Сари дафтари ояти никуӣ
سر دفتر آیت نکویی
Шоҳаншаҳи малики хубрӯе
شاهنشه ملک خوبرویی
Феҳристи ҷамоли ҳафт паргор
فهرست جمال هفت پرگار
Аз ҳафт Халифаи ҷомагии хор
از هفت خلیفه جامگیخوار
Рашки рухи моҳи осмонӣ
رشک رخ ماه آسمانی
Ранҷи дили сарви бӯстонӣ
رنج دل سرو بوستانی
Мансӯбаи гушои биму умед
منصوبهگشای بیم و امید
Мироси ситони моҳу хуршед
میراث ستان ماه و خورشید
Миҳроби намоз бут прессатон
محراب نماز بتپرستان
Қандили саройу сарви бустон
قندیل سرای و سرو بستان
Ҳмхўобаҳи ишқу ҳамсари ноз
همخوابهٔ عشق و همسر ناز
Ҳам хозин ва ҳам хазинаи пардоз
هم خازن و هم خزینه پرداز
Пероя гар паранд пӯшон
پیرایهگر پرند پوشان
Сармояи даҳ шукри фурӯашон
سرمایهدهِ شکر فروشان
Дили банди ҳазор дар макнун
دلبند هزار دُر مکنون
Занҷир бар ҳазор маҷнӯн
زنجیر بُر هزار مجنون
Лайлӣ ки бахӯбии оятӣ буд
لیلی که به خوبی آیتی بود
Вонгшти каши вилоятӣ буд
وانگشت کش ولایتی بود
Сероби гулаши пиёла дар даст
سیراب گلش پیاله در دست
Аз ғунчаи навбарии буруни ҷуст
از غنچهٔ نوبری برون جست
Сарви сеӣ аш кашида тар шуд
سرو سهیاش کشیدهتر شد
Мегаван рутабаши расида тар шуд
میگون رطبش رسیدهتر شد
намераст ба боғ дил фурӯзӣ
میرُست به باغ دلفروزی
намекард ба ғамзаи халқи сӯзӣ
میکرد به غمزه خلق سوزی
Аз ҷодуӣ ки дар назар дошт
از جادویی که در نظر داشت
Сад малик ба ним ғамзаи бардошт
صد ملک به نیم غمزه برداشت
намекард буқати ғамза созӣ
میکرد به وقت غمزهسازی
Бар тозӣу тарки трктозӣ
بر تازی و ترک ترکتازی
Сайдии зи каманд ӯ наме раст
صیدی ز کمند او نمیرست
Ғмзш бигирифту зулф май баст
غمزش بگرفت و زلف میبست
Аз оҳӯии чашми нофаи вораш
از آهوی چشم نافهوارش
Ҳам нофаи ҳам оҳӯони шикораш
هم نافه هم آهوان شکارش
Вази ҳалқаи зулфи вақти нахҷӣр
وز حلقهٔ زلف وقت نخجیر
Бар гардани шери басти занҷир
بر گردن شیر بست زنجیر
Аз чеҳраи гул аз лаб ангабин кард
از چهره گل از لب انگبین کرد
Кон дид тбрзд офарин кард
کان دید طبرزد آفرین کرد
Дилдодаи ҳазор нозанинаш
دلداده هزار نازنینش
Дар орзӯии гули ангабинаш
در آرزوی گل انگبینش
Зулфаши раҳи бӯса хоҳ ме рафт
زلفش ره بوسه خواه میرُفت
Мижгонаши худо дҳод ме гуфт
مژگانش خدا دهاد میگفت
Зулфаш ба каманд пеш ме хонд
زلفش به کمند پیش میخواند
Мижгонаш ба давр бош ме ронад
مژگانش به دور باش میراند
Бардаи бадви рухи зи моҳи бешӣ
برده به دورخ ز ماه بیشی
Гулро ду пиёда дода пешӣ
گل را دو پیاده داده پیشی
Қадаш чу кашида зоди сарвӣ
قدش چو کشیده زاد سروی
Рӯйиш чу ба сарв бар , тзрўӣ
رویش چو به سرو بر، تذروی
Лбҳош ки ханда бар шукр зад
لبهاش که خنده بر شکر زد
Ангушт кашида бар тбрзд
انگشت کشیده بر طبرزد
Лаълаш ки ҳадис бӯс ме кард
لعلش که حدیث بوس میکرد
Бар танги шукр фусӯс ме кард
بر تنگ شکر فسوس میکرد
Чоҳи занахаш ки сари кушода
چاه زنخش که سر گشاده
Сад дил ба ғалат дар ӯ фитода
صد دل به غلط در او فتاده
Зулфаш расанӣ фиканда дар роҳ
زلفش رسنی فکنده در راه
То ҳар ки фитад برارد аз чоҳ
تا هر که فتد برآرد از چاه
Бо ин ҳамаи нозу длстонӣ
با اینهمه ناز و دلستانی
Хӯн шуд ҷигараши зи меҳрбонӣ
خون شد جگرش ز مهربانی
Дар парда ки роҳ буд баста
در پرده که راه بود بسته
Май буд чу парда бар шикаста
میبود چو پرده بر شکسته
намерафт наҳуфта бар сари бом
میرفت نهفته بر سر بام
Назораи кунони зи субҳ то шом
نظارهکنان ز صبح تا شام
То маҷнӯнро чигуна бинад
تا مجنون را چگونه بیند
Бо ӯ нафасӣ куҷо нишинад
با او نفسی کجا نشیند
ӯро ба кадом дида ҷӯяд
او را به کدام دیده جوید
Бо ӯ ғами дил чигуна гуяд
با او غم دل چگونه گوید
Аз бими рақибу тарси бадхоҳ
از بیم رقیب و ترس بدخواه
Пӯшида ба нима шаб задӣ оҳ
پوشیده به نیمه شب زدی آه
Чун шамъ ба заҳр ханда ме зист
چون شمع به زهر خنده میزیست
Ширин хандид ва талх бигирист
شیرین خندید و تلخ بگریست
Гулро ба сиришк ме харошид
گل را به سرشک میخراشید
Вази чӯб рафиқ ме тарошед
وز چوب رفیق میتراشید
Май сӯхт ба оташи ҷудоӣ
میسوخت به آتش جدایی
На дӯд дар ӯ на равшаноӣ
نه دود در او نه روشنایی
Ойӣнаи дард пеш ме дошт
آیینهٔ درد پیش میداشت
Мӯниси зи хаёл хеш ме дошт
مونس ز خیال خویش میداشت
Пайдои шағабӣ чу бод ме кард
پیدا شغبی چو باد میکرد
Пинҳони ҷгарӣ чу хок ме хӯрд
پنهان جگری چو خاک میخورد
Ҷуз соя набӯд пардаи дораш
جز سایه نبود پردهدارش
Ҷузи парда касе на ғмгсорш
جز پرده کسی نه غمگسارش
Аз бас ки ба соя роз ме гуфт
از بس که به سایه راز میگفت
Ҳамсоя ӯ ба шаб наме хуфт
همسایهٔ او به شب نمیخفت
наме сохт миёни обу оташ
میساخت میان آب و آتش
Гуфтӣ ки парӣаст он париваш
گفتی که پری است آن پریوش
Хунёгари зани срир дӯк аст
خنیاگر زن صریر دوک است
Тири олати ҷаъба мулӯк аст
تیر آلت جعبهٔ ملوک است
ӯ дӯки ду сарфиканда аз чанг
او دوک دو سرفکنده از چنگ
Бардошта тир яксар оҳанг
برداشته تیر یکسر آهنگ
Аз як сари тир коргар шуд
از یک سر تیر کارگر شد
Саргардони дӯк аз он ду сар шуд
سرگردان دوک از آن دو سر شد
Дарёи дарёи гуҳари броҳихт
دریا دریا گهر برآهیخت
Киштии киштии зи дида май рехт
کشتی کشتی ز دیده میریخت
намехӯрд ғамӣ ба зери парда
میخورد غمی به زیر پرده
Ғами хӯрдаи варо ва ғам нахурда
غم خورده ورا و غم نخورده
Дар гӯши ниҳодаи ҳалқаи зар
در گوش نهاده حلقهٔ زر
Чун ҳалқаи ниҳодаи гӯш бар дар
چون حلقه نهاده گوش بر در
Бо ҳалқаи гӯши хеш ме сохт
با حلقهٔ گوش خویش میساخت
Ваон ҳалқа ба гӯш кас нияндохт
وان حلقه به گوش کس نینداخت
Дар ҷустани нури чашмаи моҳ
در جستن نور چشمهٔ ماه
Чун чашма бимонада чашм бар роҳ
چون چشمه بمانده چشم بر راه
То худ ки бадви паёмии орад
تا خود که بدو پیامی آرد
Зороми дилаши саломии орад
زآرام دلش سلامی آرد
Бодӣ ки з наҷад брдмидӣ
بادی که ز نجد بردمیدی
Ҷузи буии вафо дар ӯ надидӣ
جز بوی وفا در او ندیدی
Вобрӣ ки аз он тарафи кушодӣ
وابری که از آن طرف گشادی
Ҷузи оби лутфи бадви надодӣ
جز آب لطف بدو ندادی
Ҳарҷо ки зи кунҷ хона ме дид
هرجا که ز کنج خانه میدید
Бар худ ғазалӣ равона ме дид
بر خود غزلی روانه میدید
Ҳар Тифл ки омадӣ зи бозор
هر طفل که آمدی ز بازار
Байтӣ гуфтӣ нишонда бар кор
بیتی گفتی نشانده بر کار
Ҳаркас ки гузашти зери бомаш
هرکس که گذشت زیر بامش
намедод ба биткии паёмаш
میداد به بیتکی پیامش
Лайлӣ ки чунон малоҳатӣ дошт
لیلی که چنان ملاحتی داشت
Дар назми сухан фасоҳатӣ дошт
در نظم سخن فصاحتی داشت
Носуфтаи дарӣ ва дар ҳамеи сифт
ناسفته دُری و دُر همیسفت
Чун худ ҳамаи байт бикр ме гуфт
چون خود همه بیت بکر میگفت
Байтӣ ки зи ҳасби ҳоли маҷнӯн
بیتی که ز حسب حال مجنون
Хондӣ ба мисли чу дар макнун
خواندی به مثل چو دُر مکنون
Онрои дгарӣ ҷавоб гуфтӣ
آنرا دگری جواب گفتی
Оташ бишунидӣ об гуфтӣ
آتش بشنیدی آب گفتی
Пинҳони варақӣ ба хӯни сириштӣ
پنهان ورقی به خون سرشتی
Ваон биткро бар ӯ навиштӣ
وان بیتک را بر او نوشتی
Бар роҳгзр фикандӣ аз бом
بر راهگذر فکندی از بام
Додӣ зи саман ба сарви пайғом
دادی ز سمن به سرو پیغام
Он рқъаҳ касе ки бар гирифтӣ
آن رقعه کسی که بر گرفتی
Брхўондӣу рақс дар гирифтӣ
برخواندی و رقص در گرفتی
Барадӣ ва бидон ғариб додӣ
بردی و بدان غریب دادی
Каз ваии сухани ғариби зодӣ
کز وی سخن غریب زادی
ӯ низ бдиҳаҳ эй равона
او نیز بدیههای روانه
Гуфтӣ ба нишони он нишона
گفتی به نشان آن نشانه
Зини гӯнаи миёни он ду дилбанд
زین گونه میان آن دو دلبند
намерафт паёми гӯнае чанд
میرفت پیام گونهای چند
Зоўозаҳи он ду булбули маст
زآوازهٔ آن دو بلبل مست
Ҳар булбулае ки буд бишикаст
هر بَلبَلهای که بود بشکست
Зон ҳардуи бришми хуши овоз
زان هردو بریشم خوش آواز
Бар сози басии бришми соз
بر ساز بسی بریشم ساز
Бар равад рубобу нолаи чанг
بر رود رباب و نالهٔ چنگ
Як ранг навой он ду оҳанг
یک رنگ نوای آن دو آهنگ
Зоишони суханӣ ба нукта рондан
زایشان سخنی به نکته راندن
Вази чанг задани з ноӣ хондан
وز چنگ زدن ز نای خواندن
Аз нағмаи он ду ҳам тарона
از نغمهٔ آن دو هم ترانه
Мутриб шудаи кӯдакони хона
مطرب شده کودکان خانه
Хасмон дар таъна боз карданд
خصمان در طعنه باز کردند
Дар ҳар ду забон дароз карданд
در هر دو زبان دراز کردند
Воишони зи бади газофи гӯйон
وایشان ز بد گزاف گویان
Худро ба сиришки дидаи шӯён
خود را به سرشک دیده شویان
Буданд бар ин тариқи солӣ
بودند بر این طریق سالی
Қонеъ ба хаёл ва чун хаёлӣ
قانع به خیال و چون خیالی
Чун парда кашид гул ба саҳро
چون پرده کشید گل به صحرا
Шуд хок ба рӯй гули мтро
شد خاک به روی گل مطرا
Хандид шукуфа бар дарахтон
خندید شکوفه بر درختان
Чун сикка рӯй некбахтон
چون سکهٔ روی نیکبختان
Аз лолаи сурх ва аз гули зард
از لالهٔ سرخ و از گل زرد
Гетии илми ду ранг бар кард
گیتی علم دو رنگ بر کرد
Аз баргу наво ба боғу бустон
از برگ و نوا به باغ و بستان
Бо баргу навои ҳазор дастон
با برگ و نوا هزار دستان
Серобии сабзаҳои нўхиз
سیرابی سبزههای نوخیز
Аз лؤлؤтар змрдонгиз
از لؤلؤ تر زمردانگیز
Лолаи зи варақи фишондаи шингарф
لاله ز ورق فشانده شنگَرف
КоФтодаҳи сиёҳяш бар он ҳарф
کافتاده سیاهیش بر آن حرف
Зулфин бунафша аз дарозӣ
زلفین بنفشه از درازی
Дар пои фитодаи вақти бозӣ
در پای فتاده وقت بازی
Ғунчаи камар устувор ме кард
غنچه کمر استوار میکرد
Пайкони кашӣ эй з хор ме кард
پیکان کشیای ز خار میکرد
Гул ёфт стбрқи ҳарирӣ
گل یافت ستبرق حریری
Шуд бод ба гӯшвора гирӣ
شد باد به گوشوارهگیری
Нилӯфар аз офтоби гулранг
نیلوفر از آفتاب گلرنگ
Бар об сипар фиканд бе ҷанг
بر آب سپر فکند بی جنگ
Сунбули сари нофа боз карда
سنبل سر نافه باز کرده
Гули дасти бадв дароз карда
گل دست بدو دراز کرده
Шамшод ба ҷаъди шона кардан
شمشاد به جعد شانه کردن
Гулнор ба нори дона кардан
گلنار به نار دانه کردن
Наргиси зи димоғи оташини тоб
نرگس ز دماغ آتشین تاب
Чун таб задагон биҷуста аз хоб
چون تب زدگان بجسته از خواب
Хуршеди зи қатраҳои бода
خورشید ز قطرههای باده
Хӯн аз раги арғавони кушода
خون از رگ ارغوان گشاده
Зон чашмаи сим каз саман раст
زان چشمهٔ سیم کز سمن رست
Насрини варақӣ ки дошт май шаст
نسرین ورقی که داشت میشست
Гули дида ба бӯс боз ме кард
گل دیده به بوس باز میکرد
Чун мисл надид ноз ме кард
چون مثل ندید ناز میکرد
Сӯсан на забон ки теғ дар бар
سوسن نه زبان که تیغ در بر
Неи неи ғалатам ки теғ бар сар
نی نی غلطم که تیغ بر سر
Мурғони забони гирифта чун зоғ
مرغان زبان گرفته چون زاغ
Бигушодаи забони мурғ дар боғ
بگشاده زبان مرغ در باغ
Дроҷи зи дил кабобӣ ангехт
دراج ز دل کبابی انگیخت
Қамарии намакии зи сина май рехт
قمری نمکی ز سینه میریخت
Ҳар фохта бар сари чанорӣ
هر فاخته بر سر چناری
Дар замзамаи ҳадиси ёрӣ
در زمزمهٔ حدیث یاری
Булбули з дарахт саркашеда
بلبل ز درخت سرکشیده
Маҷнӯни сифат оҳ баркашидӣ
مجنونصفت آه برکشیده
Гул чун рухи Лайлӣ аз иморӣ
گل چون رخ لیلی از عماری
Берун зада сар ба тоҷдорӣ
بیرون زده سر به تاجداری
Дар фасли гулии чунин ҳумоюн
در فصل گلی چنین همایون
Лайлии з всоқ рафт берун
لیلی ز وثاق رفت بیرون
Банди сари зулф тоб дода
بند سر زلف تاب داده
Гулзори бунафша об дода
گلزار بنفشه آب داده
Аз нӯши лабони он қабӣла
از نوش لبان آن قبیله
Гардиш чу гуҳари яке тавила
گردش چو گهر یکی طویله
Таркон араб нишинашон ном
ترکان عرب نشینشان نام
Хуш бошад тарки тозии андом
خوش باشد تُرکِ تازیاندام
Дар ҳалқаи он батон чун ҳур
در حلقهٔ آن بتان چون حور
намерафт чунонкии чашми бади давр
میرفت چنانکه چشم بد دور
То сабзаи боғро бибинад
تا سبزه باغ را ببیند
Дар сояи сурх гул нишинад
در سایه سرخ گل نشیند
Бо наргиси тоза ҷом гирад
با نرگس تازه جام گیرد
Бо лола набед хом гирад
با لاله نبید خام گیرد
Аз зулф диҳад бунафшаро тоб
از زلف دهد بنفشه را تاب
Вази чеҳраи гули шукуфтаро об
وز چهره گل شکفته را آب
Омӯзад сарвро саворӣ
آموزد سرو را سواری
Шавед зи самани спидкорӣ
شوید ز سمن سپیدکاری
Аз нофаи ғунча боҷ хоҳад
از نافهٔ غنچه باج خواهد
Вази малики чаман хароҷ хоҳад
وز ملک چمن خراج خواهد
Бар сабзаи зи сояи нахли бандад
بر سبزه ز سایه نخل بندد
Бар сӯрати сарву гули бихандад
بر صورت سرو و گل بخندد
На на ғаразаш на ин сухан буд
نهنه غرضش نه این سخن بود
На сарву гул ва на Настаран буд
نه سرو و گل و نه نسترن بود
Будаш ғарази онкӣ дар паноҳӣ
بودش غرض آنکه در پناهی
Чун сӯхтагони براردи оҳӣ
چون سوختگان برآرد آهی
Бо булбули маст роз гуяд
با بلبل مست راز گوید
Ғамҳои гузашта боз гуяд
غمهای گذشته باز گوید
Ёбад зи насими гулистонӣ
یابد ز نسیم گلستانی
Аз ёри ғариби худ нишоне
از یار غریب خود نشانی
Бошад ки дилаш кушода гардад
باشد که دلش گشاده گردد
Бории зи дилаш фитода гардад
باری ز دلش فتاده گردد
Нахлистонӣ бидон замин буд
نخلستانی بدان زمین بود
Корояши Нақшбанди чин буд
کارایش نقشبند چین بود
Аз ҳала ба ҳалаи нахли гоҳаш
از حله به حله نخل گاهش
Дар боғи Ирами кушодаи роҳаш
در باغ ارم گشاده راهش
Нузҳат гоҳе чунон гузида
نزهتگاهی چنان گزیده
Дар бодияи чашми каси надида
در بادیه چشم کس ندیده
Лайлӣ ва дигар арӯси номон
لیلی و دگر عروسنامان
Рафтанд бидон чамани хиромон
رفتند بدان چمن خرامان
Чун гул ба миён сабза бинишаст
چون گل به میان سبزه بنشست
Бар сабзаи зи сояи гули ҳамеи баст
بر سبزه ز سایه گل همیبست
Ҳарҷо ки насим ӯ даромад
هرجا که نسیم او درآمد
Сӯсани бушковату гули баромад
سوسن بشکفت و گل برآمد
Бар ҳар чаманӣ ки даст май шаст
بر هر چمنی که دست میشست
Шамшод дамид ва сарв ме раст
شمشاد دمید و سرو میرست
Бо сарви бенон лолаи рухсор
با سرو بنان لاله رخسار
Омад ба нишоту ханда дар кор
آمد به نشاط و خنده در کار
То як чанде нишот ме сохт
تا یک چندی نشاط میساخت
Охири зи нишоти гуҳи буруни тохт
آخر ز نشاطگه برون تاخت
Танҳо бинишаст зери сарвӣ
تنها بنشست زیر سروی
Чун бар пари тӯтӣ эй тзрўӣ
چون بر پر طوطیای تذروی
Бар сабза нишаста хирмани гул
بر سبزه نشسته خرمن گل
Нолид чу дар баҳори булбул
نالید چو در بهار بلبل
Нолид ва бинола дар наоне
نالید و بناله در نهانی
намегуфт з рӯй меҳрбонӣ
میگفت ز روی مهربانی
К-эии ёри мувофиқи вафодор
کای یار موافق وفادار
Вай чун ман ва ҳам ба ман сазовор
وی چون من و هم به من سزاوار
эй сарви ҷавонаи ҷавонмард
ای سرو جوانهٔ جوانمرد
Вай бо дили гарм ва бо дами сард
وی با دل گرم و با دم سرد
Ой аз дар онкӣ дар чунин боғ
آی از در آنکه در چنین باغ
Оеу зудоӣ аз дилами доғ
آیی و زدایی از دلم داغ
Бо ман ба муроди дили нишинӣ
با من به مراد دل نشینی
Ман норван ва ту сарви бинӣ
من نارون و تو سرو بینی
Гирами зи миннати фироқ ман нест
گیرم ز منت فراغ من نیست
Пурвои саройу боғ ман нест
پروای سرای و باغ من نیست
Охир ба забони никномӣ
آخر به زبان نیکنامی
Кам зонкаҳ фиристем паёмӣ ?
کم زآنکه فرستیم پیامی؟
Нокардаи сухан ҳануз парвоз
ناکرده سخن هنوز پرواز
Каз раҳгузарии баромади овоз
کز رهگذری برآمد آواز
Шахсеи ғазалӣ чу дар макнун
شخصی غزلی چو دُرّ مکنون
намехонд з гуфтаҳои маҷнӯн
میخواند ز گفتههای مجنون
к « эй парда дар салоҳи корам
ک«ای پردهدرِ صلاحکارم
Умеди ту боди пардаи дори м
امید تو باد پردهدارم
Маҷнӯн ба миёни мавҷ хӯн аст
مجنون به میان موج خون است
Лайлӣ ба ҳисоби кор чунаст ?
لیلی به حسابِ کار چون است؟
Маҷнӯни ҷгарии ҳамеи харошад
مجنون جگری همیخراشد
Лайлии намак аз ки май тарошад ?
لیلی نمک از که میتراشد؟
Маҷнӯн ба хаданги хори суфтаи сет
مجنون به خدنگِ خار سفتهست
Лайлӣ ба кадоми нози хуфтаи сет ?
لیلی به کدام ناز خفتهست؟
Маҷнӯн ба ҳазор навҳа нолад
مجنون به هزار نوحه نالد
Лайлӣ чаҳ нишот май сголд ?
لیلی چه نشاط میسگالد؟
Маҷнӯни ҳамаи дард ва доғ дорад
مجنون همه درد و داغ دارد
Лайлӣ чаҳ баҳор ва боғ дорад ?
لیلی چه بهار و باغ دارد؟
Маҷнӯни камари ниёзи бандад
مجنون کمر نیاز بندد
Лайлӣ ба рух ки боз хандад ?
لیلی به رخ که باز خندد؟
Маҷнӯни зи фироқи дили рамидаи сет
مجنون ز فراقْ دلرمیدهست
Лайлӣ ба чаҳ роҳат орамида сет ? »
لیلی به چه راحت آرمیدهست؟»
Лайлӣ чу самоъи ин ғазал кард
لیلی چو سماع این غزل کرد
Бигирист вази гиряи санг ҳал кард
بگریست؛ ز گریه سنگ حل کرد
Зон сарви бенон бӯстонӣ
زان سرو بنان بوستانی
намедид дар ӯ яке наоне
میدید در او یکی نهانی
Каз даврии дӯст бар чаҳ сон аст
کز دوری دوست بر چه سان است
Бар дӯст чигуна меҳрбон аст
بر دوست چگونه مهربان است
Чун боз шуданд сӯии хона
چون باز شدند سوی خانه
Шуд дар садафи он дар ягона
شد در صدف آن دُر یگانه
Донандаи роз , роз нанаҳуфт
دانندهٔ راز، راز ننهفت
Бо модараш ончӣ дид бар гуфт
با مادرش آنچه دید بر گفت
То модари мушфиқаши навозад
تا مادر مشفقش نوازد
Дар чорагарӣ ш чора созад
در چارهگریش چاره سازد
Модари зи паии арӯси ноком
مادر ز پی عروس ناکام
Саргашта шуда чу мурғ дар дом
سرگشته شده چو مرغ در دام
намегуфтгараш гузорам аз даст
میگفت گرش گذارم از دست
Он шефтаи гашт ва ин шавад маст
آن شیفته گشت و این شود مست
Вари собирӣ эй бадви намоям
ور صابریای بدو نمایم
Бар ноед азу ва зу броим
بر ناید ازو و زو برآیم
Бар ҳасрат ӯ дареғ ме хӯрд
بر حسرت او دریغ میخورد
намехӯрд дареғ ва сабр ме кард
میخورد دریغ و صبر میکرد
Лайлӣ ки чу ганҷ шуд ҳисорӣ
لیلی که چو گنج شد حصاری
Май буд чу моҳ дар иморӣ
میبود چو ماه در عماری
намезад нафасии гирифта чун меғ
میزد نفسی گرفته چون میغ
намехӯрд ғамии наҳуфта чун теғ
میخورد غمی نهفته چون تیغ
Дилтанги чунонкӣ буд ме зист
دلتنگ چنانکه بود میزیست
Бе танги дилӣ ба ишқ дар кист ?
بیتنگدلی به عشق در، کیست؟