Чун нури чароғи осмони гирд
چون نور چراغ آسمانگرد
Аз пардаи субҳи сар ба дар кард
از پردهٔ صبح سر به در کرد
Дар ҳар назарии шигифти боғӣ
در هر نظری شگفت باغی
Шуд ҳар басарӣ чу шаби чароғӣ
شد هر بصری چو شبچراغی
Маҷнӯн чу парандаи зоғи пӯён
مجنون چو پرنده زاغ پویان
Парвонаи сифати чароғи ҷӯён
پروانه صفت چراغ جویان
Аз роҳи раҳили хори бардошт
از راه رحیل خار برداشت
Ҳанҷори диёри ёри бардошт
هنجار دیار یار برداشت
Чун буи дмн шунид бинишаст
چون بوی دمن شنید بنشست
Як лаҳзаи ниҳод бар ҷигари даст
یک لحظه نهاد بر جگر دست
Боз аз нафасаши баромади овоз
باز از نفسش برآمد آواز
Чун мурда ки ҷон бадв расад боз
چون مرده که جان بدو رسد باز
Шуд пери зании зи даври пайдо
شد پیر زنی ز دور پیدا
Бо ӯ шахсе ба шакли шайдо
با او شخصی به شکل شیدا
Сар то қадамаш кашида дар банд
سر تا قدمش کشیده در بند
Ваон шахс ба банд гашта хурсанд
وان شخص به بند گشته خرسند
Зан мешуд дар шитоб кардан
زن میشد در شتاب کردن
Май баради варои расан ба гардан
میبرد ورا رسن به گردن
Маҷнӯн чу асир дид дар банд
مجنون چو اسیر دید در بند
Занро ба худоӣ дод савганд
زن را به خدای داد سوگند
« кин мард ба банд кист бо ту ?
«کاین مردِ بهبند کیست با تو؟
Дарбанди з баҳр чист бо ту ? »
دربند ز بهر چیست با تو؟»
Зан гуфт « сухан чу рости хоҳӣ
زن گفت «سخن چو راست خواهی
Мардӣаст на бандӣ ва на чоҳӣ
مردیست نه بندی و نه چاهی
Ман беваам ин рафиқи дарвеш
من بیوهام این رفیق درویش
Дар ҳар ду заруратии зи ҳад беш
در هر دو ضرورتی ز حد بیش
Аз дарвешӣ бидон расидам
از درویشی بدان رسیدم
Кин банду расан дар ӯ кашидам
کاین بند و رسن در او کشیدم
То гардонами асирўорш
تا گردانم اسیروارش
Тавзеъ кунам ба ҳар диёраш
توزیع کنم به هر دیارش
Гирд оварам аз чунин баҳона
گرد آورم از چنین بهانه
Муштии алаф аз барои хона
مشتی علف از برای خانه
Байнем казон миён чаҳ бархест
بینیم کزان میان چه برخاست
Ду нима кунем ростои рост
دو نیمه کنیم راستا راست
Нимӣ ман ва нимӣ ӯ сетанд
نیمی من و نیمی او ستاند
Гардӣ ба миёна дар намонад »
گردی به میانه در نماند»
Маҷнӯни зи сари шикастаи болӣ
مجنون ز سر شکسته بالی
Дар пои зани аўФтоди ҳоле
در پای زن اوفتاد حالی
к « ин силсилау танобу занҷир
ک«این سلسله و طناب و زنجیر
Бар ман на аз ин рафиқ баргир
بر من نه از این رفیق برگیر
КошФтаҳ ва мустаманд моием
کاشفته و مستمند ماییم
ӯ нест сазоӣ банд моием
او نیست سزای بند ماییم
Май гардонам ба рӯсиёҳӣ
میگردانم به روسیاهی
ӣнҷо ва ба ҳар куҷо ки хоҳӣ
اینجا و به هر کجا که خواهی
Ҳарчи он баҳам ояд аз чунин кор
هرچ آن بهم آید از چنین کار
Беширкат ман турост бурдор »
بیشرکتِ من تراست بردار»
Чун дид зан инчунин шикорӣ
چون دید زن اینچنین شکاری
Шуд шод ба ин чунин шуморӣ
شد شاد به این چنین شماری
Зон ёри бдошт дар замони даст
زان یار بداشت در زمان دست
Он банду расани ҳама дар ин баст
آن بند و رسن همه در این بست
Бнўохт ба банд кардан ӯ ро
بنواخت به بند کردن او را
Май баради расан ба гардан ӯ ро
میبرد رسن به گردن او را
ӯ дода ризо ба захм хӯрдан
او داده رضا به زخم خوردن
Занҷир ба пойу ғул ба гардан
زنجیر به پای و غل به گردن
Чун бар дар хайма Эй раседӣ
چون بر در خیمهای رسیدی
Мастона сурӯд баркашидӣ
مستانه سرود برکشیدی
Лайлӣ гуфтӣ ва санг хӯрдӣ
لیلی گفتی و سنگ خَوردی
Дар хӯрдани санг рақс кардӣ
در خوردن سنگ رقص کردی
Чун чанд ҷафоаши брсроўрд
چون چند جفاش برسرآورد
Гирд дар Лайлӣ аш баровард
گرد در لیلیاش برآورد
Чун бодӣ аз он чаман бар ӯ ҷуст
چون بادی از آن چمن بر او جست
Бар хоки чаман чу сабза бинишаст
بر خاک چمن چو سبزه بنشست
Бигирист бар он чаман ба зорӣ
بگریست بر آن چمن به زاری
Чун дида ӣ абри навбаҳорӣ
چون دیدهی ابر نوبهاری
Сар мезад бар замин ва ме гуфт
سر میزد بر زمین و میگفت
« кӣ ман зи ту тоқ ва бо ғамати ҷуфт
«کی من ز تو طاق و با غمت جفت
Муҷримтар аз он шудам дарини роҳ
مجرمتر از آن شدم دراین راه
Козод шавам зи банд ва аз чоҳ
کازاد شوم ز بند و از چاه
Инак срўпоӣ ҳар ду дар банд
اینک سروپای هر دو در بند
Гаштам ба уқубат ту хурсанд
گشتم به عقوبت تو خرسند
Гар зонка намӯдаам гуноҳӣ
گر زانکه نمودهام گناهی
Маъзӯри ним ба ҳеҷ роҳӣ
معذور نیم به هیچ راهی
Ман ҳукми каш ва ту ҳукми ронӣ
من حکم کش و تو حکم رانی
Тأдиб кунам чунон ки доне
تأدیب کنم چنان که دانی
Мангар ба масофи теғу тирам
منگر به مصاف تیغ و تیرم
Дар пеши ту байн ки чун асирам
در پیش تو بین که چون اسیرم
Гар тохтанӣ ба латма кардам
گر تاختنی به لطمه کردم
Аз латмаи хеш захм хӯрдам
از لطمهٔ خویش زخم خوردم
Гар дай гунаҳӣ намӯд поем
گر دی گنهی نمود پایم
Имрӯзи расан ба гардан оем
امروز رسن به گردن آیم
Гар даст шикаста шуд камонгир
گر دست شکسته شد کمانگیر
Инак ба шиканҷаи зери занҷир
اینک به شکنجه زیر زنجیر
Зон ҷурм ки пеш азин намудем
زان جرم که پیش ازین نمودم
Бисёр ҷиноят озмудам
بسیار جنایت آزمودم
Мапаснд марои чунин ба хорӣ
مپسند مرا چنین به خواری
Гар мекашем бикаш чаҳ дорӣ
گر میکشیم بکش چه داری
Гар ҷуз ба ту муҳкамаст бехам
گر جز به تو محکم است بیخم
Баркаш чу салиби чормихм
برکش چو صلیب چارمیخم
эй каз ту вафост бе вафое
ای کز تو وفاست بیوفایی
Пеш ту хатост бе хатое
پیش تو خطاست بیخطایی
Ман бо ту чу нестам хатокор
من با تو چو نیستم خطاکار
Худро ба хато кунам гирифтор
خود را به خطا کنم گرفتار
Бошад ки вафое ояд аз ту
باشد که وفایی آید از تو
ё тир хатое ояд аз ту
یا تیر خطایی آید از تو
Дар зиндагӣами дуруди норай
در زندگیم درود ناری
Дастӣ ба серуми фурӯди норай
دستی به سرم فرود ناری
Дар кштгими умед он ҳаст
در کشتگیم امید آن هست
Корӣ ба баҳона бар серуми даст
کاری به بهانه بر سرم دست
Гар теғ равон кунӣ бад-ӣни сар
گر تیغ روان کنی بدین سر
Қурбон худам кунӣ бад-ӣн дар
قربان خودم کنی بدین در
Исмоъилии з худ бисанҷам
اسماعیلی ز خود بسنجم
Исмоъилӣам агар биринҷам
اسماعیلیام اگر برنجم
Чун шамъи дилами фурӯғ нок аст
چون شمع دلم فروغناک است
Гар бози барии серум чаҳ бокаст ?
گر باز بری سرم چه باک است؟
Шамъ аз сар дардисар кашӣдан
شمع از سر دردسر کشیدن
Ба гардад вақти сар баридан
به گردد وقت سر بریدن
Дар пои ту ба ки мурда бошам
در پای تو به که مرده باشم
То зинда ва бе ту ҷони харошам
تا زنده و بیتو جان خراشم
Чун нест маро бар ту роҳӣ
چون نیست مرا بر تو راهی
Зини пас ману гӯшаеу оҳӣ
زین پس من و گوشهای و آهی
Сар додау оҳ бар наёрам
سر داده و آه بر نیارم
То пеши ту дард сар наёрам
تا پیش تو درد سر نیارم
Гӯйии зи ту дардисари ҷудои бод
گویی ز تو دردسر جدا باد
Дарди он манаст , сари туро бод »
درد آن من است، سر تو را باد»
Ин гуфту зи ҷои ҷуст чун тир
این گفت و ز جای جست چون تیر
Девона шуд ва бурид занҷир
دیوانه شد و برید زنجیر
Аз кӯҳаи ғам шиква бигирифт
از کوههٔ غم شکوه بگرفت
Чун кӯҳаи гирифта кӯҳ бигирифт
چون کوهه گرفته کوه بگرفت
Бар наҷад шуд ва нафир ме зад
بر نجد شد و نفیر میزد
Бар худ зи тапонча тир ме зад
بر خود ز تپانچه تیر میزد
Хуишон чу азу хабар шуниданд
خویشان چو ازو خبر شنیدند
Рафтанд ва надӣданӣ бидиданд
رفتند و ندیدنی بدیدند
Ҳам модар ва ҳам падар дар он кор
هم مادر و هم پدر در آن کار
Навмед шуданд азу ба якбор
نومید شدند ازو به یکبار
Бо кас чу намешуд орамида
با کس چو نمیشد آرمیده
Гуфтанд ба тарки он рамида
گفتند به ترک آن رمیده
Ва ӯро шуда дар харобу обод
و او را شده در خراب و آباد
Ҷузи ному нишони Лайлӣ аз ёд
جز نام و نشان لیلی از یاد
Ҳар кас ки бадви ҷузи ин сухан гуфт
هر کس که بدو جز این سخن گفت
ё тан зад , ё гурехт , ё хуфт
یا تن زد، یا گریخت، یا خفت