Модар чу зи давр дар , писар дид
مادر چو ز دور در، پسر دید
Алмоси шикаста дар ҷигар дид
الماس شکسته در جگر دید
Дид он гули сурх зард гашта
دید آن گل سرخ زرد گشته
Вони оина занг хӯрд гашта
وآن آینه زنگخورد گشته
Андоми таниш шикаста шуд хирад
اندام تنش شکسته شد خرد
зи андеша ӯ ба дасту пои мард
زاندیشهٔ او به دست و پا مرد
Гуҳи шаст ба оби дидаи рӯйиш
گه شست به آب دیده رویش
Гуҳ кард ба шонаи ҷаъди мӯяш
گه کرد به شانه جعدِ مویش
Сар то қадамаш ба меҳр молида
سر تا قدمش به مِهر مالید
Бар ҳар варамӣ ба дард нолид
بر هر ورمی به درد نالید
Май барад ба ҳар канорае даст
میبرد به هر کنارهای دست
Гуҳи обилаи суду гуҳи варами баст
گه آبله سود و گه ورم بست
Гуҳи шасти сари пар аз ғубораш
گه شست سرِ پُر از غبارش
Гуҳ кунад зи пои хастаи хораш
گه کند ز پای خسته خارش
Чун кард з рӯй меҳрбонӣ
چون کرد ز روی مهربانی
Бо ӯ зи тлтФи ончии доне
با او ز تلطف آنچه دانی
Гуфт эй писари ин чаҳ тарк тозӣаст ?
گفت ای پسر این چه ترک تازی است؟
Бозӣаст чаҳ ҷои ишқ бозӣаст ?
بازی است چه جای عشق بازی است؟
Теғи аҷали ин чунин ду дастӣ
تیغ اجل این چنین دو دستی
Вонгаҳ ту кунӣ ҳануз мастӣ ?
وانگه تو کنی هنوز مستی؟
Бигузашт падар шикоят олуд
بگذشت پدر شکایتآلود
Ман низ гузаштаи гири ҳам зуд
من نیز گذشته گیر هم زود
Бархезу биё ба хонаи хеш
برخیز و بیا به خانهٔ خویش
Барҳам мазан ошиёнаи хеш
برهم مزن آشیانهٔ خویش
Гар зонка вуҳуш ё туюранд
گر زانکه وحوش یا طیورند
То шаби ҳамаи з ошиёна давранд
تا شب همه زآشیانه دورند
Чун шаб ба нишона худ ояд
چون شب به نشانهٔ خود آید
Ҳар мурғ ба хона худ ояд
هر مرغ به خانهٔ خود آید
Аз халқи наҳуфта чанд бошӣ ?
از خلق نهفته چند باشی؟
Носуда нахуфта чанд бошӣ ?
ناسوده نخفته چند باشی؟
Рӯзии ду ки умр ҳаст бар ҷой
روزی دو که عمر هست بر جای
Бар бистари худ дароз кун пой
بر بستر خود دراز کن پای
Чандин чаҳ наҳй ба гирд ҳар ғор
چندین چه نهی به گردِ هر غار
По бар сари мӯр ё дами мор ?
پا بر سر مور یا دم مار؟
Марӣ зада гир бе амонат
ماری زده گیر بیامانت
Мӯрӣ шудаи гири миҳмонат
موری شده گیر میهمانت
Ҷонаст на санг реза биншин
جان است نه سنگریزه بنشین
Бо ҷон макун ин ситеза , биншин
با جان مکن این ستیزه، بنشین
Ҷону дили худ ба ғам маранҷон
جان و دل خود به غم مرنجان
На санги дилӣ на оҳанӣни ҷон
نه سنگدلی نه آهنینجان
Маҷнӯни зи нафирҳои модар
مجنون ز نفیرهای مادر
Афрӯхт чу шуълаҳои озар
افروخت چو شعلههای آذر
Гуфт эй қадами ту афсари ман
گفت ای قدم تو افسر من
Ранҷи садафи ту гавҳари ман
رنج صدف تو گوهر من
Гар зонка маро ба ақл раҳ нест
گر زانکه مرا به عقل ره نیست
Доне ки маро дар ин гунаҳ нест
دانی که مرا در این گنه نیست
Кори ман агар чунин бад афтод
کار من اگر چنین بد افتاد
Ин кори маро на аз худ афтод
اینکار مرا نه از خود افتاد
Кўшидни мо куҷо кунад суд ?
کوشیدنِ ما کجا کند سود؟
Кин кори фитода бӯданӣ буд
کاین کار فتاده بودنی بود
Ишқӣ ба чунин балоу зорӣ
عشقی به چنین بلا و زاری
Доне ки набошад ихтиёрӣ
دانی که نباشد اختیاری
Ту дар паии онкии мурғи ҷонам
تو در پی آنکه مرغ جانم
Аз қолаби ин қафас Раҳонам
از قالب این قفس رهانم
Дар доми кашии маро дигар бор
در دام کشی مرا دگر بار
То дар ду қафас шавам гирифтор
تا در دو قفس شوم گرفتار
Даъват макунам ба хонаи бурдан
دعوت مکنم به خانه بردن
Тарсами зи ваболи хонаи мурдан
ترسم ز وبال خانه مردن
Дар хонаи ман зи сози рафта
در خانه منِ ز ساز رفته
Бози омадаи гиру бози рафта
باز آمده گیر و باز رفته
Гуфтӣ ки зи хона ногузир аст
گفتی که ز خانه ناگزیر است
Ин нарад на нарад хона гир аст
این نرد نه نرد خانه گیر است
Бигзор марои ту дар чунин дард
بگذار مرا تو در چنین درد
Ман дард зада м , ту бози пас гирд
من درد زدهم، تو باز پس گرد
Ин гуфт ва чу соя дар сар афтод
این گفت و چو سایه در سر افتاد
Дар бӯсаи пой модар афтод
در بوسهٔ پای مادر افتاد
Зонҷо ки надошт поси райш
زانجا که نداشت پاس رایش
Бӯсед ба узри хоки поиш
بوسید به عذر خاک پایش
Кардаш ба видоъ ва шуд дар он дашт
کردش به وداع و شد در آن دشت
Модари бгрсту бози пас гашт
مادر بگرست و باز پس گشت
Ҳамчун падараши ҷаҳон ба сари барад
همچون پدرش جهان به سر برد
ӯ низ дар орзӯӣ ӯ мард
او نیز در آرزوی او مرد
Ин ъҳдшкн ки рӯзгор аст
این عهدشکن که روزگار است
Чун барзигарони тухм кор аст
چون برزگرانِ تخمکار است
Корди ду се тухмро ба оғоз
کارَد دو سه تخم را به آغاز
Чун кушта расед бадрӯди боз
چون کِشته رسید بدروَد باز
Афрӯзад ҳар шабии чароғӣ
افروزد هر شبی چراغی
Бар ҷони нҳдши зи дӯди доғӣ
بر جان نهدش ز دود داغی
Чун субҳи дамад бар ӯ дамади бод
چون صبح دمد بر او دمد باد
То мерад азуи чунонкӣ зу зод
تا میرد ازو چنانکه زو زاد
Гардун ки тилисми доғ созӣ аст
گردون که طلسم داغ سازی است
Бо мо ба ҳамон чароғ бозӣ аст
با ما به همان چراغ بازی است
То дар гиреҳи фалак буд пой
تا در گره فلک بود پای
Ҳарҷо ки рӯй гиреҳ буд ҷой
هرجا که روی گره بود جای
Онгаҳ шавад ин гиреҳи кушода
آنگه شود این گره گشاده
Каз чори фарси шӯии пиёда
کز چار فرس شوی پیاده
Чун риштаи ҷони шӯ аз гиреҳи пок
چون رشتهٔ جان شو از گره پاک
Чун ришта таб машав гиреҳи нок
چون رشتهٔ تب مشو گره ناک
Гар авд кунад гиреҳи намое
گر عود کند گرهنمایی
Ту нофаи шӯ аз гиреҳи гушойӣ
تو نافه شو از گرهگشایی