Ҳар рӯз ки субҳи брдмидӣ
هر روز که صبح بردمیدی
Юсуфи рух машриқӣ раседӣ
یوسف رخ مشرقی رسیدی
Кардӣ фалаки туранҷи пайкар
کردی فلک ترنج پیکر
Райҳонӣ ӯ туранҷӣ аз зар
ریحانی او ترنجی از زر
Лайлии зи сари туранҷи бозӣ
لیلی ز سر ترنجبازی
Кардӣ зи занахи туранҷ созӣ
کردی ز زنخ ترنجسازی
Зон тозаи туранҷи нави расида
زان تازهترنج نو رسیده
Назораи туранҷу кафи бурӣда
نظاره ترنج و کف بریده
Чун бар каф ӯ туранҷи диданд
چون بر کف او ترنج دیدند
Аз ишқ чу нор ме кафиданд
از عشق چو نار میکفیدند
Шуд Қайс ба ҷилваи гоҳи ғанҷаш
شد قیس به جلوهگاه غنجش
Норанҷи рух аз ғами туранҷаш
نارنج رخ از غم ترنجش
Бардаи зи димоғи дӯстони ранҷ
برده ز دماغ دوستان رنج
Хушбӯеи он туранҷу норанҷ
خوشبویی آن ترنج و نارنج
Чун як чанде барӣни баромад
چون یک چندی بر این برآمد
Афғони зи ду нозанини баромад
افغان ز دو نازنین برآمد
Ишқ омад ва кард хонаи холӣ
عشق آمد و کرد خانه خالی
Бардошта теғи лоуболӣ
برداشته تیغ لاابالی
Ғам доду дил аз канорашони барад
غم داد و دل از کنارشان برد
Вази дил шудагии қарорашони барад
وز دلشدگی قرارشان برد
Зон дил ки ба икдгр ниҳоданд
زان دل که به یکدگر نهادند
Дар маъраз гуфтугӯ фитоданд
در معرض گفتگو فتادند
Ин парда дарида шуд з ҳар сӯй
این پرده دریده شد ز هر سوی
Ваон роз шунида шуд ба ҳар кӯй
وان راز شنیده شد به هر کوی
Зини қисса ки муҳками оятӣ буд
زین قصه که محکمآیتی بود
Дар ҳар даҳании ҳикоятӣ буд
در هر دهنی حکایتی بود
Карданд басӣ ба ҳам мудоро
کردند بسی به هم مدارا
То роз нагардад ошкоро
تا راز نگردد آشکارا
Банди сари нофа гарчи хушк аст
بند سر نافه گر چه خشک است
Буии хуш ӯ гўоӣ машк аст
بوی خوش او گوای مشک است
Ёрӣ ки зи ошиқӣ хабар дошт
یاری که ز عاشقی خبر داشت
Бурқаъи зи ҷамоли хеши бардошт
برقع ز جمال خویش برداشت
Карданд шикеб то бакӯшанд
کردند شکیب تا بکوشند
Ваон ишқи бараҳнаро бапушанд
وان عشق برهنه را بپوشند
Дар ишқи шикеб кӣ кунад суд
در عشق شکیب کی کند سود؟
Хуршед ба гул нишоед андӯд
خورشید به گِل نشاید اندود
Чашмӣ ба ҳазор ғамзаи ғаммоз
چشمی به هزار غمزه غماز
Дар пардаи наҳуфта чун буд роз
در پرده نهفته چون بود راز؟
Зулфӣ ба ҳазор ҳалқаи занҷир
زلفی به هزار حلقه زنجیر
Ҷузи шефтаи дил шудан чаҳ тадбир
جز شیفته دل شدن چه تدبیر؟
Зон пас чу ба ақли пеши диданд
زان پس چو به عقل پیش دیدند
Дуздида ба рӯй хеши диданд
دزدیده به روی خویش دیدند
Чун шефтаи гашти Қайсро кор
چون شیفته گشت قیس را کار
Дар чанбар ишқ шуд гирифтор
در چنبر عشق شد گرفتار
Аз ишқи ҷамоли он длором
از عشق جمال آن دلآرام
Нагирифт ба ҳеҷ манзили ором
نگرفت به هیچ منزل آرام
Дар суҳбати оннигор зебо
در صحبت آن نگار زیبا
Май буд валек ношикеб
میبود ولیک ناشکیبا
Якбораи дилаши зи пои дарафтод
یکباره دلش ز پا درافتاد
Ҳам хик дарид ва ҳам хар афтод
هم خیک درید و هم خر افتاد
Ва онон ки ниўФтодаҳ буданд
و آنان که نیوفتاده بودند
Маҷнӯни лақабаш ниҳода буданд
مجنون لقبش نهاده بودند
ӯ низ ба ваҷҳи бенавоӣ
او نیز به وجه بینوایی
намедод бар ин сухани гўоиӣ
میداد بر این سخن گوایی
Аз бас ки сухан ба таъна гуфтанд
از بس که سخن به طعنه گفتند
Аз шефтаи моҳ нав наҳуфтанд
از شیفته ماه نو نهفتند
Аз бас ки чу саг забон кашиданд
از بس که چو سگ زبان کشیدند
зи оҳӯи барраи сабзаро буриданд
زآهو بره سبزه را بریدند
Лайлӣ чу бурӣда шуд зи маҷнӯн
لیلی چو بریده شد ز مجنون
Май рехти зи дида дар макнун
میریخت ز دیده در مکنون
Маҷнӯн чу надид рӯй Лайлӣ
مجنون چو ندید روی لیلی
Аз ҳар мижае кушоди силӣ
از هر مژهای گشاد سیلی
Май гашт ба гирди кӯйу бозор
میگشت به گرد کوی و بازار
Дар дидаи сиришк ва дар дили озор
در دیده سرشک و در دل آزار
намегуфт сурӯдҳои корӣ
میگفت سرودهای کاری
намехонд чу ошиқон ба зорӣ
میخواند چو عاشقان به زاری
ӯ мешуд ва мезаданд ҳаркас
او میشد و میزدند هر کس
Маҷнӯни маҷнӯни зи пеш ва аз пас
«مجنون مجنون» ز پیش و از پس
ӯ низ Фсор суст ме кард
او نیز فسار سست میکرد
Девонагӣ эй дуруст ме кард
دیوانگیای درست میکرد
намеронад харӣ ба гардани хирад
میراند خری به گردن خرد
Хар рафт ва ба оқибати расани барад
خر رفت و به عاقبت رسن برد
Дилро ба ду ним кард чун нор
دل را به دو نیم کرد چون نار
То дил ба ду ним хондаш ёр
تا دل به دو نیم خواندش یار
Кушед ки рози дили бипушад
کوشید که راز دل بپوشد
Бо оташи дил ки боз кӯшад
با آتش دل که باز کوشد
Хӯни ҷигараш ба рухи баромад
خون جگرش به رخ برآمد
Аз дил бигузашт ва бар сар омад
از دل بگذشت و بر سر آمد
ӯ дар ғами ёру ёри азуи давр
او در غم یار و یار ازو دور
Дили пари ғаму ғмгсор аз ӯ давр
دل پر غم و غمگسار از او دور
Чун шамъ ба тарк хоб гуфта
چون شمع به تَرک خواب گفته
Носуда ба рӯз ва шаб нахуфта
ناسوده به روز و شب نخفته
Май кишти зи дарди хештан ро
میکُشت ز درد خویشتن را
Май ҷусти давои ҷону тан ро
میجست دوای جان و تن را
намекунад бидон умеди ҷонӣ
میکند بدان امید جانی
Май кӯфти сиррӣ бар остонӣ
میکوفت سری بر آستانی
Ҳар субҳдамӣ шудӣ шитобон
هر صبحدمی شدی شتابان
Сарпои бараҳна дар биёбон
سرپای برهنه در بیابان
ӯ бандаи ёру ёр дар банд
او بندهٔ یار و یار در بند
Аз якдигар ба буи хурсанд
از یکدیگر به بوی خرسند
Ҳар шаби зи фироқ байт хонон
هر شب ز فراق بیتخوانان
Пинҳон рафтӣ ба кӯии ҷонон
پنهان رفتی به کوی جانان
Дар бӯса задӣу бозгаштӣ
در بوسه زدی و بازگشتی
Бозомаданаши дарози гаштӣ
بازآمدنش دراز گشتی
Рафтанаш ба аз шимол будӣ
رفتنْش به از شَمال بودی
Боз омаданаш ба сол будӣ
باز آمدنَش به سال بودی
Дар вақт шудан ҳазор пар дошт
در وقت شدن هزار پر داشت
Чун омад , хор дар гузар дошт
چون آمد، خار در گذر داشت
намерафт чунонкии об дар чоҳ
میرفت چنان که آب در چاه
намеомад сад гриўаҳ бар роҳ
میآمد صد گریوه بر راه
Пои обила чун ба ёр ме рафт
پای آبله چون به یار میرفت
Бар мураккаб роҳвор ме рафт
بر مرکب راهوار میرفت
Бод аз пас дошт чоҳ дар пеш
باد از پس داشت چاه در پیش
Комад ба ваболи хонаи хеш
کآمد به وبال خانهٔ خویش
Гар бахт ба ком ӯ задӣ соз
گر بخت به کام او زدی ساز
Ҳаргиз ба ватан наомадӣ боз
هرگز به وطن نیآمدی باز