Кебекӣ ба даҳан гирифт мӯрӣ
کبکی به دهن گرفت موری
намекард бар он заъифи зӯрӣ
میکرد بر آن ضعیف زوری
Зад қаҳқаҳаи мӯри бекаронӣ
زد قهقهه مور بیکرانی
К-эии Кебек , ту ин чунин ндонӣ
کای کبک، تو این چنین ندانی
Шуд Кебеки дарии зи қаҳқаҳаи суст
شد کبک دَری ز قهقهه سست
Кин пешаи ман на пешаи тест
کاین پیشهٔ من نه پیشهٔ تست
Чун қаҳқаҳа кард Кебеки ҳоле
چون قهقهه کرد کبک حالی
Минқори з мӯр кард холӣ
منقار ز مور کرد خالی
Ҳар қаҳқаҳа кин чунин занад мард
هر قهقهه کاین چنین زند مرد
Шак на ки шиква азу шавад фард
شک نه که شکوه ازو شود فرد
Ханда ки на дар мақом хеш аст
خنده که نه در مقام خویش است
Дар хӯрд ҳазор гиря беш аст
در خورد هزار گریه بیش است
Чун ман зи паии азобу ранҷам
چون من ز پی عذاب و رنجم
Роҳат ба кадоми ишваи санҷам ?
راحت به کدام عشوه سنجم؟
Он пери харӣ ки мекашад бор
آن پیر خری که میکشد بار
То ҷонаш ҳаст мекунад кор
تا جانش هست میکند کار
Осӯдагӣ онгаҳе пазирад
آسودگی آنگهی پذیرد
Каз зистани чунин бимирад
کز زیستنِ چنین بمیرد
Дар ишқ чаҳ ҷои бим теғаст ?
در عشق چه جای بیم تیغ است؟
Теғ аз сари ошиқон дареғ аст
تیغ از سر عاشقان دریغ است
Ошиқи зи наҳиф ҷон натарсад
عاشق ز نهیب جان نترسد
Ҷонони талаб аз ҷаҳон натарсад
جانانطلب از جهان نترسد
Чун моҳи ман аўФтод дар меғ
چون ماه من اوفتاد در میغ
Дорам сари теғи кӯи сари теғ ?
دارم سرِ تیغ کو سرِ تیغ؟
Сари кови зи фидо дареғ бошад
سر کاو ز فدا دریغ باشد
Шоистаи ташт ва теғ бошад
شایستهٔ تشت و تیغ باشد
Зини ҷон ки бар оташ аўФтодаҳ аст
زین جان که بر آتش اوفتاده است
Бо нохушӣам хуш аўФтодаҳ аст
با ناخوشیام خوش اوفتاده است
Ҷонӣаст марои бад-ӣни табоҳӣ
جانی است مرا بدین تباهی
Бигзор зи ҷони ман чаҳ хоҳӣ ?
بگذار، ز جان من چه خواهی؟
Маҷнӯн чу ҳадиси худ фурӯ гуфт
مجنون چو حدیث خود فرو گفت
Бигирист падар бидонча ӯ гуфт
بگریست پدر بدانچه او گفت
Зини гӯша падар нишаста гирён
زین گوشه پدر نشسته گریان
Зонсўи писари аўФтодаҳи урён
زانسو پسر اوفتاده عریان
Пас бор дигар ба хонаи барадаш
پس بار دگر به خانه بردش
Бнўохт ба дӯстони супурдаш
بنواخت به دوستان سپردش
Ваон шефтаи дил ба шӯрбахтӣ
وان شیفتهدل به شوربختی
намекард сабуре ба сахтӣ
میکرد صبوریی به سختی
Рӯзии ду се дар шиканҷа ме зист
روزی دو سه در شکنجه میزیست
Зонгўнаҳ ки ҳар ки дид бигирист
زانگونه که هر که دید بگریست
Пас парда дариду оҳи бардошт
پس پرده درید و آه برداشت
Сӯй дару дашти роҳи бардошт
سوی در و دشت راه برداشت
намезист ба ранҷу нотавонӣ
میزیست به رنج و ناتوانی
Май марди кадоми зиндагонӣ
میمرد کدام زندگانی
Чун гарм шудӣ ба ишқи ваҷдаш
چون گرم شدی به عشق وجدش
Барадӣ ба нишоти гоҳи нҷдш
بردی به نشاط گاه نجدش
Бар наҷад шудӣ чу шери сармаст
بر نجد شدی چو شیر سرمست
Оҳан бар пойу санг бар даст
آهن بر پای و سنگ بر دست
Чун барзадӣ аз нафири ҷӯшӣ
چون برزدی از نفیر جوشی
Гуфтӣ ғазалӣ ба ҳар хурӯшӣ
گفتی غزلی به هر خروشی
Аз ҳар тарафии хилоиқи анбӯҳ
از هر طرفی خلایق انبوه
Назора шудӣ ба гирди он кӯҳ
نظاره شدی به گرد آن کوه
Ҳар нодаррае каз ӯ шуниданд
هر نادرهای کز او شنیدند
Дар хотир ва дар қалам кашиданд
در خاطر و در قلم کشیدند
Бурданд ба тӯҳфаҳо дар офоқ
بردند به تحفهها در آفاق
Зон ғанӣа ғанӣ шуданд ушшоқ
زان غنیه غنی شدند عشاق