Султони сарири субҳи хезон
سلطان سریر صبحخیزان
Сари хайли сипоҳи ашки резон
سر خیل سپاه اشکریزان
Мутавории роҳи длнўозӣ
مُتْواری راه دلنوازی
Занҷирии кӯии ъшқбозӣ
زنجیری کوی عشقبازی
Қонӯни мғнёни Бағдод
قانون مغنیّان بغداد
Бёъи мъомлони фарёд
بیّاع معاملان فریاد
Тболи нафири оҳанӣни кӯс
طبال نفیرِ آهنینکوس
Рҳбони клисёии афсӯс
رهبان کلیسیای افسوس
Ҷодӯии наҳуфта , деви пайдо
جادوی نهفته، دیوِ پیدا
Њорут машавашон шайдо
هاروت مشوشانِ شیدا
Кайхусрав бекулоҳ ва бе тахт
کیخسرو بیکلاه و بیتخت
Дил хуш кун садҳазор бе рахт
دلخوشکنِ صدهزار بیرخت
Иқтоъи даҳ сипоҳи мӯрон
اقطاعدهِ سپاه موران
Авранг нишин пушти гӯрон
اورنگنشینِ پشت گوران
Дроҷаҳи қалъаҳои васвос
دراجه قلعههای وسواس
Дорандаи поси дайр бе пос
دارندهٔ پاس دیر بیپاس
Маҷнӯни ғариби дили шикаста
مجنون غریب دلشکسته
Дарёии з ҷӯш нонишаста
دریای ز جوش نانشسته
Ёрии ду се дошт дили рамида
یاری دو سه داشت دلرمیده
Чун ӯ ҳамаи воқеаи расида
چون او همه واقعهرسیده
Бо он ду се ёр ҳар саҳаргоҳ
با آن دو سه یار هر سحرگاه
Рафтӣ ба тавофи кӯии он моҳ
رفتی به طواف کوی آن ماه
Беруни зи ҳисоби номи Лайлӣ
بیرون ز حساب نام لیلی
Бо ҳеҷ сухан надошт майлӣ
با هیچ سخن نداشت میلی
Ҳаркас ки ҷузи ин сухани кушодӣ
هر کس که جز این سخن گشادی
Ншнўдӣу посухаши надодӣ
نشنودی و پاسخش ندادی
Он кӯҳ ки наҷад буд номаш
آن کوه که نجد بود نامش
Лайлӣ ба қабӣлаи ҳам мақомаш
لیلی به قبیله هم مقامش
Аз оташи ишқу дӯди андӯҳ
از آتش عشق و دود اندوه
Сокин нашудӣ магар бар он кӯҳ
ساکن نشدی مگر بر آن کوه
Бар кӯҳ шудӣ ва мезадӣ даст
بر کوه شدی و میزدی دست
Афтони хезон чу мардуми маст
افتان خیزان چو مردم مست
Овоз ншид баркашидӣ
آواز نشید برکشیدی
Бе худ шудаи сӯ ба сӯи давидӣ
بیخود شده سو به سو دویدی
Вонгаҳи мижаро пар об кардӣ
وآنگه مژه را پر آب کردی
Бо боди сабо хитоб кардӣ
با باد صبا خطاب کردی
К-эии боди сабо ба субҳ бархез
کای باد صبا به صبح برخیز
Дар домани зулфи Лайлии овез
در دامن زلف لیلی آویز
Гӯи онкӣ ба бод дода тест
گو آن که به باد دادهٔ توست
Бар хоки раҳи аўФтодаҳи тест
بر خاک ره اوفتادهٔ توست
Аз боди сабои дам ту ҷӯяд
از باد صبا دم تو جوید
Бо хоки замини ғам ту гуяд
با خاک زمین غم تو گوید
Бодӣ бифиристаш аз диёрат
بادی بفرستش از دیارت
Хокяш бидиҳ ба ёдгорат
خاکیش بده به یادگارت
Ҳар кӯ на чу бод бар ту ларзад
هر کو نه چو باد بر تو لرزد
На бод ки хок ҳам наярзад
نه باد که خاک هم نیرزد
Вонкс ки на ҷон ба ту сипорад
وآن کس که نه جان به تو سپارد
Он ба ки зи ғуссаи ҷони برارد
آن به که ز غصه جان برآرد
Гар оташи ишқ ту набӯдӣ
گر آتش عشق تو نبودی
Сайлоби ғамати марои рабӯдӣ
سیلاب غمت مرا ربودی
Вари оби ду дидаи нестии ёр
ور آب دو دیده نیستی یار
Дили сӯхтии оташи ғамати зор
دل سوختی آتش غمت زار
Хуршед ки ӯ ҷаҳон фурӯз аст
خورشید که او جهانفروز است
Аз оҳ протшм бисӯз аст
از آه پرآتشم به سوز است
эй шамъи ниҳони хонаи ҷон
ای شمع نهانخانهٔ جان
Парвонаи хешро маранҷон
پروانهٔ خویش را مرنجان
Ҷодӯи чашми ту басти хобам
جادو چشم تو بست خوابم
То гашти чунин ҷигари кабобам
تا گشت چنین جگر کبابم
эй дарду ғами ту роҳати дил
ای درد و غم تو راحتِ دل
Ҳам марҳам ва ҳам ҷароҳати дил
هم مرهم و هم جراحت دل
Қандаст лаби тугар туоне
قند است لب تو گر توانی
Аз вай қадре ба ман расонӣ
از وی قدری به من رسانی
Ки ошуфтагии марои дарини банд
کآشفتگی مرا در این بند
Маъҷун муфарраҳ омад он қанд
معجونِ مفرح آمد آن قند
Ҳам чашм бадӣ расед ногоҳ
هم چشم بدی رسید ناگاه
Каз чашми ту аўФтодм эй моҳ
کز چشم تو اوفتادم ای ماه
Баси миваи обдори чолок
بس میوهٔ آبدار چالاک
Каз чашми бади аўФтод бар хок
کز چشم بد اوفتاد بر خاک
Ангушти каши замонааш кишт
انگشتکش زمانهاش کُشت
Захмии сети кушандаи захми ангушт
زخمیست کُشنده زخم انگشت
Аз чашми расидагӣ ки ҳастам
از چشم رسیدگی که هستم
Шуд чун ту расидае зи дастам
شد چون تو رسیدهای ز دستم
Нилӣ ки кашанди гирди рухсор
نیلی که کِشند گرد رخسار
Ҳаст аз паии захми чашми ағёр
هست از پی زخم چشم اغیار
Хуршед ки нилгун ҳуруф аст
خورشید که نیلگون حروف است
Ҳам чашми расида кусуф аст
هم چشم رسیدهٔ کسوف است
Ҳар ганҷ ки бурқаъии напушад
هر گنج که برقعی نپوشد
Дар бурдани он ҷаҳон бакӯшад
در بردن آن جهان بکوشد
Рӯзӣ ки ҳавои парниёни пӯш
روزی که هوای پرنیانپوش
Халхоли фалаки ниҳод бар гӯш
خلخال فلک نهاد بر گوش
Симоби ситораҳо дар он сарф
سیمآب ستارهها در آن صرف
Шуд зи оташи офтоби шингарф
شد ز آتش آفتاب شنگرف
Маҷнӯни рамидаи дил чу симоб
مجنون رمیده دل چو سیمآب
Бо он ду се ёр ноз бартоб
با آن دو سه یار ناز برتاب
Омад ба диёри ёри пӯён
آمد به دیار یار پویان
Лаббайки занону байти гӯйон
لبیکزنان و بیتگویان
намешуд сӯии ёри дили рамида
میشد سوی یار دلرمیده
Пероҳани собирии дарида
پیراهن صابری دریده
Май гашт ба гирди хирмани дил
میگشت به گرد خرمن دل
намедӯхт даридаи домани дил
میدوخت دریده دامن دل
намерафт навон чу мардуми маст
میرفت نوان چو مردم مست
намезад ба сар ва ба рӯй бар даст
میزد به سر و به روی بر دست
Чун кори дилаши з даст бигузашт
چون کار دلش ز دست بگذشت
Бар харгаҳи ёр маст бигузашт
بر خرگه یار مست بگذشت
Бар расм араб нишаста он моҳ
بر رسم عرب نشسته آن ماه
Бар бастаи з дар шиканҷи харгоҳ
بر بسته ز در شکنج خرگاه
Он дид дарин ва ҳасратӣ хӯрд
آن دید در این و حسرتی خوَرد
Вена дид дар ону навҳа Эй кард
وین دید در آن و نوحهای کرد
Лайлӣ чу ситора дар иморӣ
لیلی چو ستاره در عماری
Маҷнӯн чу фалак ба пардаи дорӣ
مجنون چو فلک به پردهداری
Лайлии гилаи банд боз карда
لیلی گُلهبند باز کرده
Маҷнӯни гилаҳо дароз карда
مجنون گِلهها دراز کرده
Лайлии зи хурӯши чанг дар бар
لیلی ز خروش چنگ در بر
Маҷнӯн чу рубоби даст бар сар
مجنون چو رباب دست بر سر
Лайлӣ на ки субҳи гетии афрӯз
لیلی نه که صبح گیتیافروز
Маҷнӯн на ки шамъи хештани сӯз
مجنون نه که شمع خویشتنسوز
Лайлӣ бигзор боғ дар боғ
لیلی بگذار باغ در باغ
Маҷнӯн , ғалатам , ки доғ бар доғ
مجنون، غلطم، که داغ بر داغ
Лайлӣ чу қамар ба равшании чуст
لیلی چو قمر به روشنی چست؟
Маҷнӯн чу қсби баробараши суст
مجنون چو قصب برابرش سست
Лайлӣ ба дарахти гул нишондан
لیلی به درخت گل نشاندن
Маҷнӯн ба нисор дар фишондан
مجنون به نثار در فشاندن
Лайлӣ чаҳ сухан ? парии Фшӣ буд
لیلی چه سخن؟ پری فشی بود
Маҷнӯн чаҳ ҳикоят ? оташӣ буд
مجنون چه حکایت؟ آتشی بود
Лайлии самани хазони надида
لیلی سمن خزان ندیده
Маҷнӯни чамани хазони расида
مجنون چمن خزان رسیده
Лайлии дами субҳи пеш май барад
لیلی دم صبح پیش میبرد
Маҷнӯн чу чароғи пеш май мард
مجنون چو چراغ پیش میمرد
Лайлӣ ба киришмаи зулф бар дӯш
لیلی به کرشمه زلف بر دوش
Маҷнӯн ба вафоаши ҳалқа дар гӯш
مجنون به وفاش حلقه در گوش
Лайлӣ ба сабӯҳи ҷони навозӣ
لیلی به صبوح جاننوازی
Маҷнӯн ба самоъи хирқаи бозӣ
مجنون به سماع خرقهبازی
Лайлии з дарун паранд ме дӯхт
لیلی ز درون پرند میدوخت
Маҷнӯни зи буруни сапанд май сӯхт
مجنون ز برون سپند میسوخت
Лайлӣ чу гул шукуфта ме раст
لیلی چو گل شکفته میرست
Маҷнӯн ба гулоби дида май шаст
مجنون به گلاب دیده میشست
Лайлии сари зулф шона ме кард
لیلی سر زلف شانه میکرد
Маҷнӯн дар ашк дона ме кард
مجنون دُر اشک دانه میکرد
Лайлӣ май машки буи дар даст
لیلی می مشکبوی در دست
Маҷнӯн на з май , зи буи май маст
مجنون نه ز می، ز بوی می مست
Қонеъ шуда ин аз он ба бӯе
قانع شده این از آن به بویی
Вони розӣ аз ин ба ҷустуҷӯе
وآن راضی از این به جستجویی
Аз бими таҷассуси рақибон
از بیم تجسس رقیبان
Созандаи зи давр чун ғарибон
سازنده ز دور چون غریبان
То чархи бад-ӣн баҳона бархест
تا چرخ بدین بهانه برخاست
Кони як назар аз миёна бархест
کآن یک نظر از میانه برخاست