Ман ки сарояндаи ин навгулам

من‌که سراینده این نوگلم

Боғи турои нағмаи сарои булбулам

باغ ترا نغمه‌سرا بلبلم

Дар раҳи ишқати нафасӣ май занам

در ره عشقت نفسی می‌زنم

Бар сари Кувайти ҷарасӣ май занам

بر سر کویت جرسی می‌زنم

Орият кас напазируфта ам

عاریت کس نپذیرفته‌ام

Ончӣ дилам гуфт бигӯ гуфта ам

آنچه دلم گفت بگو گفته‌ام

Шӯъбадаи тозаи барангехтам

شعبدهٔ تازه برانگیختم

Ҳайкалӣ аз қолаби нави рехтам

هیکلی از قالب نو ریختم

Субҳи дамӣ чанд адаби омухтам

صبح‌دمی چند ادب آموختم

Пардаи зи саҳар саҳарӣ дӯхтам

پرده ز سحر سحری دوختم

Мояи дарвешӣу шоҳӣ дар ӯ

مایه درویشی و شاهی در او

Махзани асрори илоҳӣ дар ӯ

مخزن اسرار الهی در او

Бар шукр ӯ нанашаста магас

بر شکر او ننشسته مگس

Неи магас ӯ шукр олуд кас

نی مگس او شکر آلود کس

Нӯҳи дарин баҳр сипар бификанад

نوح درین بحر سپر بِفکَنَد

Хизри дарин чашмаи сабуи бишиканад

خضر درین چشمه سبو بشکند

Бар ҳамаи шоҳони зи паии ин ҷамол

بر همه شاهان ز پی این جمال

Қуръа задам ном ту омад ба фол

قرعه زدم نام تو آمد به فال

Нома ду омад зи ду номӯси гоҳ

نامه دو آمد ز دو ناموس‌گاه

Ҳар ду мусаҷҷал ба ду баҳроми шоҳ

هر دو مسجل به دو بهرام‌شاه

Он зарӣ аз кони куҳани рехта

آن زری از کان کهن ریخته

Венаи дарӣ аз баҳр нав ангехта

وین دری از بحر نو انگیخته

Он ба дар оварда зи ғзнии илм

آن به‌در آورده ز غزنی علَم

Вена зада бар сиккаи рӯмии рақам

وین زده بر سکهٔ رومی رقم

Гарчи дар он сиккаи сухан чун зараст

گرچه در آن سکه سخن چون زرست

Сиккаи зари ман аз он беҳтараст

سکه زر من از آن بهترست

Гар кам аз он шуд бунау бори ман

گر کم از آن شد بُنِه و بار من

Беҳтар аз онаст харидори ман

بهتر از آنست خریدار من

Шева ғариб аст машав номҷиб

شیوه غریب است مشو نامجیب

Гар бинавозяш набошад ғариб

گر بنوازیش نباشد غریب

Кин сухани рустатар аз нақши боғ

کاین سخن رسته‌تر از نقش باغ

Орият афрӯз нашуд чун чароғ

عاریت‌افروز نشد چون چراغ

ӯст дар ин даҳ зада ободтар

اوست در این ده زده آبادتر

Тозатар аз чарху куҳани зодтар

تازه‌تر از چرخ و کهن زادتر

Ранг надорад зи нишоне ки ҳаст

رنگ ندارد ز نشانی که هست

Рост наёяд ба забонӣ ки ҳаст

راست نیاید به زبانی که هست

Хон турои ин ду нўолаҳи сухан

خوان ترا این دو نواله سخن

Даст накарда сет бар ӯ даст кун

دست نکرده‌ست بر او دست‌کن

Гар намакаш ҳаст , бихӯр нӯши бод

گر نمکش هست‌، بخور نوش باد

Варна зи ёди ту фаромӯши бод

ورنه ز یاد تو فراموش باد

Бо фалаки он шаб ки нишинӣ ба хон

با فلک آن‌شب که نشینی به خوان

Пеши ман афкан қадре устихон

پیش من افکن قدری استخوان

Кохри лофи сагят май занам

کاخر لاف سَگیَّت می‌زنم

Дабдабаи бандагӣат май занам

دبدبهٔ بندِگیَّت می‌زنم

Аз маликоне ки вафо дида ам

از ملکانی که وفا دیده‌ام

Бастан худ бар ту писандида ам

بستن خود بر تو پسندیده‌ام

Хизматами охир ба вафое кашад

خدمتم آخر به وفایی کشد

Ҳам сари ин ришта ба ҷое кашад

هم سر این رشته به جایی کشد

Гарчи бад-ӣни даргаи пояндагон

گرچه بدین درگه پایندگان

Рӯй ниҳоданд стоиндгон

روی نهادند ستایندگان

Пеши Низомӣ ба ҳисоб истанд

پیش نظامی به حساب ایستند

ӯ дигараст ин дгарон кистанд

او دگرست این دگران کیستند

Ман ки дарин манзили шан монда ам

من که درین منزل‌شان مانده‌ام

Марҳалае пеши тарк ронда ам

مرحله‌ای پیش‌تَرَک رانده‌ام

Теғи зи алмоси забони сохтам

تیغ ز الماس زبان ساختم

Ҳар ки пас омад сараши андохтам

هر که پس آمد سرش انداختم

Теғи Низомӣ ки сар андоз шуд

تیغ نظامی که سر‌انداز شد

Кунад нашуд гарчи куҳан соз шуд

کند نشد گرچه کهن‌ساز شد

Гарчи худ ин поя бе ҳамсарии сет

گرچه خود این پایهٔ بی‌همسری‌ست

Пои марои ҳам сари болотрии сет

پای مرا هم سر بالاتری‌ست

Авҷи баланди сет , дар ӯ май пурм

اوج بلند‌ست، در او می‌پرم

Бошад каз ҳиммати худ брхўрм

باشد کز همت خود برخورم

То магар аз равшании рои ту

تا مگر از روشنی رای تو

Сари нуҳуми онҷо ки буд пои ту

سر نهم آنجا که بود پای تو

Гирди ту гирам ки ба гардуни расм

گَرد تو گیرم که به گردون رَسَم

То нарасонӣ ту маро , чун расм ?

تا نرسانی تو مرا‌، چون رَسَم‌؟

Буд басӣҷам ки дар ин як ду моҳ

بود بسیجم که در این یک‌دو ماه

Тоза кунам аҳди замини бӯси шоҳ

تازه کنم عهد زمین‌بوس شاه

Гарчи дарин ҳалқа ки пайваста анд

گرچه درین حلقه که پیوسته‌اند

Роҳи бурун омаданам баста анд

راه برون آمدنم بسته‌اند

Пеши ту аз баҳри фузун омадан

پیش تو از بهر فزون آمدن

Хостам аз пӯсти бурун омадан

خواستم از پوست برون آمدن

Боз чу дидам ҳамаи раҳи шер буд

باز چو دیدم همه ره شیر بود

Пеш ва пасам дашнау шамшер буд

پیش و پسم دشنه و شمشیر بود

Лек дарин хиттаи шамшери банд

لیک درین خطهٔ شمشیر بند

Бар ту кунам хутба ба бонги баланд

بر تو کنم خطبه به بانگ بلند

Оби сухан бар дарат афшонда ам

آب سخن بر درت افشانده‌ام

Реги манам ин ки ба ҷо монда ам

ریگ منم این که به‌جا مانده‌ام

Зарраи сифати пеши ту эй офтоб

ذره صفت پیش تو ای آفتاب

Боди дуои саҳарами мустаҷоб

باد دعای سحرم مستجاب

Гашта дилами баҳри гуҳари рези ту

گشته دلم بحر گهر ریز تو

Гавҳари ҷонами камари овези ту

گوهر جانم کمر آویز تو

То шаб ва рӯзаст шабати рӯзи бод

تا شب و روزست شبت روز باد

Гавҳари шоҳяти шаби афрӯзи бод

گوهر شاهیت شب‌افروز باد

Ин саряти бод ба неки ахтарӣ

این سریت باد به نیک‌اختری

Беҳтари боди он саряти зини сиррӣ

بهتر باد آن سریت زین سری