Ба бедорӣ димоғам ҳаст ранҷур

به بیداری دماغم هست رنجور

Каз андеша ам намегардад парии давр

کز اندیشه‌ام نمی‌گردد پری دور

Ва гар хусбам ба мағзам бар диҳад тоб

و گر خسبم به مغزم بر دهد تاب

Парӣ ворам кунад девона дар хоб

پری وارم کند دیوانه در خواب

Париро ҳам дил девона ҷӯяд

پری را هم دل دیوانه جوید

Дар ободӣ на дар вайрона ҷӯяд

در آبادی نه در ویرانه جوید

Ҳамоно кони парӣ рӯй фусуни санҷ

همانا کان پری روی فسون سنج

Дар он вайрона зон печид чун ганҷ

در آن ویرانه زان پیچید چون گنج

Гар он ганҷ ояд аз вайронаи берун

گر آن گنج آید از ویرانه بیرون

Ба тоҷаш бар нуҳум чун дар макнун

به تاجش بر نهم چون در مکنون

Бихоб наргиси ҷодӯаши савганд

به خواب‌ِ نرگس جادوش سوگند

Ки ғамза аш кард ҷодӯро забони банд

که غمزه‌ش کرد جادو را زبان‌بند

Ба дӯд афкандан он зулфи саркаш

به دود افکندن‌ِ آن زلف سرکش

Ки чун дўдоФкнон дар ман зад оташ

که چون دودافکنان در من زد آتش

Ба бонги зевараш каз шӯри халхол

به بانگ زیورش کز شور خلخال

Дар оради мурдаи сад соларо ҳол

در آرد مرده صد ساله را حال

Ба марвориди дебоҳои маҳдаш

به مروارید دیباهای مهدش

Ба марвориди ширини кори шаҳдаш

به مروارید شیرین‌کار شهدش

Ба анбар суданаш бар гӯшаи тоҷ

به عنبر سودنش بر گوشه تاج

Ба ақди омўднш бар таҳтаи оҷ

به عقد آمودنش بر تخته عاج

Ба нозаш каз ҷбоит бениёз аст

به نازش کز جبایت بی‌نیاز است

Ба узраши кони басии хуштар з ноз аст

به عذرش کان بسی خوشتر ز ناز است

Ба тоқи он ду абрӯии хамида

به طاق آن دو ابروی خمیده

Мисолӣ зон ду тғро бар кашида

مثالی زان دو طغرا بر کشیده

Бидон мижгон ки чун бар ҳам занад неш

بدان مژگان که چون بر هم زند نیش

Кунад захмаши дили Њорутро риш

کند زخمش دل هاروت را ریش

Ба чашмаш каз итобам кард ранҷур

به چشمش کز عتابم کرد رنجور

Ба чашмаки карданаш каз дар машав давр

به چشمک کردنش کز در مشو دور

Бидон ориз каз ӯ чашм об гирад

بدان عارض کز او چشم آب گیرد

зтарӣ нукта бар маҳтоб гирад

ز تری نکته بر مهتاب گیرد

Бидон гесу ки қалъаашро каманд аст

بدان گیسو که قلعه‌ش را کمند است

Чу сарви қоматаши боло баланд аст

چو سرو قامتش بالا بلند است

Ба мороФсоӣии он туррау дӯш

به مارافسایی آن طره و دوش

Ба чанбари бозии он ҳалқау гӯш

به چنبر بازی آن حلقه و گوش

Бидон наргис ки аз наргиси гарави барад

بدان نرگس که از نرگس گرو برد

Бидон сунбул ки сунбули пеш ӯ мард

بدان سنبل که سنبل پیش او مرد

Бидон сӣ ва ду донаи лўлў тар

بدان سی و دو دانه لؤلؤ تر

Ки дорад қуфлӣ аз ёқӯт бар дар

که دارد قفلی از یاقوت بر در

Ба саҳари он ду бодоми камарбанд

به سحر آن دو بادام کمربند

Ба лутфи он ду унноб шукр ханд

به لطف آن دو عناب شکر خند

Ба чоҳи он занах бар чашмаи моҳ

به چاه آن زنخ بر چشمه ماه

Ки дилро об аз он чашмааст ва он чоҳ

که دل را آب از آن چشمه‌ست و آن چاه

Ба тавқи ғабғабаши гўӣӣ ки обӣ

به طوق غبغبش گویی که آبی

Муъаллақ гаштааст аз офтобӣ

معلق گشته است از آفتابی

Бидон симини ду нори наргиси афрӯз

بدان سیمین دو نار نرگس افروز

Ки гардии бастад аз норанҷи наврӯз

که گِردی بستد از نارنج نوروز

Ба фундуқҳои симинаши даҳ ангушт

به فندق‌های سیمینش ده انگشت

Ки қоқмро зи рашки хештани кишт

که قاقم را ز رشک خویشتن کشت

Бидон соид ки аз баси равнақу об

بدان ساعد که از بس رونق و آب

Чу симин таҳта шуд бар тахти симоб

چو سیمین تخته شد بر تخت سیماب

Бидон нозуки миёни шӯшаи андом

بدان نازک‌میان‌ِ شوشه‌اندام

Валикини шӯшае аз нуқраи хом

ولیکن شوشه‌ای از نقره خام

Ба симини соқ ӯ гуфтан наёрам

به سیمین ساق او گفتن نیارم

Ки гар гӯям ба шаб хуфтан наёрам

که گر گویم به شب خفتن نیارم

Ба хоки пой ӯ каз дида беш аст

به خاک پای او کز دیده بیش است

Бадви савганди ман бар ҷой хеш аст

بدو سوگند من بر جای خویش است

Кигар дастам диҳад корам ба дасташ

که گر دستم دهد کآرم به دستش

Миён ҷон кунам ҷой нишасташ

میان جان کنم جای نشستش

з дастам нагзарад то зинда бошам

ز دستم نگذرد تا زنده باشم

Ҷаҳонро шоҳ ва ӯро банда бошам

جهان را شاه و او را بنده باشم