ки куштани дайр бояд , коштани зуд

که کُشتن دیر باید، کاشتن زود

Чаҳ хоҳӣ ? узр ё ҷон ? ҳар ду инак

چه خواهی؟ عذر یا جان؟ هر دو اینک

Туоне иду қурбон ҳар ду инак

توانی عید و قربان هر دو اینک

Макун нозӣ ки бори оради ниёзат

مکن نازی که بار آرَد نیازت

Навозиш кун ки аз ҳад рафт нозат

نوازش کن که از حد رفت نازت

Ба навмидии диламро беш машкан

به نومیدی دلم را بیش مشکن

Нишотамро чу зулф хеш машкан

نشاطم را چو زلف خویش مشکن

Ғам аз ҳад рафту ғами хорам касе нест

غم از حد رفت و غم‌خوارم کسی نیست

Туе ва дар ту ғами хорӣ басӣ нест

تویی و در تو غم‌خواری بسی نیست

Ғамии кон бо дил нолон шавад ҷуфт

غمی کآن با دلِ نالان شود جفت

Ба ҳам солон ва ҳам ҳолон тавон гуфт

به هم‌سالان و هم‌حالان توان گفت

Нишоед гуфт бо фориғи дилони роз

نشاید گفت با فارغ‌دلان راز

Мухолиф дар насозад соз бо соз

مخالف در نسازد ساز با ساز

Фурӯи гир аз сарбори ин ҷарас ро

فرو گیر از سر‌ِ بار این جرس را

Ба осонӣ барор ин як нафас ро

به آسانی برآر این یک نفس را

Ҷаҳонро чун ман ва чун ту басӣ буд

جهان را چون من و چون تو بسی بود

Буд бо мо муқӣм ар бо касе буд

بوَد با ما مقیم ار با کسی بود

Азин дарвозаи кӯи боло ва зер аст

ازین دروازه کو بالا و زیر است

Нахон дастӣ ки то « дайраст » , дайр аст

نخوانده‌ستی که تا «دیر است»، دیر است‌؟

Фиреби дил басаст эй дили фиребам

فریب دل بس است‌، ای دلفریبم

Навозиш кун ки аз ҳад шуд шикебам

نوازش کن که از حد شد شکیبم

Бисоз эй дӯсти корамро ки вақт аст

بساز ای دوست کارم را که وقت است

з сар бинишон хуморамро ки вақт аст

ز سر بنشان خمارم را که وقت است

Басаст ин тоқи абрӯи нокушодан

بس است این طاق ابرو ناگشادن

Ба тоқӣ бо нтоқии во ниҳодан

به طاقی با نطاقی وا نهادن

Дар « Фархор » бар фағфур бастан

درِ «فرخار» بر فغفور بستن

Ба ҷӯии мавлоон бар пул шикастан

به جوی مولیان بر پل شکستن

Ғами олам чаро бар худ наҳодӣ ?

غم عالم چرا بر خود نهادی؟

Раҳо кун ғам ки омад вақти шодӣ

رها کن غم که آمد وقت شادی

Ба рӯзи абр , ғам хӯрдан савоб аст

به روزِ ابر، غم خوردن صواب است

Ту шодӣ кун ки имрӯз офтоб аст

تو شادی کن که امروز آفتاب است

Шабихун бар шикаста чандсозӣ ?

شبیخون بر شکسته چند سازی؟

Гирифта бо гирифта чанд бозӣ ?

گرفته با گرفته چند بازی؟

На дониш бошад он касро на фарҳанг

نه دانش باشد آن کس را نه فرهنگ

Ки вақти оштӣ пеш оварад ҷанг

که وقت آشتی پیش آورد جنگ

Хирадмандӣ ки дар ҷангӣ наад пой

خردمندی که در جنگی نهد پای

Бимонад оштиро дар миёни ҷой

بمانَد آشتی را در میان جای

Дар ин ҷанг , оштии рангии барангез

در این جنگ، آشتی رنگی برانگیز

Замонии тозаи шӯ то кӣ шӯии тез

زمانی تازه شو‌، تا کی شوی تیز‌؟

Ба рӯй дӯстон маҷлис барафрӯз

به روی دوستان مجلس برافروز

Ки то равшан шавад ҳам чашм ва ҳам рӯз

که تا روشن شود هم چشم و هم روز

Ба бустони омадам то миваи чинам

به بُستان آمدم تا میوه چینم

Манеҳ хору хск дар остинам

مَنِه خار و خَسَک در آستینم

зи чашму лаб дар ин бустони пидром

ز چشم و لب در این بُستانِ پدرام

Гуҳии шукри гушойӣ , гоҳи бодом

گَهی شِکّر گشایی، گاه بادام

Дар ин бустони марои гӯи хезу бустон

در این بُستان مرا گو خیز و بِستان

Туранҷи ғабғабу норанҷи пистон

ترنجِ غبغب و نارنجِ پستان

Синони хашму тири таъна то чанд ?

سنانِ خشم و تیرِ طعنه تا چند؟

На ҷангаст ин , дар пайкори дарбанд

نه جنگ است این، درِ پیکار دربند

Ту эй оҳӯ сарин наз баҳри ҷангӣ

تو ای آهو‌سرین نز بهر جنگی

Раҳо кун бар дадони хуии палангӣ

رها کن بر دَدان خوی پلنگی

Фурӯди ой аз сари ин кибр ва ин ноз

فرود آی از سر این کبر و این ناز

Фурӯд оварда худро миндоз

فرود آوردهٔ خود را مینداز

Дар андеш ар чаҳ Кебекат нозанин аст

در اندیش ار چه کبکت نازنین است

Ки шоҳинӣу шоҳӣ дар камӣн аст

که شاهینی و شاهی در کمین است

Ҳам охир дар канори пастами уфтӣ

هم آخر در کنار پَستم افتی

Ба дасти ое ва ҳам дар дастами уфтӣ

به دست آیی و هم در دستم افتی

Ҳамон бозӣ кунам бо зулфу холат

همان بازی کنم با زلف و خالت

Ки бо ман мекунад ҳар шаби хаёлат

که با من می‌کند هر شب خیالت

Чаҳ кори афтода кин кори аўФтодаҳ

چه کار افتاده‌؟ کاین کار اوفتاده

Бад-ӣни дармонда чун бахти истода

بدین‌در مانده چون بخت ایستاده‌؟

На буии шафқатӣ дар синаи дорӣ

نه بوی شفقتی در سینه داری

На ҳақи суҳбати деринаи дорӣ

نه حق صحبت دیرینه داری

Гилӣми хештанро ҳар кас аз об

گلیم خویشتن را هر کس از آب

Тавонад бар кашид эй дӯсти мштоб

تواند بر کشید ای دوست‌ مشتاب

Чу даврати байнам аз дами сози гаштан

چو دورت بینم از دم‌ساز گشتن

Раҳам наздик шуд дар бозгаштан

رهم نزدیک شد در بازگشتن

Агар хоҳии ҳисобамро дигар кун

اگر خواهی حسابم را دگر کن

Раҳи наздикро наздик тар кун

ره نزدیک را نزدیک‌تر کن

Гиреҳ бигушоӣ зи абрӯии ҳилолӣ

گره بگشای ز ابروی هلالی

Хазинаи пар гуҳар кун , хонаи холӣ

خزینه پُر گهر کن، خانه خالی

Нахоҳӣ корем дар хонаи хеш

نخواهی کآری‌ام در خانهٔ خویش

Мубораки боди гирами роҳ дар пеш

مبارک باد گیرم راه در پیش

Бидон раҳ комдм донам шудани боз

بدان ره کآمدم دانم شدن باز

Чунон коўл задам донам задани соз

چنان کاوّل زدم دانم زدن ساز

Ба доруии фаромӯшии кашами даст

به داروی فراموشی کِشم دست

Ба ёди соқӣ дигар шавам маст

به یاد ساقیِ دیگر شوم مست

Ба ҷлоб дигар нӯшин кунам ҷом

به جُلاب دگر نوشین کنم جام

Ба ҳалвоӣ дигар ширин кунам ком

به حلوای دگر شیرین کنم کام

зи ширин меҳр бурдорам дигар бор

ز شیرین مهر بردارم دگر بار

Шукри номӣ ба чанги орми шкрбор

شکر‌نامی به چنگ آرم شکربار

Набед талх бо ӯ мекунам нӯш

نبیدِ تلخ با او می‌کنم نوش

зи талхиҳои ширин гар кунам гӯш

ز تلخی‌های شیرین گر کنم گوش

Дилам дар бози гаштани чора соз аст

دلم در باز گشتن چاره ساز است

Сухан кӯтоҳ шуд манзил дароз аст

سخن کوتاه شد منزل دراز است