Лайлӣ на ки лаъибати ҳисорӣ
لیلی نه که لعبتِ حصاری
Дизи бонӯии қалъаи иморӣ
دز بانویِ قلعهٔ عماری
Гашт аз дами ёр чун дами мор
گشت از دَم یار چون دُم مار
Яъне ба ҳазор ғами гирифтор
یعنی به هزار غم گرفتار
Дилтанг чу дастгоҳи ёраш
دلتنگ چو دستگاه یارش
Дар бастатар аз ҳисоби кораш
در بستهتر از حساب کارش
Дар ҳалқаи риштаи гиреҳи манд
در حلقهٔ رشتهٔ گرهمند
Зиндонӣ банд гашта бе банд
زندانی بند گشته بیبند
Шӯяши ҳама рӯза доштӣ пос
شویش همه روزه داشتی پاس
Пиромн дар шикастии алмос
پیرامُنِ دُر شکستی الماس
То нгризди шабӣ чу мисатон
تا نگریزد شبی چو مستان
Дар рахнаи дайр бут прессатон
در رخنهٔ دیر بتپرستان
Бо ӯ зи хушӣу меҳрбонӣ
با او ز خوشی و مهربانی
Кардӣ ҳамаи рӯзаи ҷонфишонӣ
کردی همه روزه جانفشانی
Лайлии зи сари гирифтаи чеҳрӣ
لیلی ز سر گرفته چهری
Дидӣ сӯй ӯ ба сарди Меҳрӣ
دیدی سوی او به سرد مهری
Рӯзӣ ки нўолаҳ бемагас буд
روزی که نواله بیمگس بود
Шаби зангӣу ҳуҷра беасас буд
شب زنگی و حجره بی عسس بود
Лайлӣ ба дар омад аз дар кӯй
لیلی به در آمد از در کوی
Машғӯл ба ёру фориғ аз шӯй
مشغول به یار و فارغ از شوی
Дар раҳгузарӣ нишаст дилтанг
در رهگذری نشست دلتنگ
Давр аз раҳи душманон ба фарсанг
دور از ره دشمنان به فرسنگ
Май ҷуст касе ки ояд аз роҳ
میجست کسی که آید از راه
Бошад зи ҳадиси ёраши огоҳ
باشد ز حدیث یارش آگاه
Ногоҳ падед шуд ҳамон пер
ناگاه پدید شد همان پیر
Каз чора гарӣ накард тақсир
کز چارهگری نکرد تقصیر
Дар роҳи равиш чу Хизри пӯён
در راه روش چو خضر پویان
Ҳанҷор намойу роҳи ҷӯён
هنجار نمای و راهجویان
Пурседаш лаъибати ҳисорӣ
پرسیدش لعبت حصاری
Каз кори фалаки хабар чаҳ дорӣ ?
کز کار فلک خبر چه داری؟
Он ваҳш нишин ваҳшат омез
آن وحشنشین وحشتآمیز
Бар ёд ки мекунад забони тез ?
بر یاد که میکند زبان تیز؟
Пер аз сар меҳр гуфт к-эии моҳ
پیر از سر مهر گفت کای ماه
Он Юсуф бе ту монда дар чоҳ
آن یوسفِ بیتو مانده در چاه
Он қулзум нонишаста аз мавҷ
آن قلزم ِ نانشسته از موج
Ваон моҳи ҷудои фитода аз авҷ
وان ماه جدا فتاده از اوج
Овози кушода чун мунодӣ
آواز گشاده چون منادی
намегардад дар миёни водӣ
میگردد در میان وادی
Лайлии гӯйон ба ҳар ду гомӣ
لیلی گویان به هر دو گامی
Лайлии ҷӯён ба ҳар мақомӣ
لیلی جویان به هر مقامی
Аз неку бади худаш хабар нест
از نیک و بد خودش خبر نیست
Ҷуз бар раҳи Лайлиаш гузар нест
جز بر ره لیلیاش گذر نیست
Лайлӣ чу шуд огаҳ аз чунин ҳол
لیلی چو شد آگه از چنین حال
Шуд сарви бенаш зи нола чун на?ил
شد سروبنش ز ناله چون نال
Аз тоқчаи ду наргиси ҷуфт
از طاقچهٔ دو نرگس جفت
Бар сифти самани ақиқ май сифт
بر سفت سمن عقیق میسفت
Гуфтои манам он рафиқи дилсӯз
گفتا منم آن رفیق دلسوز
Каз ман шудаи рӯз ӯ бад-ӣни рӯз
کز من شده روز او بدین روز
Аз дарди ним ба як замони фард
از درد نیَم به یک زمان فرد
Фарқаст миёни мо дар ин дард
فرق است میان ما در این درد
ӯ бар сар кӯҳ мекашад роҳ
او بر سر کوه میکشد راه
Ман дар бен чоҳ май занами оҳ
من در بن چاه میزنم آه
Аз гӯши кушоди гавҳарӣ чанд
از گوش گشاد گوهری چند
Бӯсед ва ба пеши пери афканд
بوسید و به پیش پیر افکند
Кинро бустону бози пас гирд
کاین را بستان و باز پس گرد
Бо ӯ нафасии ду ҳам нафаси гирд
با او نفسی دو همنفس گرد
Наздики ман Ораш аз раҳи давр
نزدیک من آرش از ره دور
Чндонкаҳ назар кунам дар он нур
چندانکه نظر کنم در آن نور
Ҳоле ки биоварӣ зи роҳаш
حالی که بیاوری ز راهش
Бинишон ба фалони нишонаи гоҳаш
بنشان به فلان نشانه گاهش
Наздики ман ой то ман оем
نزدیک من آی تا من آیم
Пинҳон ба Рахши назари гушойам
پنهان به رخش نظر گشایم
Байнам ки чаҳ об ва ранг дорад
بینم که چه آب و رنگ دارد
Дар вазни вафо чаҳ санг дорад
در وزن وفا چه سنگ دارد
Бошад ки з гуфтаҳои хешам
باشد که ز گفتههای خویشم
Хонд ду се байти тозаи пешам
خواند دو سه بیت تازه پیشم
Гардад гиреҳи ман аўФтодаҳ
گردد گره من اوفتاده
Аз хондани байт ӯ кушода
از خواندن بیت او، گشاده
Пери он дар суфта бар камари баст
پیر آن دُر سفته بر کمر بست
Зон дар насуфта рахт барбаст
زان دُر نسفته رخت بربست
Дастии салби халали надида
دستی سلب خلل ندیده
Барад аз паии он салби дарида
برد از پی آن سلب دریده
Шуд кӯҳ ба кӯҳи тез чун бод
شد کوه به کوه تیز چون باد
Гоҳе ба харобу гуҳ ба обод
گاهی به خراب و گه به آباد
Рӯзии ду се ҷусташи андари он бум
روزی دو سه جستش اندر آن بوم
Ва аҳволи вай аш нагашт маълум
و احوال ویاش نگشت معلوم
То оқибаташи фитода бар хок
تا عاقبتش فتاده بر خاک
Дар доман кӯҳ ёфт ғамнок
در دامن کوه یافت غمناک
Пиромн ӯ дарандае чанд
پیرامن او درندهای چند
Хозин шуда чун хазинаро банд
خازن شده چون خزینه را بند
Маҷнӯн чу з давр дид дар пер
مجنون چو ز دور دید در پیر
Чун Тифл намӯд майл бар шер
چون طفل نمود میل بر شیر
Зад бар ддгон ба тундии овоз
زد بر ددگان به تندی آواز
То сар накашанд сӯй ӯ боз
تا سر نکشند سوی او باز
Чун ваҳш ҷудо шуд аз канораш
چون وحش جدا شد از کنارش
Пер омад ва шуд сипоси дораш
پیر آمد و شد سپاسدارش
Аввали сари хеш бар замин зад
اوّل سر خویش بر زمین زد
Вонгаҳ дар узр ва офарин зад
وانگه در عذر و آفرین زد
Гуфт эй ба ту малики ишқи барпоӣ
گفت ای به تو مُلک عشق برپای
То бошад ишқ , бош барҷоӣ
تا باشد عشق، باش برجای
Лайлӣ ки Ҷамила ҷаҳон аст
لیلی که جمیلهٔ جهان است
Дар дӯстии ту то ба ҷон аст
در دوستی تو تا به جان است
Дерӣаст ки рӯй ту надида аст
دیری است که روی تو ندیده است
Наз лафзи ту нукта Эй шунида аст
نز لفظ تو نکتهای شنیده است
Кӯшад ки яке дамат бибинад
کوشد که یکی دمت ببیند
Бо ту ду ба ду баҳам нишинад
با تو دو به دو بهم نشیند
Ту низ шӯй ба рӯй ӯ шод
تو نیز شوی به روی او شاد
Аз банди фироқи гардии озод
از بند فراق گردی آزاد
Хуонеи ғазалии ду ромиши ангез
خوانی غزلی دو رامشانگیز
Бозори гузаштаро кунӣ тез
بازار گذشته را کنی تیز
Нахлистонӣаст хубу хуши ранг
نخلستانی است خوب و خوشرنگ
Дарҳам шудаи ҳамчуи бешаи танг
درهم شده همچو بیشهٔ تنگ
Бар авҷ сипеҳр саркашеда
بر اوج سپهر سرکشیده
Зераши ҳамаи сабза бар дамида
زیرش همه سبزه بر دمیده
Меоди гуҳ баҳорат онҷост
میعادگه بهارت آنجاست
Онҷост калид карт онҷост
آنجاست کلید کارت آنجاست
Онгаҳ салбӣ ки дошт дар банд
آنگه سلبی که داشت در بند
Пӯшед дар ӯ ба аҳду савганд
پوشید در او به عهد و سوگند
Маҷнӯни камари мувофиқати баст
مجنون کمر موافقت بست
Аз кашмакаш мухолифат раст
از کشمکش مخالفت رست
Пай бар пай ӯ ниҳод ва бишитофт
پی بر پی او نهاد و بشتافت
Дар тишнагии об зиндагӣ ёфт
در تشنگی آب زندگی یافت
Ташнаи зи Фурот чун гурезад ?
تشنه ز فرات چون گریزد؟
Бо ғолияи бод чун ситезад ?
با غالیه باد چون ستیزد؟
Бо ӯ ддгон ба аҳди ҳамроҳ
با او ددگان به عهد همراه
Чун лашгари неки аҳд бо шоҳ
چون لشگر نیکعهد با شاه
Иқболи мутӣъу бахти мнқод
اقبال مطیع و بخت منقاد
Омад ба қарори гоҳи меод
آمد به قرارگاه میعاد
Бинишаст ба зери нахли манзур
بنشست به زیر نخل منظور
Омоҷи гуҳии дадон аз ӯ давр
آماجگهی ددان از او دور
Пер омад ва зон чаҳ кард бунёд
پیر آمد و زان چه کرد بنیاد
Бо он бути харгаҳӣ хабар дод
با آن بت خرگهی خبر داد
Харгоҳ нишин , бути парӣ рӯй
خرگاهنشین، بتِ پریروی
Ҳамчун париён парид аз он кӯй
همچون پریان پرید از آن کوی
Зонсўтри ёри худ ба даҳ гом
زآنسوترِ یارِ خود به ده گام
Ором гирифт ва рафт аз ором
آرام گرفت و رفت از آرام
Фармуд ба пери к-эии ҷавонмард
فرمود به پیر کای جوانمرد
Зин беш маро намонад новирд
زین بیش مرا نماند ناورد
Зингўнаҳ ки шамъ ме фурӯзам
زینگونه که شمع میفروزم
Гар пиштрк рӯм бисӯзам
گر پیشترک روم بسوزم
Зин беш қадам задан ҳалок аст
زین بیش قدم زدن هلاک است
Дар мазҳаби ишқи айб нок аст
در مذهب عشق عیبناک است
Зон ҳарф ки айб нок бошад
زان حرف که عیبناک باشد
Он ба ки ҷарида пок бошад
آن به که جریده پاک باشد
То чун ки ба доварӣ нишинам
تا چون که به داوری نشینم
Аз карда хиҷолатӣ набинам
از کرده خجالتی نبینم
ӯ низ ки ошиқ тамом аст
او نیز که عاشق تمام است
Зин беш ғараз бар ӯ ҳаром аст
زین بیش غرض بر او حرام است
Дрхўоаҳ казон забон чун қанд
درخواه کزان زبانِ چون قند
Ташриф диҳад ба биткӣ чанд
تشریف دهد به بیتکی چند
ӯ хонд байт ва ман кунам гӯш
او خواند بیت و من کنم گوش
ӯ оради бода ман кунам нӯш
او آرد باده من کنم نوش
Пер аз сари он баҳори навбар
پیر از سر آن بهار نوبر
Омад бар он баҳори дигар
آمد بر آن بهار دیگر
Дидаш ба замин бар аўФтодаҳ
دیدش به زمین بر اوفتاده
Ороми рамида ҳуш дода
آرام رمیده هوش داده
Бодии зи дареғ бар дилаш ронад
بادی ز دریغ بر دلش راند
Обии зи сиришк бар вай ифшоанд
آبی ز سرشک بر وی افشاند
Чун ҳуш ба мағз ӯ даромад
چون هوش به مغز او درآمد
Бо пер нишасту хуши баромад
با پیر نشست و خوش برآمد
Кард онгаҳе аз ншиди овоз
کرد آنگهی از نشید آواز
Ин битк чандро сароғоз
این بیتک چند را سرآغاز