Нкисо чун зи шоҳи оташи барангехт

نکیسا چون ز شاه آتش برانگیخت

Стои борбади обӣ бар ӯ рехт

ستای باربد آبی بر او ریخت

Ба устодӣ навое кард бар кор

به استادی نوایی کرد بر کار

Каз ӯ чанг нкисо шуд нигунсор

کز او چنگ نکیسا شد نگونسار

зи таркиби малики баради он халал ро

ز ترکیب ملک برد آن خلل را

Ба зироФкн фурӯ гуфт ин ғазал ро

به زیرافکن فرو گفت این غزل را

Бибахшоӣ эй санам бар узрхоҳӣ

ببخشای ای صنم بر عذرخواهی

Ки сад узр оварад дар ҳар гуноҳӣ

که صد عذر آورد در هر گناهی

Гар аз ҳукми ту рӯзӣ сар кашидам

گر از حکم تو روزی سر کشیدم

Басии заҳр пушаймонӣ чашидам

بسی زهر پشیمانی چشیدم

Гирифтам ҳарчӣ ман кардам гуноҳи сет

گرفتم هرچه من کردم گناه‌ست

На охири оби чашмами узрхоҳи сет ?

نه آخر آب چشمم عذرخواه‌ست‌؟

Пушаймонами з ҳар бодӣ ки хӯрдам

پشیمانم ز هر بادی که خوردم

Гирифторам ба ҳар ғдрӣ ки кардам

گرفتارم به هر غدری که کردم

Қалам дар ҳарфи каш беобӣам ро

قلم در حرف کش بی‌آبی‌ام را

Шафиъи орм ба ту бехобӣам ро

شفیع آرم به تو بی‌خوابی‌ام را

Азин пас сари з поят барнадорам

ازین پس سر ز پایت برندارم

Сар аз хоки сироят бар надорам

سر از خاک سرایت بر ندارم

Кунам дар хонаи як чашми ҷоят

کنم در خانه یک چشم جایت

Ба дигари чашми бӯсами хоки поят

به دیگر چشم بوسم خاک پایت

Сагами вази саги бтар пинҳон нагӯям

سگم وز سگ بتر پنهان نگویم

?герати ҷон аз миён ҷон нагӯям

گرت جان از میان جان نگویم

Насиби ман зи ту дар ҷумла ҳастӣ

نصیب من ز تو در جمله هستی

Саломӣ буд ва он дар низ бастӣ

سلامی بود و آن در نیز بستی

Агар маҳрӯм шуд гӯш аз саломат

اگر محروم شد گوش از سلامت

Забонро тоза медорам ба науммат

زبان را تازه می‌دارم به نامت

Дар ин таб гарчи бар ноРоми фиғонӣ

در این تب گرچه بر نارم فغانی

Гарми пурсӣ , надорад ҳам зӣоне

گرم پرسی‌، ندارد هم زیانی

зи ту пурсиши марои умед хом аст

ز تو پرسش مرا امید خام است

Агар бар хотири ти гирдам тамом аст

اگر بر خاطر‌ت گردم تمام است

Надории дил ки ое бар канорам

نداری دل که آیی بر کنارم

Вагар дории ман он толеъ надорам

و گر داری من آن طالع ندارم

Намое каз ғамати ғамнокам эй ҷон

نمایی کز غمت غمناکم ای جان

Нагӯйӣ ман кадомин хокам эй ҷон

نگویی من کدامین خاکم ای جان

Агар ту розӣ ӣӣ кин дил хароб аст

اگر تو راضی‌یی کاین دل خراب است

Ризои дӯстон ҷустан савоб аст

رضای دوستان جستن صواب است

Ту бар ман то туоне ноз май соз

تو بر من تا توانی ناز می‌ساز

Ки то ҷонам бар ояд май кашами ноз

که تا جانم بر آید می‌کشم ناز

Манам ошиқи марои ғам созгор аст

منم عاشق مرا غم سازگار است

Ту маъшӯқии туро бо ғам чикораст ?

تو معشوقی ترا با غم چکار است؟

Тугарсозӣ вагарнаи ман баронам

تو گر سازی وگرنه من برآنم

Ки сӯзам дар ғамат то ме тавонам

که سوزم در غمت تا می‌توانم

Маро гар нест дидори ту рӯзӣ

مرا گر نیست دیدار تو روزی

Ту боқӣ бош дар олам фурӯзӣ

تو باقی باش در عالم‌فروزی

Агар ман ҷони даҳум дар меҳрбонӣ

اگر من جان دهم در مهربانی

Туро бояд ки бошад зиндагонӣ

ترا باید که باشد زندگانی

Агар ман барнахурадам аз никуӣ

اگر من برنخوردم از نکویی

Ту бархӯрдор бош аз хубрӯе

تو برخوردار باش از خوبرویی

Ту доими мон ки суҳбат ҷовдон нест

تو دایم مان که صحبت جاودان نیست

Ман ар монами вагарнаи бок аз он нест

من ار مانم وگرنه باک از آن نیست

зи ту берӯзӣ ам хонанд ва гӯям

ز تو بی‌روزی‌ام خوانند و گویم

Марои он ба ки ман беҳруз ӯем

مرا آن به که من بهروز اویم

Марогар рӯз ва рӯзӣ рафт бар бод

مرا گر روز و روزی رفت بر باد

Туро ҳар рӯзи рӯз аз рӯз ба бод

ترا هر روز روز از روز به باد

Чу бар зад борбад бар хушк равадӣ

چو بر زد باربد بر خشک رودی

Бад-ӣнтарӣ ки бар гуфтам сурӯдӣ

بدین‌ تَری که بر گفتم سرودی

Дил ширин бидон гармӣ барафрӯхт

دل شیرین بدان گرمی برافروخت

Ки чун равғани чароғи ақлро сӯхт

که چون روغن چراغ عقل را سوخت

Чунон фарёд кард он сарви озод

چنان فریاد کرد آن سرو آزاد

Казон фарёд шоҳ омад ба фарёд

کزان فریاد شاه آمد به فریاد

Шҳншаҳ чун шунид овози ширин

شهنشه چون شنید آواز شیرین

Рсилӣ кард ва шуд дмсози ширин

رسیلی کرد و شد دمساز شیرین

Дар он парда ки ширини сохтӣ соз

در آن پرده که شیرین ساختی ساز

Ҳам оҳангяш кардӣ шаҳ ба овоз

هم آهنگیش کردی شه به آواز

Чу шахсеи ков ба кӯҳӣ роз гуяд

چو شخصی کاو به کوهی راز گوید

Бадви кӯҳи он суханро боз гуяд

بدو کوه آن سخن را باز گوید

Азин сӯи маи тарона бар кашида

ازین سو مه ترانه بر کشیده

Вазони сӯи шоҳи пероҳани дарида

وزان سو شاه پیراهن دریده

Чу аз сӯзи ду ошиқ оҳ бархест

چو از سوز دو عاشق آه برخاست

Сдоъи мутрибон аз роҳ бархест

صداع مطربان از راه برخاست

Малик фармуд то шопӯри ҳоле

ملک فرمود تا شاپور حالی

зи ҷузи хусрави сароро кард холӣ

ز جز خسرو سرا را کرد خالی

Бар он овози харгоҳии пар аз ҷӯш

بر آن آواز خرگاهی پر از جوش

Сӯй харгоҳ шуд бесабру биҳуш

سوی خرگاه شد بی‌صبر و بیهوش

Дар омад дар замони шопӯри ҳушёр

در آمد در زمان شاپور هشیار

Гирифташ дасту гуфтои ҷои нигаҳи дор

گرفتش دست و گفتا جا نگه‌دار

Агар чаҳ кор хусрав мешуд аз даст

اگر چه کار خسرو می‌شد از دست

Чу худро дастгирӣ дид , бинишаст

چو خود را دستگیری دید‌، بنشست

Пас онгаҳ гуфт кин овози дилсӯз

پس آنگه گفت کاین آواز دلسوز

Чаҳ овозаст ? розаш дар ман омӯз

چه آواز است؟ رازش در من آموز