Рӯзӣ ва чаҳ рӯз ? олами афрӯз

روزی و چه روز؟ عالم افروز

Равшани ҳамаи чашмӣ аз чунон рӯз

روشن همه چشمی از چنان روز

Субҳаши зи биҳишти брдмидаҳ

صبحش ز بهشت بردمیده

Бодаши нафаси Масеҳи дида

بادش نفس مسیح دیده

Он бахт ки кор азу шавад рост

آن بخت که کار ازو شود راست

Он рӯз ба даст рост бархест

آن روز به دست راست برخاست

Давлати зи итоб сайр гашта

دولت ز عتاب سیر گشته

Бахти омада гарчи дайр гашта

بخت آمده گرچه دیر گشته

Маҷнӯни машаққати озмуда

مجنون مشقت آزموده

Дили коштау ҷигари дуруда

دل کاشته و جگر دروده

Он рӯз нишаста буд бар кӯҳ

آن روز نشسته بود بر کوه

Гардиши дад ва дом гашта анбӯҳ

گِردش دد و دام گشته انبوه

Аз пурҳи дашти сӯии он санг

از پرهٔ دشت سوی آن سنگ

Гардӣ бархест тўтёи ранг

گردی برخاست توتیا رنگ

Вази бурқаъи он чунон ғуборӣ

وز برقع آن چنان غباری

Рухсора намӯда шаҳсаворӣ

رخساره نموده شهسواری

Шахсе ва чаҳ шахс ! порае нур

شخصی و چه شخص‌‌! پاره‌ای نور

Пеш омад ва шуд пиёда аз давр

پیش آمد و شد پیاده از دور

Маҷнӯн чу шинохти ков ҳариф аст

مجنون چو شناخت کاو حریف است

Вази гавҳари мардумӣ шариф аст

وز گوهر مردمی شریف است

Бар мавкиби он сбоъ зад даст

بر موکب آن سباع زد دست

То ҷумла шуданд бар замини паст

تا جمله شدند بر زمین پست

Омад бар он савори тозӣ

آمد بر آن سوار تازی

Бикшод забон ба длнўоз ӣ

بگشاد زبان به دلنواز‌ی

К-эии наҷми ямонии ин чаҳ сайраст ?

کای نجم یمانی این چه سیر است‌؟

Ман кӣ ва ту кӣ ? бигӯ ки хайраст ?

من کی و تو کی؟ بگو که خیر است‌؟

Симои ту гарчи длнўоз аст

سیمای تو گرچه دلنواز است

Андешаи ваҳшён дароз аст

اندیشهٔ وحشیان دراز است

Тарсами зи расан , ки мори дидаи м

ترسم ز رسن‌، که مار دیده‌م

Чаҳ мор ! ки аждаҳои гузидаи м

چه مار‌! که اژدها گزیده‌م

Зоин пештарами газофи корӣ

زاین پیشترم گزاف‌کاری

Дар синаи чунон нишонди хорӣ

در سینه چنان نشاند خاری

Каз новаки оҳанӣни он хор

کز ناوک آهنین‌ِ آن خار

Раведи зи дилам ҳануз мсмор

روید ز دلم هنوز مسمار

Гар ту ҳам аз он матоъи дорӣ

گر تو هم از آن متاع داری

Ба гар накунӣ сухани гузорӣ

به گر نکنی سخن‌گزاری

Марди сафарии зи лутфи райш

مرد سفری ز لطف رایش

Чун соя фитод зери поиш

چون سایه فتاد زیر پایش

Гуфт эй шарафи баланди номон

گفت ای شرف‌ِ بلند‌نامان

Бар пой дадон кашида домон

بر پای‌ِ ددان کشیده دامان

Оҳӯ ба дили ту меҳр дода

آهو به دل تو مهر داده

Бар хати ту шери сари ниҳода

بر خط تو شیر سر نهاده

Соҳиби хабарами з ҳар тариқӣ

صاحب خبرم ز هر طریقی

Яъне ба рафиқӣ аз рафиқӣ

یعنی به رفیقی از رفیقی

Дорам сухании наҳуфта бо ту

دارم سخنی نهفته با تو

Зон гӯна ки кас нагуфта бо ту

زان‌گونه که کس نگفته با تو

Гар рухсат гуфтан аст гӯям

گر رخصت گفتن است گویم

Вари не , сӯии роҳи хеши пўим

ور نی‌، سوی راه خویش پویم

Ошиқ чу шунид умедворӣ

عاشق چو شنید امیدواری

Гуфто ки биор то чаҳ дорӣ ?

گفتا که بیار تا چه داری‌؟

Пайғом гузор дод пайғом

پیغام‌گزار داد پیغام

К-эии толеъи тавсанат шудаи ром

کای طالع توسنت شده رام

Дай бар гузари фалони ватани гоҳ

دی بر گذر فلان وطن‌گاه

Дидам санамӣ нишаста чун моҳ

دیدم صنمی نشسته چون ماه

Моҳӣ ва чаҳ моҳ ! ки офтобӣ

ماهی و چه ماه‌! که‌آفتابی

Бар моҳи вай аз қсби ниқобӣ

بر ماه‌ِ وی از قصب نقابی

Сарвӣ на чу сарви боғ бе бар

سروی نه چو سرو باغ بی‌بر

Боғӣ на чу боғи хулд бе дар

باغی نه چو باغ خُلد بی‌در

Ширини суханӣ ки чун сухан гуфт

شیرین‌سخنی که چون سخن گفت

Бар лафз чу обаш об ме хуфт

بر لفظ چو آبش آب می‌خفت

Оҳӯи чашмӣ ки чашми оҳӯаш

آهو چشمی که چشم آهوش

намедод ба шери хоби харгӯш

می‌داد به شیر خواب خرگوش

Зулфи сияҳи ш ба шакли ҷимӣ

زلف سیه‌ش به شکل جیمی

Қадаш чу алиф , даҳан чу мемай

قدش چو الف‌، دهن چو میمی

Яъне ки чу бо ҳуруфи ҷомам

یعنی که چو با حروف جامم

Шуд ҷоми ҷаҳони намо ӣ номам

شد جام جهان‌نما‌ی نامم

Чашмаш чу ду наргиси пар аз хоб

چشمش چو دو نرگس‌ِ پر از خواب

Руста ба канори чашмаи об

رُسته به کنار چشمهٔ آب

Абрӯӣ ба тоқ ӯ ба ҳам ҷуфт

ابروی به طاق او به‌هم جفت

Ҷуфти омада ва ба тоқ ме гуфт

جفت آمده و به طاق می‌گفت

Ҷодӯи муншӣ ба дил рубудан

جادو منشی به دل ربودن

Райҳони нафасӣ ба атр судан

ریحان نفسی به عطر سودن

Алқсаҳ чаҳ гӯям он чунон чуст

القصه چه گویم آن چنان چست

Каз дидаи баромад аз нафас раст

کز دیده برآمد از نفس رست

Аммо қадре зи меҳрбонӣ

اما قدری ز مهربانی

ПзрФтаҳи нишони нотавонӣ

پذرفته نشان ناتوانی

Тираши сифати камони гирифта

تیرش صفت کمان گرفته

Ҷазаъаши зи гуҳари нишони гирифта

جزعش ز گهر نشان گرفته

Не гашта қзиби хайзаронии ш

نی گشته قضیب خیزرانی‌ش

Хайрӣ шудаи ранги арғавонии ш

خیری شده رنگ ارغوانی‌ش

Хайряш на зард балки зар буд

خیریش نه زرد بلکه زر بود

Не буд валек нешикар буд

نی بود ولیک نیشکر بود

Дар дӯст ба ҷони умеди баста

در دوست به جان امید بسته

Бо шӯии зи бим ҷон нишаста

با شوی ز بیم جان نشسته

Бар гули зи мижаи гулоб май рехт

بر گل ز مژه گلاب می‌ریخت

Маҳтоб бар офтоб май бехат

مهتاب بر آفتاب می‌بیخت

Аз бас ки намӯд навҳа созӣ

از بس که نمود نوحه‌سازی

Бхшўд дилам барон ниёзӣ

بخشود دلم بران نیازی

Гуфтам чаҳ касеу гиряи т аз чист ?

گفتم چه کسی و گریه‌ت از چیست‌؟

Нолидани зорат аз пай кист ?

نالیدن زارت از پی کیست‌؟

Бикшод шукр ба заҳри ханда

بگشاد شکر به زهر‌خنده

К-эй бар ҷигарам намак фиканда !

کای بر جگرم نمک فکنده‌!

Лайлӣ будам валикин акнӯн

لیلی بودم ولیکن اکنون

Маҷнӯни терм аз ҳазор маҷнӯн

مجنون‌ترم از هزار مجنون

Зон шефтаи сияҳи ситора

زان شیفتهٔ سیه ستاره

Ман шефтатар ҳазор бора

من شیفته‌تر هزار باره

ӯ гарчи нишонаи гоҳ дард аст

او گرچه نشانه‌گاه درد است

Охир на чу ман занаст , мард аст

آخر نه چو من زن است، مرد است

Дар шева ишқ ҳаст чолок

در شیوهٔ عشق هست چالاک

Каз ҳеҷ касе наёядаш бок

کز هیچ کسی نیایدش باک

Чун ман ба шиканҷа дар накоҳад

چون من به شکنجه در نکاهد

Онҷо қадамаш равад ки хоҳад

آنجا قدمش رود که خواهد

Мискини ман бекасам ки як дам

مسکین من بی‌کسم که یک دم

Бо кас назанам дамӣ дар ин ғам

با کس نزنم دمی در این غم

Тарсам ки з бехудӣу хомӣ

ترسم که ز بی‌خودی و خامی

Бегона шавам зи неки номӣ

بیگانه شوم ز نیک‌نامی

Заҳрӣ ба даҳани гирифтаи нӯшам

زهری به دهن گرفته نوشم

Дӯзах ба гиёҳи хушки пӯшам

دوزخ به گیاه خشک پوشم

Аз як тарафами ғами ғарибон

از یک طرفم غم غریبان

Вази сӯй дигар ғами рақибон

وز سوی دگر غم رقیبان

Ман зини ду алоқаи қавии даст

من زین دو علاقهٔ قوی‌دست

Дар каши макаши аўФтодаҳи пайваст

در کش مکش اوفتاده پیوست

На дил ки ба шӯй бар ситезам

نه دل که به شوی بر ستیزم

На Зуҳра ки аз падари гурезам

نه زَهره که از پدر گریزم

Гуҳи ишқ дилам диҳад ки бархез

گه عشق دلم دهد که برخیز

Зини зоғу заған чу Кебек бигурез

زین زاغ و زغن چو کبک بگریز

Гуҳ гуяд ном ва нанг биншин

گه گوید نام و ننگ بنشین

Каз Кебеки қавӣ тараст шоҳин

کز کبک قوی‌تر است شاهین

Зан гарчи буд муборизи афкан

زن گرچه بود مبارز افکن

Охир чу занаст ҳам буд зан

آخر چو زن است هم بود زن

Зани гир ки худ ба хӯн далер аст

زن گیر که خود به خون دلیر است

Зан бошад зан агарчӣ шер аст

زن باشد زن اگرچه شیر است

Зини ғам чу наме тавон баридан

زین غم چو نمی‌توان بریدن

Тан дар додам ба ғам кашӣдан

تن در دادم به غم کشیدن

Лекини ҷигарам ба зер хӯн аст

لیکن جگرم به زیر خون است

Кони ёр ки беманаст чун аст

کان یار که بی من است چون است

Бе ман варақ ки май шуморад

بی من ورق که می‌شمارد

Айём чигуна ме гузорад

ایام چگونه می‌گذارد

Соҳиби сафари кадом роҳ аст

صاحب سفر کدام راه است

Суфрааш ба кадом хонақоҳ аст

سفره‌اش به کدام خانقاه است

Ҳам суҳбатӣ ки ме гузинад

هم‌صحبتی که می‌گزیند

Ёраш ки ва бо ки ме нишинад

یارش که و با که می‌نشیند

Гар ҳастӣ аз он мусофири огоҳ

گر هستی از آن مسافر آگاه

Моро хабарӣ бидиҳ дар ин роҳ

ما را خبری بده در این راه

Чун ман зи ваии ин сухан шунидам

چون من ز وی این سخن شنیدم

Хомӯши бадан раво надидам

خاموش بُدن روا ندیدم

Он нақш ки будам аз ту маълум

آن نقش که بودم از تو معلوم

Бар дили здмш чу меҳр бар мум

بر دل زدمش چو مُهر بر موم

Кони шефтаи зи худ рамида

کان شیفتهٔ ز خود رمیده

Ҳаст аз ҳамаи дӯстони бурӣда

هست از همه دوستان بریده

Бодаст зи ишқи ту ба дасташ

باد است ز عشق تو به دستش

Гӯрасту гавазн ҳам нишасташ

گور است و گوزن هم نشستش

Ишқи ту шикаста будаш аз дард

عشق تو شکسته بودش از درد

Марги падараши шикаста тар кард

مرگ پدرش شکسته‌تر کرد

Бинад ҳамаи рӯзи хор бар хор

بیند همه روز خار بر خار

Зини гӯнаи фитодаи кор дар кор

زین‌گونه فتاده کار در کار

Гуҳи қиссаи меҳнат ту хонд

گه قصهٔ محنت تو خواند

Вази дидаи ҳазор сайл ронад

وز دیده هزار سیل راند

Гуҳи мрсит падар кунад соз

گه مرثیت پدر کند ساز

Вази санги сияҳи براردи овоз

وز سنگ سیه برآرد آواز

Вонгаҳи зи қасоиди ҳалолат

وانگه ز قصاید حلالت

Комўхтаҳам зи ҳасби ҳолат

کاموخته‌ام ز حسب حالت

Хондам ду се байти пеши он моҳ

خواندم دو سه بیت پیش آن ماه

Зонсон ки баромад аз дилаши оҳ

زانسان که برآمد از دلش آه

Ларзид ба ҷойу сари фурӯи барад

لرزید به جای و سر فرو برد

Давр аз ту чунонкӣ гуфтам ӯ мард

دور از تو چنانکه گفتم او مرد

Баъд аз нафасӣ ки сар баровард

بعد از نفسی که سر برآورد

Оҳӣ дигар аз ҷигар баровард

آهی دگر از جگر برآورد

Бигирист баҳоиҳоиу фарёд

بگریست به های های و فریاد

Кард аз падарат ба навҳа дар , ёд

کرد از پدرت به نوحه در، یاد

Ваз бе касе ту дар чунин дард

وز بی کسی تو در چنین درد

намегуфт ва бар он дареғ ме хӯрд

می‌گفت و بر آن دریغ می‌خورد

Чун кард басии хурӯшу зорӣ

چون کرد بسی خروش و زاری

Бинмуд ба аҳдами устуворӣ

بنمود به عهدم استواری

К-эии поки дили ҳалоли зода

کای پاک دل حلال‌زاده

Бурдор ки ҳастам аўФтодаҳ

بردار که هستم اوفتاده

Рӯзӣ ки аз ин қароргоҳат

روزی که از این قرارگاهت

Тадбир буд ба азми роҳат

تدبیر بود به عزم راهت

Бар харгаҳи ман гузар кун аз роҳ

بر خرگه من گذر کن از راه

Вази давр ба ман намӯд харгоҳ

وز دور به من نمود خرگاه

То номае аз ҳисоби корам

تا نامه‌ای از حساب کارم

Тартиб кунам ба ту сипорам

ترتیب کنم به تو سپارم

Ёряти расоад то наоне

یاریت رساد تا نهانی

Ин нома ба ёри ман расонӣ

این نامه به یار من رسانی

Ин гуфт ва аз он ҳзираҳ бархест

این گفت و از آن حظیره برخاست

Ман низ шудам ба роҳи худ рост

من نیز شدم به راه خود راست

Дируз бидон нишон ки фармуд

دیروز بدان نشان که فرمود

Рафтам ба дар всоқ ӯ зуд

رفتم به در وثاق او زود

Дидамаш кабӯд карда ҷома

دیدمش کبود کرده جامه

Пӯшида ба ман супурди нома

پوشیده به من سپرد نامه

Бар номаи ниҳода меҳр анда

بر نامه نهاده مهر انده

Яъне карами алкитоби хатма

یعنی کرم‌الکتاب ختمه

Ваон номаи чунон ки буд бикшод

وان نامه چنان که بود بگشاد

Бӯседу сабк ба даст ӯ дод

بوسید و سبک به دست او داد

Маҷнӯн чу сахои номаро дид

مجنون چو سخای نامه را دید

Ҷузи нома ҳар ончӣ буд бадаред

جز نامه هر آنچه بود بدرید

Бар пои ниҳоди сар чу паргор

بر پای نهاد سر چو پرگار

Баргашт ба гирди хеши сад бор

برگشت به گرد خویش صد بار

Афтод чунонкии аўФтди маст

افتاد چنانکه اوفتد مست

ӯ рафтаи зи дасту нома дар даст

او رفته ز دست و نامه در دست

Омад чу ба ҳуши хештани боз

آمد چو به هوش خویشتن باز

Дод аз дили худ шикебро соз

داد از دل خود شکیب را ساز

Чун бози кушоди номаро банд

چون باز گشاد نامه را بند

Буд аввал нома карда пайванд

بود اول نامه کرده پیوند

Ин нома ба номи подшоҳӣ

این نامه به نام پادشاهی

Ҷон зинда кунӣ хиради паноҳӣ

جان زنده کنی خرد پناهی

Донотар ҷумлаи кордонон

داناترِ جمله کاردانان

Донои забон бе забонон

دانای زبان بی‌زبانان

Қисоми сипедӣу сиёҳӣ

قسام سپیدی و سیاهی

Рӯзии даҳ ҷумлаи мурғу моҳӣ

روزی ده جمله مرغ و ماهی

Равшан кун осмон ба анҷум

روشن کن آسمان به انجم

Перояи даҳ замин ба мардум

پیرایه ده زمین به مردم

Фарди азалӣ ба зулҷалолӣ

فرد ازلی به ذوالجلالی

Ҳии абадӣ ба лоязолӣ

حی ابدی به لایزالی

Ҷон дод ва ба ҷонвар ҷаҳон дод

جان داد و به جانور جهان داد

Зин беш хазина чун тавон дод

زین بیش خزینه چون توان داد

Орост ба нури ақли ҷон ро

آراست به نور عقل جان را

ВоФрўхт ба ҳар ду ин ҷаҳон ро

وافروخت به هر دو این جهان را

Зини гӯнаи басии гуҳари фишонда

زین گونه بسی گهر فشانده

Вонгоаҳи ҳадиси ишқи ронда

وانگاه حدیث عشق رانده

Кин нома ки ҳаст чун прндӣ

کاین نامه که هست چون پرندی

Аз ғам задае ба дардмандӣ

از غم‌زده‌ای به دردمندی

Яъне зи ман ҳисори баста

یعنی ز من حصار بسته

Наздики ту эй қафаси шикаста

نزدیک تو ای قفس شکسته

эй ёри қадими аҳд чунӣ ?

ای یار قدیم عهد چونی؟

Вои Меҳдии ҳафт маҳд чунӣ ?

وای مهدی هفت مهد چونی؟

эй хозини ганҷи ошноӣ

ای خازن گنج آشنایی

Ишқ аз ту гирифтаи равшаноӣ

عشق از تو گرفته روشنایی

эй хӯн ту дода кӯҳро ранг

ای خون تو داده کوه را رنگ

Сокин шуда чун ақиқ дар санг

ساکن شده چون عقیق در سنگ

эй чашмаи Хизр дар сиёҳӣ

ای چشمهٔ خضر در سیاهی

Парвонаи шамъи субҳгоҳӣ

پروانهٔ شمع صبحگاهی

эй аз ту фитода дар ҷаҳони шӯр

ای از تو فتاده در جهان شور

Гӯрии ду се карда мӯниси гӯр

گوری دو سه کرده مونس گور

эй зхмгаҳи маломати ман

ای زخمگه ملامت من

Ҳам қофилаи қиёмати ман

هم قافلهٔ قیامت من

эй раҳм накарда бар тани хеш

ای رحم نکرده بر تن خویش

Вотш зада бар ба хирмани хеш

وآتش زده بر به خرمن خویش

эй дил ба вафои ман ниҳода

ای دل به وفای من نهاده

Дар маърази гуфтугӯи фитода

در معرض گفتگو فتاده

Ман дил ба вафои ту супурда

من دل به وفای تو سپرده

Ту сари зи вафоӣ ман набарда

تو سر ز وفای من نبرده

Чунӣ ва чигунае чаҳсозӣ ?

چونی و چگونه‌ای چه سازی؟

Ман бо ту ту бо ки ишқи бозӣ ?

من با تو تو با که عشق بازی؟

Чун бахти ту дар фироқам аз ту

چون بخت تو در فراقم از تو

Ҷуфти туам ар чаҳ тоқам аз ту

جفت توام ار چه طاقم از تو

Ваон ҷуфти ниҳода гарчи ҷуфт аст

وان جفت نهاده گرچه جفت است

Сар бо сари ман шабӣ нахуфта аст

سر با سر من شبی نخفته است

Ман суда вале дирам насуда аст

من سوده ولی درم نسوده است

Алмоси касаш ниёзмуда аст

الماس کسش نیازموده است

Ганҷи гуҳарам ки дар ба меҳр аст

گنج گهرم که در به مهر است

Чун ғунчаи боғи сар ба меҳр аст

چون غنچهٔ باغ سر به مهر است

Шӯй арча шиква шӯй дорад

شوی ارچه شکوه شوی دارد

Бе рӯй туам чаҳ рӯй дорад

بی روی توام چه روی دارد

Дар сайри нишон сӯсанӣ ҳаст

در سیر نشان سوسنی هست

Райҳон нашавад валек дар даст

ریحان نشود ولیک در دست

Чун зарди хиёр кунҷ гардад

چون زرد خیار کنج گردد

Ҳам колбуд туранҷ гардад

هم کالبد ترنج گردد

Туршӣ кунад аз туранҷи хуӣ

ترشی کند از ترنج خویی

Аммо накунад туранҷи бӯе

اما نکند ترنج بویی

Май хўостмӣ каз ин ҷаҳонам

می‌خواستمی کز این جهانم

Бошад чу туе ҳам ошёнам

باشد چو تویی هم آشیانم

Чун бо ту ба ҳам наметавон зист

چون با تو به هم نمی‌توان زیست

Зинсон ки манам гуноҳ ман чист

زینسان که منم گناه من چیست

Он дил ки ризоӣ ту наҷуед

آن دل که رضای تو نجوید

Багар ба қазои бади бмўид

به گر به قضای بد بموید

Мӯеи зи ту пеши ман ҷаҳонӣ аст

مویی ز تو پیش من جهانی است

Хории зи раҳи ту гулистонӣ аст

خاری ز ره تو گلستانی است

Хзрои дмнӣу Хизри доман

خضرا دمنی و خضر دامن

Дар соз чу оби Хизр бо ман

در ساز چو آب خضر با من

Ман моҳ ва ту офтобӣ аз нур

من ماه و تو آفتابی از نور

Чашмӣ ба ту май гушойам аз давр

چشمی به تو می‌گشایم از دور

Узри қадамам ба бози мондан

عذر قدمم به باز ماندن

Доне ки хатост бар ту хондан

دانی که خطاست بر تو خواندن

Марги падари ту чун шунидам

مرگ پدر تو چون شنیدم

Бар мурдаи тан кафан даридам

بر مردهٔ تن کفن دریدم

Кардам ба тапонча рӯйро хирад

کردم به تپانچه روی را خرد

Пиндоштами он падари марои мард

پنداشتم آن پدر مرا مرد

Дар дида чу гул кашидаам майл

در دیده چو گل کشیده‌ام میل

Ҷома зада чун бунафша дар нил

جامه زده چون بنفشه در نیل

Бо ту зи мувофиқӣу ёрӣ

با تو ز موافقی و یاری

Кардам ҳамаи шарти сӯгворӣ

کردم همه شرط سوگواری

Ҷуз омаданӣ ки номад аз даст

جز آمدنی که نامد از دست

Ҳар шарт ки бояд он ҳама ҳаст

هر شرط که باید آن همه هست

Гар зин ки тан аз ту ҳаст маҳҷӯр

گر زین که تن از تو هست مهجور

Ҷонами з ту нест як замони давр

جانم ز تو نیست یک زمان دور

Аз ранҷи дил ту ҳастам огоҳ

از رنج دل تو هستم آگاه

Ҳам чора шикеб шуд дар ин роҳ

هم چاره شکیب شد در این راه

Рӯзии ду дар ин раҳили хона

روزی دو در این رحیل خانه

Май бояд сохт бо замона

می‌باید ساخت با زمانه

Оқил ба агар назари бибандад

عاقل به اگر نظر ببندد

Зон гиря ки душмании бихандад

زان گریه که دشمنی بخندد

Доно ба агар наёвард ёд

دانا به اگر نیاورد یاد

Зон ғам ки мухолифӣ шавад шод

زان غم که مخالفی شود شاد

Деҳқони мангар ки донаи резад

دهقان منگر که دانه ریزد

Он байн ки зи донаи донаи хезад

آن بین که ز دانه دانه خیزد

Он нахл ки дорад ин замони хор

آن نخل که دارد این زمان خار

Фардои рутаб тар оварад бор

فردا رطب تر آورد بار

Вони ғунча ки дар хск наҳуфта аст

وآن غنچه که در خسک نهفته است

Пайғоми даҳ гул шукуфта аст

پیغام‌ده گل شکفته است

Дилтанг мабош агар каст нест

دلتنگ مباش اگر کست نیست

Ман каси ним охир ? ин баст нест ?

من کس نیم آخر؟ این بست نیست؟

Фарёди з бе касе на рой аст

فریاد ز بی کسی نه رای است

Кохри кас бекасон худоӣ аст

کاخر کس بی‌کسان خدای است

Аз бе падарии мсўз чун барқ

از بی‌پدری مسوز چون برق

Чун абр машав ба гиря дар ғарқ

چون ابر مشو به گریه در غرق

Гар рафт падари писари бмонод

گر رفت پدر پسر بماناد

Кон гӯ башикан гуҳари бмонод

کان گو بشکن گهر بماناد

Маҷнӯн чу бихонад номаи дӯст

مجنون چو بخواند نامهٔ دوست

Афтод бурун чу ғунча аз пӯст

افتاد برون چو غنچه از پوست

Ҷуз ё рабаш аз даҳан наомад

جز یا رَبَش از دهن نیامد

Як лаҳза ба хештан наомад

یک لحظه به خویشتن نیامد

Чун шуд ба қарори худ тануманд

چون شد به قرار خود تنومند

Башмурд ба гиряи соъатӣ чанд

بشمرد به گریه ساعتی چند

Ваон қосидро бдошт бар ҷой

وان قاصد را بداشت بر جای

Гуҳи дасташ бӯса доду гуҳи пой

گه دستش بوسه داد و گه پای

Гуфто ки на коғаз ва на хома

گفتا که نه کاغذ و نه خامه

Чун рост кунам ҷавоби нома ?

چون راست کنم جواب نامه؟

Қосиди зи миёни кушоди дарҷӣ

قاصد ز میان گشاد درجی

Чобук шуда чун вакили харҷӣ

چابک شده چون وکیل خرجی

Восбоби дабирӣ эй ки бояд

واسباب دبیری‌ای که باید

Биспурад бадви чунонкӣ шояд

بسپرد بدو چنانکه شاید

Маҷнӯни қалами равандаи бардошт

مجنون قلم رونده برداشت

Нақшӣ ба ҳазор нуктаи бнгошт

نقشی به هزار نکته بنگاشت

Деринаи ғамӣ ки дар дилаш буд

دیرینه غمی که در دلش بود

Дар мурсалаи сухани бромўд

در مرسلهٔ سخن برآمود

Чун нома тамом кард сурбаст

چون نامه تمام کرد سربست

Бификанад ба пеши қосид аз даст

بفکند به پیش قاصد از دست

Қосиди ситаду давид чун бод

قاصد ستد و دوید چون باد

Зон гӯна ки баради номаро дод

زان گونه که برد نامه را داد

Лайлӣ чу ба нома дар назар кард

لیلی چو به نامه در نظر کرد

Ашкаш бадведу нома тар кард

اشکش بدوید و نامه تر کرد