Шабгир ки чархи лоҷувардӣ
شبگیر که چرخ لاجوردی
Орост кабӯде ба зардӣ
آراست کبودیی به زردی
Хандидани қурси он гули зард
خندیدن قرص آن گل زرد
Офоқ ба ранги сурх гул кард
آفاق به رنگ سرخ گل کرد
Маҷнӯн чу гули хазони расида
مجنون چو گل خزان رسیده
Май гашти миёни оби дида
میگشت میان آب دیده
Зон об ки бар вай оташ ифшоанд
زان آب که بر وی آتش افشاند
Киштӣ чу сабо ба хушк ме ронад
کشتی چو صبا به خشک میراند
Аз гармии офтоби сӯзон
از گرمی آفتاب سوزان
ТФсид ба вақти ним рӯзон
تفسید به وقت نیم روزان
Чун соя надошт ҳеҷ рахтӣ
چون سایه نداشت هیچ رختی
Бинишаст ба сояи дарахтӣ
بنشست به سایهٔ درختی
Дар сояи он дарахти олӣ
در سایهٔ آن درخت عالی
Гирди омадаи обӣ аз ҳаволӣ
گرد آمده آبی از حوالی
Ҳавзӣ шуда чун фалаки мудаввар
حوضی شده چون فلک مدور
Покизау хуш чу ҳавзи кавсар
پاکیزه و خوش چو حوض کوثر
Пиромни оби сабзаи руста
پیرامن آب سبزه رسته
Ҳам сабзаи ҳам об рӯй шаста
هم سبزه هم آب روی شسته
Он ташнаи зи гармии ҷигари тоб
آن تشنه ز گرمی جگر تاب
Зон об чу сабзаи гашти сероб
زان آب چو سبزه گشت سیراب
Осуд замонӣ аз давидан
آسود زمانی از دویدن
Вази гуфтан ва ҳеҷ ношунидан
وز گفتن و هیچ ناشنیدن
Зон мФрши ҳамчуи сабзи дебо
زان مفرش همچو سبز دیبا
намедид дар он дарахти зебо
میدید در آن درخت زیبا
Бар шох нишаста дид зоғӣ
بر شاخ نشسته دید زاغی
Чашмӣ ва чаҳ чашм чун чароғӣ
چشمی و چه چشم چون چراغی
Чун зулф батон сиёҳу дилбанд
چون زلف بتان سیاه و دلبند
Бо дил чу ҷигари гирифтаи пайванд
با دل چو جگر گرفته پیوند
Солеҳи мурғӣ чу ноқаи хомӯш
صالح مرغی چو ناقه خاموش
Чун солеҳён шудаи сияҳи пӯш
چون صالحیان شده سیهپوش
Бар шох нишаста чусту бино
بر شاخ نشسته چست و بینا
Ҳамчун шабаҳ дар миёни мино
همچون شبه در میان مینا
Маҷнӯн чу мусофирӣ чунон дид
مجنون چو مسافری چنان دید
Бо ӯ дили хеши ҳам Аннан дид
با او دل خویش همعنان دید
Гуфт « эй сияҳи сипеди нома !
گفت «ای سیه سپید نامه!
Аз даст ки эй сиёҳи ҷома ?
از دست کهای سیاه جامه؟
Шбрнг чарое ? эй шаби афрӯз
شبرنگ چرایی؟ ای شب افروز
Рӯзати з чаҳ шуд сияҳи бад-ӣни рӯз ?
روزت ز چه شد سیه بدین روز؟
Бар оташи ғами манам ту ҷӯшӣ ?
بر آتش غم منم تو جوشی؟
Ман сӯг зада сияҳи ту пӯшӣ ?
من سوگزده سیه تو پوشی؟
Гар сӯхтаи дил на хом рое
گر سوختهدل نه خامرایی
Чун сӯхтагони сияҳ чарое ?
چون سوختگان سیه چرایی؟
Вари сӯхтаи вори гарми хезӣ
ور سوختهوار گرمخیزی
Аз сӯхтагон чаро гурезӣ ?
از سوختگان چرا گریزی؟
Шояд ки хатиби хутбаи хуоне
شاید که خطیب خطبهخوانی
Пӯшидаи сияҳи либос аз онӣ
پوشیده سیه لباس از آنی
Зангии бачаи кадомсозӣ ?
زنگی بچهٔ کدام سازی؟
Ҳиндӯии кадоми тарки тозӣ ?
هندوی کدام ترکتازی؟
Ман шоҳи магари ту чатри шоҳӣ ?
من شاه مگر تو چتر شاهی؟
Гар чатр нае чаро сиёҳӣ ?
گر چتر نهای چرا سیاهی؟
Рӯзӣ ки рисӣ ба назд ёрам
روزی که رسی به نزد یارم
Гӯ бе ту з даст рафт корам
گو بیتو ز دست رفت کارم
Дарёб кигар ту дар наёбӣ
دریاب که گر تو در نیابی
Ночиз шавам дар ин харобӣ
ناچیز شوم در این خرابی
Гуфтӣ ки « матарс дастгирам »
گفتی که «مترس دستگیرم»
Тарсам ки дар ин ҳаваси бимирам
ترسم که در این هوس بمیرم
Рӯзии ое ки мурда бошам
روزی آیی که مرده باشم
Меҳри ту ба хок барда бошам
مهر تو به خاک برده باشم
Бенаии дида чун бирезад
بینایی دیده چون بریزد
Аз додани тўтё чаҳ хезад ?
از دادن توتیا چه خیزد؟
Чун гурги барраи зи мяши брбўд
چون گرگ بره ز میش بربود
Фарёди шубон куҷо кунад суд ?
فریاد شبان کجا کند سود؟
Чун сайл хароб кард бунёд
چون سیل خراب کرد بنیاد
Девор чаҳ коҳгл чаҳ пӯлод
دیوار چه کاهگل چه پولاد
Чун кушта хушк монад бе бар
چون کِشتهٔ خشک ماند بیبر
Хоҳи абри бабор ва хоҳ бигузар »
خواه ابر ببار و خواه بگذر»
Ин тири забони кушодаи густох
این تیرِ زبان گشاده گستاخ
Ваон зоғ парида шох бар шох
وان زاغ پریده شاخ بر شاخ
ӯ пари сухан дароз карда
او پرّ سخن دراز کرده
Парандаи раҳил соз карда
پرنده رحیل ساز کرده
Чун гуфт басии фасона бо зоғ
چون گفت بسی فسانه با زاغ
Шуд зоғу ниҳод бар дилаши доғ
شد زاغ و نهاد بر دلش داغ
Шаб чун пари зоғ бар сар оварад
شب چون پر زاغ بر سر آورد
Шбпраҳи зи хоб сар баровард
شبپره ز خواب سر برآورد
Гуфтӣ ки ситорагон чароғанд
گفتی که ستارگان چراغند
ё дар пари зоғ чашм зоғанд
یا در پر زاغ چشم زاغند
Маҷнӯн чу шаби чароғи мурда
مجنون چو شب چراغ مرده
Афтодау дидаи зоғи барда
افتاده و دیده زاغ برده
Май рехти сиришки дида то рӯз
میریخت سرشک دیده تا روز
Монандаи шамъи хештани сӯз
مانندهٔ شمع خویشتن سوز