Роизи ман чун адаб оғоз кард

رایض من چون ادب آغاز کرد

Аз гиреҳ на фалакам боз кард

از گره نُه فلکم باز کرد

Гарчи гиреҳ дар гиреҳаш буд ҷой

گرچه گره در گرهش بود جای

БрнгрФт аз сари ин риштаи пой

برنگرفت از سر این رشته پای

То сари ин ришта ба ҷое расед

تا سر این رشته به جایی رسید

Кони гиреҳ аз ришта бихоҳад бурид

کان گره از رشته بخواهد برید

Хоҷаи маъаи алқсаҳ ки дар банди мост

خواجه مع‌القصه که در بند ماست

Гарчи худо нест , худованди мост

گرچه خدا نیست، خداوند ماست

Шаҳнаи роҳи ду ҷаҳон манаст

شحنهٔ راهِ دو جهانِ منست

Гарна чаро дар ғам ҷон манаст ?

گرنه چرا در غم جان منست؟

Гарчи басӣ соз надорад зи ман

گرچه بسی ساز ندارد ز من

Шафқати худ боз надорад зи ман

شفقت خود باز ندارد ز من

Гашт чу ман беадабиро ғулом

گشت چو من بی‌ادبی را غلام

Он адаб омӯз маро кард ром

آن ادب‌آموز مرا کرد رام

Аз чу манӣ сар ба ҳазимати набард

از چو منی سر به هزیمت نبرد

Суҳбати хокӣ ба ғанимати шимурд

صحبت خاکی به غنیمت شمرد

Рӯзӣ аз ин Мисри Зулайхои паноҳ

روزی از این مصر زلیخا‌پناه

Юсуфе кард ва бурун шуд зи чоҳ

یوسفیی کرد و برون شد ز چاه

Чашми шаб аз хоб чу брдўхтнд

چشم شب از خواب چو بردوختند

Чашми чароғ саҳар афрӯхтанд

چشم ِ چراغِ سحر افروختند

Субҳи чароғӣ сҳроФрўз шуд

صبحْ چراغی سحرافروز شد

Кӯҳлии шаб , қирмизӣ рӯз шуд

کُحلی شب‌، قرمزی روز شد

Хоҷаи гиребон чароғӣ гирифт

خواجه گریبانِ چراغی گرفت

Дасти ману доман боғӣ гирифт

دست من و دامن باغی گرفت

Доманам аз хори ғам осӯда кард

دامنم از خارِ غم آسوده کرد

То ба гиребон ба гул омўдаҳ кард

تا به گریبان به گُل آموده کرد

Ман чу лаби лола шудаи хандаи нок

من چو لب لاله شده خنده‌ناک

Ҷома ба сад ҷой чу гул карда чок

جامه به صد جای چو گل کرده چاک

Лолаи дили хеш ба ҷонами супурд

لالهْ دلِ خویش به جانم سپرد

Гули камари худ ба миёнами супурд

گُلْ کمرِ خود به میانم سپرد

Гуҳ чу май олӯда ба хӯни омадам

گَه چو می آلوده‌به‌خون آمدم

Гуҳ чу гул аз пардаи буруни омадам

گَه چو گل از پرده برون آمدم

Гул ба гулу шох ба шох аз шитоб

گل به گل و شاخ به شاخ از شتاب

намешудам айдун ки шавад нашав об

می‌شدم ایدون که شود نشو آب

То илми ишқ ба ҷое расед

تا علم عشق به جایی رسید

Каз тарафии буи вафое расед

کز طرفی بوی وفایی رسید

Нуктаи бодӣ ба забони фасеҳ

نکته بادی به زبان فصیح

Зинда дилам кард чу боди Масеҳ

زنده‌دلم کرد چو بادِ مسیح

Зери замин рехт амморем ро

زیر زمین ریخت عماریم را

Так ба сабо дод саворем ро

تک به صبا داد سواریم را

Гуфт фурӯди ойу зи худ дам мазан

گفت فرود آی و ز خود دم مزن

Варна фурӯди ормат аз хештан

ورنه فرود آرمت از خویشتن

Ман ки бар он об чу киштӣ шудам

من که بر آن آب چو کشتی شدم

Сокин аз он бод биҳиштӣ шудам

ساکن از آن باد بهشتی شدم

Оби равон буд фурӯди омадам

آب روان بود فرود آمدم

Ташнаи забон бар лаб равад омадам

تشنه‌زبان بر لبِ رود آمدم

Чашмае афрӯхтатар аз офтоб

چشمه‌ای افروخته‌تر از آفتاب

Хизр ба Хизряши надида ба хоб

خضر به خضریش ندیده به خواب

Хўобгҳӣ буд самани зор ӯ

خوابگهی بود سمن‌زارِ او

Хоби кунони наргиси бедор ӯ

خواب‌کنان نرگسِ بیدار او

Доираи хати сипеҳраши мақом

دایرهٔ خطِ سپهرش مقام

Ғолияи буии биҳишташи ғулом

غالیهٔ بوی بهشتش غلام

Гули зи гиребон саман карда ҷой

گل ز گریبان سمن کرده جای

Хоркашони домани гули зери пой

خارکشان دامن گل زیر پای

Оҳӯу рӯбоҳ дар он марғзор

آهو و روباه در آن مرغزار

Нофа ба гул додау ниФаҳ ба хор

نافه به گل داده و نیفه به خار

Тӯтӣ аз он гул ки шикарханда буд

طوطی از آن گل که شکرخنده بود

Бар сари сабзяши пари афканда буд

بر سر سبزیش پر افکنده بود

Тозаи гёи тӯтии шукри бадаст

تازه گیا طوطی شکر بدست

Оҳўкон аз шукраши шери маст

آهوکان از شکرش شیر‌مست

Ҷилвагар аз ҳиҷлаи гулҳо шимол

جلوه‌گر از حجله گلها شمال

Гули шукр аз шохи гёҳои ғизол

گل شکر از شاخ گیاها غزال

Хайрии маншури мураккаб шуда

خیری منشور مرکب شده

Мрўҳаҳи анбари ашҳб шуда

مروحه عنبر اشهب شده

Серумаи бинанда чу наргиси намоаш

سرمه بیننده چو نرگس نماش

Сӯсани афъӣ чу зумурради гёш

سوسن افعی چو زمرد گیاش

Қофилаи зани ёсуману гул ба ҳам

قافله‌زن یاسمن و گل به هم

Қофияи гӯи қамарӣу булбул ба ҳам

قافیه‌گو قمری و بلبل به هم

Сӯсани як рӯза ӣ исои забон

سوسن یک‌روزه‌ی عیسی‌زبان

Дода ба субҳ аз кафи Мӯсои нишон

داده به صبح از کف موسی نشان

Фохтаи Фрёдкнони субҳгоҳ

فاخته فریادکنان صبحگاه

Фохта гаван карда фалакро ба оҳ

فاخته‌گون کرده فلک را به آه

Боди нависанда ба дасти умед

باد نویسنده به دست امید

Қиссаи гул бар варақи машки бед

قصه گل بر ورق مشک بید

Гуҳ ба салом чаман омад баҳор

گه به سلام ِ چمن آمد بهار

Гуҳ ба сипоси омадаи гули пеши хор

گه به سپاس آمده گل پیش خار

Тарки самани хайма ба саҳро зада

تُرکِ سمن خیمه به صحرا زده

Моҳчаҳи хайма ба сурайё зада

ماهچه خیمه به ثریا زده

Лола ба отшгаҳи рози омада

لاله به آتشگه راز آمده

Чун муғи ҳиндӯ ба намози омада

چون مغ هندو به نماز آمده

Ҳндўки лолау тарки саман

هندوک لاله و ترک سمن

Саҳли араб буду Суҳайли Яман

سهل عرب بود و سهیل یمن

Заврақи боғ аз илми сурху зард

زورق باغ از علم سرخ و زرد

Панҷараҳо сохта аз лоҷувард

پنجره‌ها ساخته از لاجورد

Оби зи нармӣ шуда қоқм намой

آب ز نرمی شده قاقم نمای

Турфа буд қоқми санҷоби соӣ

طرفه بُوَد قاقم سنجاب‌سای

Шохи зи нур фалак ангехта

شاخ ز نور فلک انگیخته

Дар қадами сояи дирами рехта

در قدم سایه درم ریخته

Сояи сухани гӯ ба лаби офтоб

سایه سخن‌گو به لب آفتاب

Зинда шудаи реги зи тасбеҳи об

زنده شده ریگ ز تسبیح آب

Настаран аз бӯса ӣ сунбул ба захм

نسترن از بوسه‌ی سنبل به زخم

Аз мижа ӣ ғунчаи лаби гул ба захм

از مژه‌ی غنچه لبِ گُل به زخم

Таркиши хайрии тиҳӣ аз тири хор

ترکش خیری تهی از تیر خار

Гоҳи сипари хостаи гуҳ зинҳор

گاه سپر خواسته گه زینهار

Саҳар зада бед , ба ларзаи таниш

سِحر زده بید‌، به لرزه تنش

Миҷмари лола шудаи дӯди афканаш

مجمر لاله شده دود افکنش

Хост паридани чаман аз чобукӣ

خواست پریدن چمن از چابکی

Хост чакидани саман аз нозукӣ

خواست چکیدن سمن از نازکی

Не ба шукри хандаи буруни омада

نی به شکر‌خنده برون آمده

Зарда ӣ гули наъл ба хӯни омада

زرده‌ی گل‌نعل به خون آمده

Он гули худ рой ки худрӯй буд

آن گُل خود رای که خودروی بود

Аз нафаси боди сухани гӯй буд

از نفس باد سخن‌گوی بود

Сабзтар аз барги туранҷи осмон

سبز‌تر از برگ ِ ترنج آسمان

Омадаи норанҷ ба дасти он замон

آمده نارنج به دست آن زمان

Чун фалаки онҷои илми ороста

چون فلک آنجا علم آراسته

Сабза ба киштии ши бадари хоста

سبزه به کِشتی‌ش بدر خواسته

Ҳар гиреҳ аз риштаи он сабз хон

هر گره از رشته آن سبز خوان

Ҷони замин буду дили осмон

جان زمین بود و دل آسمان

Ахтари сарсабзи магари бомдод

اختر سرسبز مگر بامداد

Гуфт заминро ки сарати сабзи бод

گفت زمین را که سرت سبز باد

ё фалаки онҷо гузар оварда буд

یا فلک آنجا گذر آورده‌بود

Сабза ба беҷода гарав карда буд

سبزه به بیجاده گرو کرده‌بود

Чашмаи дрФшндаҳтар аз чашми ҳур

چشمه دَرَفشنده‌تر از چشم حور

То барад аз чашмаи хуршеди нур

تا برد از چشمه خورشید نور

Сабза бар он чашмаи вузӯи сохта

سبزه بر آن چشمه وضو ساخته

Шукр вузӯ кардау пардохта

شکر وضو کرده و پرداخته

Мурғи зи гули буи сулаймон шунид

مرغ ز گل بوی سلیمان شنید

Нолаи Довӯдӣ аз он баркашид

ناله داودی از آن برکشید

Чнгли дроҷ ба хӯни тзрў

چنگل دراج به خون تذرو

Силсилаи овехта дар пои сарв

سلسله آویخته در پای سرو

Маҳзар маншур нависон боғ

محضر منشور‌نویسان باغ

Фатвои булбул шуда бар хӯни зоғ

فتوی بلبل شده بر خون زاغ

Бум каз он бум шудаи пайкари ш

بوم کز آن بوم شده پیکر‌ش 

Сар дилаш гашта қазои сараш

سرّ دلش گشته قضای سرش

Боди ямонӣ ба Суҳайли насим

باد یمانی به سهیل نسیم

Сохтаи кимхти заминро адим

ساخته کیمخت زمین را ادیم

Лолаи зи таъҷил ки бишитофта

لاله ز تعجیل که بشتافته

Аз тапиши дил хафақон ёфта

از تپشِ دل خَفَقان یافته

Сояи шамшоди шамоили параст

سایهٔ شمشاد‌ِ شمایل‌پرست

Сӯии дили лолаи фурӯи бардаи даст

سوی دلِ لاله فرو برده دست

Нохуни симини самани субҳи фом

ناخن سیمین سمن صبح فام

Бардаи зи шаби нохунаи шаби тамом

برده ز شب ناخنهٔ شب تمام

Субҳ ки шуд Юсуфи заррини расан

صبح که شد یوسف زرین رسن

Чоҳи кунон дар занахи ёсуман

چاه‌کَنان در زنخ یاسمن

Зарди қсби хок ба расми ҷуҳуд

زرد قصب خاک به رسم جهود

Коб чу Мӯсои яд Байзо намӯд

کآب چو موسی ید بیضا نمود

Хок ба он оби давои сохта

خاک به آن آب دوا ساخته

Ҳарчӣ фурӯ барда барандохта

هرچه فرو برده برانداخته

Нур саҳар ёфта майдони фарох

نور سحر یافته میدان فراخ

Соя рӯйро ба сабо дода шох

سایه روی را به صبا داده شاخ

Сояи гузидаи лаби хуршед ро

سایه گَزیده لب خورشید را

Шона зада боди сари бед ро

شانه زده باد سر بید را

Сояу нур аз илми шохсор

سایه و نور از علم شاخسار

Рақси кунон бар тарафи ҷӯйбор

رقص‌کنان بر طرف جویبار

Авд шуд он хор ки мақсӯд буд

عود شد آن خار که مقصود بود

Оташи гули миҷмари он авд буд

آتش گل مجمر آن عود بود

Гардани гули минбари булбул шуда

گردن گل منبر بلبل شده

Зулфи бунафшаи камари гул шуда

زلف بنفشه کمر گل شده

Мурғи зи Довӯди хуши овозтар

مرغ ز داود خوش‌آوازتر

Гули зи Низомии шукри андозтар

گل ز نظامی شکر اندازتر