Чу бар зад борбади зини сони навое
چو بر زد باربد زین سان نوایی
Нкисо кард аз он хуштар адое
نکیسا کرد از آن خوشتر ادایی
Шукуфта чун гули наврӯзу нави ранг
شکفته چون گل نوروز و نو رنگ
Ба наврӯзи ин ғазал дар сохт бо чанг
به نوروز این غزل در ساخت با چنگ
Зиҳии чашмам ба дидори ту равшан
زهی چشمم به دیدار تو روشن
Сари Кувайти марои хуштар зи гулшан
سر کویت مرا خوشتر ز گلشن
Хаёлати пешвои хоб ва хӯрдам
خیالت پیشوای خواب و خوَردم
Ғуборати тўтёии чашми дардам
غبارت توتیای چشم دَردم
Ба ту хўшдли димоғи машки безам
به تو خوشدل دماغِ مشکبیزم
зи ту равшани чароғи субҳи хезам
ز تو روشن چراغِ صبحخیزم
Марои чашмӣу чашмамро чароғӣ
مرا چشمی و چشمم را چراغی
Чароғи чашму чашми афрӯзи боғӣ
چراغ چشم و چشم افروز باغی
Фурӯғ аз чеҳри ту меҳри фалак ро
فروغ از چهر تو مهر فلک را
Намак аз кони лаъли ту намак ро
نمک از کان لعل تو نمک را
Ҷамолати ахтаронро нур дода
جمالت اختران را نور داده
Ба хӯбии оламат маншур дода
به خوبی عالمت منشور داده
Чаҳ мехӯрдӣ ки рӯят чун баҳораст ?
چه می خوردی که رویت چون بهار است؟
Аз он май хур ки онат созгораст
از آن میخور که آنت سازگار است
Ҷамолат чун ҷавонии ҷони навозад
جمالت چون جوانی جان نوازد
Касе ҷон бо ҷавонӣ дар набозад ?
کسی جان با جوانی در نبازد
Ту низ ар оина бар дасти дорӣ
تو نیز ار آینه بر دست داری
зи ишқи худ дили худ масти дорӣ
ز عشق خود دل خود مست داری
Мубин дар оинаи чин эй бути чин
مبین در آینه چین ای بت چین
Ки бошад хештани байни хештани байн
که باشد خویشتن بین خویشتن بین
Касе он оина бар каф чаҳ гирад ?
کسی آن آینه بر کف چه گیرد؟
Ки ҳар дами нақши дигари каси пазирад
که هر دم نقش دیگر کس پذیرد
Турои ойӣнаи чашм чун манӣ бас
ترا آیینه چشم چون منی بس
Ки нанамояд ба ҷузи ту сӯрати кас
که ننماید به جز تو صورتِ کس
Бидон довар ки ӯ дороӣ даҳраст
بدان داور که او دارای دهرست
Ки бе ту умри ширинам чу заҳраст
که بیتو عمر شیرینم چو زهرست
Ту бо тирёк ва ман бо заҳри ҷони сӯз
تو با تریاک و من با زهر جانسوز
Турои он рӯзи вонгаҳи ман бад-ӣни рӯз
ترا آن روز وانگه من بدین روز
Ба тарк бе дилии гуфтан дилат дод ?
به ترک بیدلی گفتن دلت داد؟
Зиҳии раҳмат ки раҳмат бар дилати бод
زهی رحمت که رحمت بر دلت باد
Гумон будам ки чун сустӣ пазирам
گمان بودم که چون سستی پذیرم
Дар он сахтӣ ту бошӣ дастгирам
در آن سختی تو باشی دستگیرم
Кунун коФтодм аз сустӣу мастӣ
کنون کافتادم از سستی و مستی
Гирифтӣ дасти лекини пои бастӣ
گرفتی دست لیکن پای بستی
Басаст ин ёри худро зори куштан
بس است این یار خود را زار کشتن
Ҷавонмардӣ набошад ёри куштан
جوانمردی نباشد یار کشتن
Занӣ ҳар соъатам бар синаи хорӣ
زنی هر ساعتم بر سینه خاری
Мазан чун мезанӣ бинавоз борӣ
مزن چون میزنی بنواز باری
Ҳадис безабонӣ бар забони ор
حدیث بیزبانی بر زبان آر
Миён дар бастаеро дар миёни ор
میان در بستهای را در میان آر
з берахтӣ кашидам бар дарат рахт
ز بیرختی کشیدم بر درت رخت
Ки сахтӣ рӯй мардумро кунад сахт
که سختی روی مردم را کند سخت
Вагарнаи ман кӣм каз ҳсни фӯлод
وگرنه من کیام کز حصن فولاد
Чароғиро буруни орми бад-ӣни бод
چراغی را برون آرم بدین باد
Турогар дасти боло май пурситам
ترا گر دست بالا میپرستم
Ба ҳукми зердастии зери дастам
به حکم زیردستی زیرِ دستم
Машав дар хӯн чун ман зердастӣ
مشو در خون چون من زیردستی
Чаҳ нуқсони каъбаро аз бути парастӣ ?
چه نقصان کعبه را از بتپرستی؟
Чаҳ дорем аз ҷамоли хеши маҳҷӯр ?
چه داریم از جمال خویش مهجور؟
Раҳо кун то туро май байнам аз давр
رها کن تا ترا میبینم از دور
Ҷавониро ба ёдат май гузорам
جوانی را به یادت میگذارم
Бад-ӣни умеди рӯзӣ май шуморам
بدین امید روزی میشمارم
Хушо вақте ки ое дар барам танг
خوشا وقتی که آیی در برم تنگ
Май ноБами диҳӣ бар нолаи чанг
می نابم دهی بر ناله چنگ
Ба нози ним шаб зулфат бигирам
به ناز نیمشب زلفت بگیرم
Чу шамъи субҳдами пешати бимирам
چو شمع صبحدم پیشت بمیرم
Шабӣ каз лаъл мегаванат шавам маст
شبی کز لعل میگونت شوم مست
Бхсбм то қиёмат бар яке даст
بخسبم تا قیامت بر یکی دست
Ману зини пас замини бӯси всоқт
من و زین پس زمینبوس وثاقت
Надорам беш аз ин барги фироқат
ندارم بیش از این برگ فراقت
Ба ту додам Аннани кор созӣ
به تو دادم عنان کار سازی
Ту донегар кашии вар май навозӣ
تو دانی گر کُشی ور مینوازی
Ба пешати кушта ва афканда бошам
به پیشت کشته و افکنده باشم
Аз он беҳтар ки бе ту зинда бошам
از آن بهتر که بی تو زنده باشم