Чу хусрав дид ки он маъшӯқи танноз
چو خسرو دید کهآن معشوق طناز
зи сар берун нахоҳад кардан он ноз
ز سر بیرون نخواهد کردن آن ناز
Фусунӣ чанд бо хоҳиш бар Омуад
فسونی چند با خواهش بر آمود
Фусуни бурдан ба Бобул кӣ кунад суд ?
فسون بردن به بابِل کی کند سود؟
Ба лоба гуфт к-эии мақсӯди ҷонам
به لابه گفت کاِی مقصودِ جانم
Чароғи дидау шамъи равонам
چراغِ دیده و شمعِ روانم
Серумро бахту бахтамро ҷавонӣ
سرم را بخت و بختم را جوانی
Диламро ҷону ҷонро зиндагонӣ
دلم را جان و جان را زندگانی
Чу гардун бо дилам то кӣ кунӣ ҳарб ?
چو گردون با دلم تا کی کنی حَرب؟
Ба бстўӣ тиҳӣ мекун серуми чарб
به بَستوی تُهی میکن سرم چرب
Ба ишва , ошиқиро шод ме кун
به عشوه، عاشقی را شاد میکن
Мубораки мурдае озод ме кун
مبارک مردهای آزاد میکن
Набинӣ айби худ дар тунди ху ӣӣ
نبینی عیب خود در تندخویی
Бад-ӣни сони айби ман то чанд гӯйӣ ?
بدینسان عیب من تا چند گویی؟
Чу кӯрӣ ков набинад кӯрии хеш
چو کوری کاو نبیند کوری خویش
Ба сад гӯна кашад айби касони пеш
به صد گونه کشد عیبِ کسان پیش
зи лаъли ин сангҳо берун Маяфкан
ز لعل این سنگها بیرون مَیَفکن
Ба хок афкандӣам дар хӯн Маяфкан
به خاک افکندیام در خون مَیَفکن
Ҳалокам кардӣ аз тимори хорӣ
هلاکم کردی از تیمارخواری!
ЪФоки аллоҳи зиҳии тимори дорӣ !
عفاک الله زهی تیمارداری!
Шаб омад барф май резад чу сими об
شب آمد برف میریزد چو سیماب
зи яхи Меҳрӣ чу оташ рӯй бартоб
ز یخ مهری چو آتش روی برتاب
Макун ки имшаби зи барфам тоб гирад
مکن کهامشب ز برفم تاب گیرد
Бдои рўзо ки ин барф об гирад
بدا روزا که این برف آب گیرد
Як имшаб бар дар хешам бидиҳ бор
یک امشب بر در خویشم بده بار
Ки то хок дарат бӯсами фалаки вор
که تا خاک درت بوسم فلکوار
Ба зону ӣ адаб пешат нишинам
به زانوی ادب پیشت نشینم
Бидӯзам дидаи вони гуҳ дар ту байнам
بدوزم دیده وآنگه در تو بینم
Раҳи он каси рост дар кошонаи ту
ره آن کس راست در کاشانهٔ تو
Ки дузади чашми худ дар хонаи ту
که دوزد چشم خود در خانهٔ تو
Мадони он дӯстро ҷузи душмани хеш
مدان آن دوست را جز دشمنِ خویش
Ки ёбии чашм ӯ бар равзани хеш
که یابی چشم او بر روزن خویش
Бар он кас дӯстӣ бошад ҳалолат
بر آن کس دوستی باشد حلالت
Ки хоҳад бешии андари ҷоҳу Малта
که خواهد بیشی اندر جاه و مالت
Рафиқии ков буд бар ту ҳсднок
رفیقی کاو بُوَد بر تو حسدناک
Ба хокаши даҳ ки нрзди суҳбаташи хок
به خاکش ده که نرزد صحبتش خاک
Макун ҷоно ба хӯни ҳалқи маро тар
مکن جانا به خون حلق مرا تَر
Мадорам беш азин чун ҳалқа бар дар
مدارم بیش ازین چون حلقه بر در
Азобам май диҳӣ ва он но савоб аст
عذابم میدهی وآن ناصواب است
Биҳиштаст ин ва дар дӯзах азоб аст
بهشت است این و در دوزخ عذاب است
Биҳиштии мивае дории расида
بهشتی میوهای داری رسیده
Ба ҷузи боғи биҳишташи каси надида
به جز باغ بهشتش کس ندیده
Биҳишти қасри худро боз кун дар
بهشت قصر خود را باز کن در
Дарахти миваро зойеъ макун бар
درخت میوه را ضایع مکن بر
Рутаб бар хон рутаби хорӣ на бар хон
رطب بر خوان رطبخواری نه بر خوان
Сикандари ташнаи лаб бар оби ҳайвон
سکندر تشنهلب بر آب حیوان
Дирам бигушоӣу роҳи кӣнаи дарбанд
درم بگشای و راه کینه دربند
Камар дар хизмати деринаи дарбанд
کمر در خدمت دیرینه دربند
Вагар мумкин набошад дар кушодан
و گر ممکن نباشد در گشادن
Ғарибиро як имшаби бор додан
غریبی را یک امشب بار دادن
Барафкан бурқаъ аз миҳроби ҷамшед
برافکن برقع از محراب جمشید
Ки ҳоҷатманд бурқаъ нест хуршед
که حاجتمند برقع نیست خورشید
Гар ошуфта шудам ҳушами ту барадӣ
گر آشفته شدم هوشم تو بردی
Бабри ҷӯшам ки сари ҷӯшами ту барадӣ
ببر جوشم که سر جوشم تو بردی
Муфарраҳи ҳам ту доне кард бар даст
مفرح هم تو دانی کرد بر دست
Ки ҳам ёқӯт ва ҳам анбари туро ҳаст
که هم یاقوت و هم عنبر تو را هست
Лабӣ чун ангабин , дории зи ман давр
لبی چون انگبین، داری ز من دور
Забон дар ман кашӣ чун неши занбӯр
زبان در من کشی چون نیشِ زنبور
Макун бо ин ҳамаи нармӣ , дуруштӣ
مکن با این همه نرمی، درشتی
Ки аз қоқм наёяд хори пуштӣ
که از قاقم نیاید خار پشتی
Чунон кун каз ту дили хуши бози гирдам
چنان کن کز تو دلخوش باز گردم
Ба дидори ту ъушрати сози гирдам
به دیدار تو عشرتساز گردم
Қадамгар чаҳ ғуборолуд дорам
قدم گر چه غبارآلود دارم
Ба дидори ту дил хушнӯд дорам
به دیدار تو دل خشنود دارم
Вагар бар ман нахоҳад шуд дилати рост
و گر بر من نخواهد شد دلت راست
Ба душвории туоне узри он хост
به دشواری توانی عذر آن خواست
Макун бар фарқи хусрави санги борӣ
مکن بر فرق خسرو سنگباری
Чу Фарҳоди ши макаш дар санги сорӣ
چو فرهادش مکش در سنگساری
Касе кондозд ӯ бар осмони санг
کسی کاندازد او بر آسمان سنگ
Ба озори сар худ дорад оҳанг
به آزار سر خود دارد آهنگ
Шикаст сар кунӣ , хӯн бар тан уфтад
شکست سر کنی، خون بر تن افتد
Қафои гарданон , бар гардан уфтад
قفای گردنان، بر گردن افتد
Гузар бар меҳр кун чун дили навозон
گذر بر مهر کن چون دلنوازان
Ба ман бозӣ макун чун муҳраи бози ан
به من بازی مکن چون مهرهبازان
На ҳар ошиқ ки ёбӣ маст бошад
نه هر عاشق که یابی مست باشد
На ҳар каз даст шуд зон даст бошад
نه هر کز دست شد زان دست باشد
Гуҳӣ бо ман ба сулҳу гуҳ ба ҷангӣ
گَهی با من به صلح و گَه به جنگی
Худои тавбаи дҳодти зини ду рангӣ
خدا توبه دهادت زین دو رنگی
Сипедӣ кун ҳақиқат ё сиёҳӣ
سپیدی کن حقیقت یا سیاهی
Ки набӯд мормоҳӣ , мору моҳӣ
که نبود مارماهی، مار و ماهی
Шудӣ бдхў , надонам кин чаҳ кинаст !
شدی بدخو، ندانم کاین چه کین است!
Магар ки ойини маъшӯқон чунинаст !
مگر کهآیین معشوقان چنین است!
Маро то беш ранҷоне ки хомӯш
مرا تا بیش رنجانی که خاموش
Чу дарё бештар пайдо кунам ҷӯш
چو دریا بیشتر پیدا کنم جوش
Туро то пеш тар гӯям ки башитоб
تو را تا پیشتر گویم که بشتاب
Шӯии пастар чу шогирди расани тоб
شوی پَستر چو شاگرد رسنتاب
Мазан чандини ҷароҳат бар дили танг
مزن چندین جراحت بر دل تنگ
Диласт ин дил на пӯлодаст ва на санг
دلست این دل نه پولاد است و نه سنگ
Ба ком душманам кардӣ на некӯаст
به کام دشمنم کردی نه نیکوست
Ки бади кории сети душмани комӣ эй дӯст
که بد کاریست دشمنکامی ای دوست
Бидиҳ як ваъда чун гуфтори ман рост
بده یک وعده چون گفتار من راست
Макун чандини каҷӣ дар кори ман рост
مکن چندین کجی در کار من راست
Ба рағм душманон бинавоз мо ро
به رغم دشمنان بنواز ما را
Ниҳон май сӯз ва май сози ошкоро
نهان میسوز و میساز آشکارا
Ба шӯр ангехтан чандин макун зӯр
به شور انگیختن چندین مکن زور
Ки ширин талх гардад чун шавад шӯр
که شیرین تلخ گردد چون شود شور
Бикун чарбӣ ки шириняти ёри сет
بکن چربی که شیرینیت یارست
Ки ширинӣ ба чарбии созгори сет
که شیرینی به چربی سازگارست
Туро дар абр май ҷустам чу маҳтоб
ترا در ابر میجستم چو مهتاب
Кунунат ёфтам чун абр бе об
کنونت یافتم چون ابرِ بیآب
Чароғии олами аФрўзндаҳ будӣ
چراغی عالم افروزنده بودی
Чу дар даст омадӣ сӯзанда будӣ
چو در دست آمدی سوزنده بودی
Гулӣ дидам зи даврати сурху дилкаш
گلی دیدم ز دورت سرخ و دلکش
Чу наздик омадӣ худ будӣ оташ
چو نزدیک آمدی خود بودی آتش
Итоб аз ҳади гузашта ҷанг бошад
عتاب از حد گذشته جنگ باشد
Замин чун сахт гардад санг бошад
زمین چون سخت گردد سنگ باشد
На ҳар теғӣ буд бо захми ҳам пушт
نه هر تیغی بود با زخم هم پشت
На яксони равед аз дастии даҳ ангушт
نه یکسان روید از دستی ده انگشت
Тавонам ман каз ӣнҷои бози гирдам
توانم من کز اینجا باز گردم
Ба аз ту бо касе дмсози гирдам
به از تو با کسی دمساز گردم
Валикини ҳақи хизмат май гузорам
ولیکن حق خدمت میگزارم
Назар бар суҳбат дерина дорам
نظر بر صحبت دیرینه دارم